Met de krukken die ik van Xavier heb gekregen hink ik heel soepel achter hem aan. Nou, nee. Ik ben een aantal keer gevallen en heb Xavier volgens mij een paar keer per ongeluk (en nu echt per ongeluk!) tegen zijn benen geslagen, maar hij zegt er niets van. 'Wanneer kan ik weer gewoon lopen, Xavier?' ik weet dat ik als een klein en verwend kind klink, maar het maakt me niets uit. Ze mogen me ook gewoon laten gaan. 'Als je echt rust houdt over drie dagen al,' zucht Xavier geïrriteerd.
'Dan pas!' ik gooi met een dramatische zucht mijn armen in de lucht en sla bijna een lamp kapot met de krukken die ik vergeten was. 'Hier zijn de velden en de trainingsruimtes,'
Xavier opent de deur en ik geef toe dat het ver boven mijn verwachtingen uitstijgt. Het zijn veel aparte trainingsplekken, sommigen voor een team maar ook sommige voor individuele oefening. Er is een groot open dak dat volgens mij dicht geschoven kan worden. Een team met blauwe tenues was aan het trainen. De training lijkt zwaar, maar ik sta stiekem te popelen om mee te doen. Xavier moet het gezien hebben, 'Ze zijn aan het afronden, we gaan zo eten. Over een aantal dagen, wanneer je weer goed kunt lopen, zal je worden getest en op basis van de resultaten wordt je in een team geplaatst.'
Bij het woord "eten" reageert mijn buik door te rommelen en kan ik mijn gedachten niet meer bij de rest van Xaviers verhaal houden. Er klinkt een bel. 'Dat betekent dat we over een kwartier gaan eten,' verklaard Xavier simpel. 'Laten we maar naar de eetzaal gaan.'

De eetzaal bleek een grote zaal met een aantal grote tafels te zijn. Langzaam druppelen de kinderen binnen en gaan ze aan een tafel zitten. Het lijkt erop dat ze allemaal bij een eigen groep zitten. De jongen die me geholpen had loopt naar een tafel en steekt even kort zijn hand naar me op. Een aantal jongens dat aan een andere tafel zit bekijken me onbeschaamd dus ik besluit hen ook maar even te bekijken. Eén van de jongens knikt goedkeurend en haalt flirterig zijn wenkbrauwen op. Ik heb het wel door, maar ik veeg even over mijn mond alsof er kruimels zitten en wijs dan naar hem. De jongen veegt snel over zijn mond en kleurt rood. Ik grijns.
'Xavier?' vraag ik zacht, om niet de aandacht van de hele zaal op me te vestigen. 'Waar moet ik zitten?'
'Kom zo maar bij mij zitten, wanneer je in een team ingedeeld bent kom je meestal bij het team te zitten. Dat is niet verplicht, maar bijna iedereen doet het wel.'
De deuren van de eetzaal gingen dicht. 'Jongens,' zegt Xavier luid, zodat de hele zaal het kan horen. 'Dit is Cassiane Bianchi. Zij komt ons versterken. Het is nog niet bekend in welk team ze komt. Cassiane, vertel maar wat over jezelf.'
De hele zaal kijkt me aan en ik voel mij gezicht rood kleuren. 'Ik eh...' ik begin direct te stotteren. 'Mijn naam is Cassiane, noem me maar Cassi. Ik ben veertien jaar oud en... Mag ik nu gaan zitten? Dit is heel ongemakkelijk,' ratel ik vlug. Vanuit mijn ooghoek zie ik Xavier lachen, leedvermaak volgens mij. De jongen die zijn wenkbrauwen flirterig op had gehaald fluit.
'Eet smakelijk!' alsof dat het teken was waar ze op hadden gewacht richt iedereen zich op zijn eten en ze gaan eten. 'Loop maar mee, Cassiane, het eten staat op tafel.'
Ik loop achter Xavier aan naar een tafel waar tien kinderen aan zitten. Ik herken het meisje met blauw haar en twee witte plukken van het stadion. Met mijn bord ga ik iets verder weg zitten, ik hoef niet bij hun groepje te zitten. Langzaam eet ik mijn bord leeg. Het eten smaakt anders dan thuis. Bij de gedachte aan thuis voel ik een steek in mijn maag. Kon ik maar terug, maar ik mag Fay en Paolo niet in gevaar brengen, nooit!
Zolang zij maar veilig zijn.

'Xavier, mag ik mijn telefoon terug?'
Het is avond en Xavier heeft me net mijn kamer laten zien. De kamer is niet heel groot en schaars ingericht met een bed, een kledingkast en een bureau met stoel. Xavier schudt zijn hoofd, 'Sorry, Cassiane, maar dat mag niet. Als je nu contact met je vrienden en familie zoekt is de kans groot dat je ze dingen vertelt die ze niet mogen weten.'
'Maar het is mijn telefoon!' zucht ik gefrustreerd.
'Je krijgt hem later wel weer terug, we hebben hem voor nu veilig opgeborgen.'
In mijn hoofd vormt zich al een plan. 'Oké,' antwoord ik gehoorzaam. Ik grinnik zacht om Xaviers verbaasde gezicht. 'Dan ga ik nu maar slapen, tot later!' ik duw Xavier de kamer uit en doe de deur achter hem dicht. Nu is het nog een kwestie van wachten. Wachten tot iedereen slaapt. Ik Vul een paar uur met rare krabbels tekenen op een papier, voorzichtig, om mijn enkel niet teveel te belasten, voetballen tegen de muur en verveel ik me zo erg dat ik een koprol op het bed doe. In het gebouw wordt het langzaam stil.
Op mijn sokken sluip ik deur uit. Ook al is mijn telefoon afgepakt, er moet hier toch ergens een andere telefoon zijn!
Na de rondleiding van Xavier weet ik dat de slaapkamers over zes gangen zijn verdeeld. Voor ieder team eentje, en nog één met overige slaapkamers. Dat is waar ik slaap. De slaapkamers ontwijkend open ik willekeurige deuren. De meeste kamers zijn leeg, of voor trainingen. Totdat er ineens een kamer is die duidelijk verschilt van de rest, en er staat een telefoon op de tafel. Ik ren meteen naar de telefoon en toets het mobiele nummer van Fay in.
Ongeduldig wacht ik tot de telefoon wordt opgenomen, maar hij springt over op de voicemail. Na de piep begin ik te ratelen. 'Fay! Ik ben het, Cassi! Ikke... Ik ben veilig, soort van. Ik ben ontvoert door een groep, ze noemen zich de Alius Academie. Ik kan hier niet weg, wees voorzichtig, Fay. Ik... Ik hou van je.'
Ik wil nog meer zeggen, maar de deur vliegt ineens open.
De oude man, vader, staat in de deuropening en achter hem staat Xavier. En zijn gezicht staat op onweer.
Oeps...

Reacties (3)

  • Effy_Stonem

    (en nu echt per ongeluk!)

    Sure, dat zeggen we allemaal hoor

    en sla bijna een lamp kapot met de krukken die ik vergeten was.

    Slim kind, echt heel slim :''D

    De eetzaal bleek

    Wacht..... Het is toch een Inazuma Eleven met Goden en huwelijken met het droomleventje van Sam en Ilse fanfictie? Is het nu opeens een Bleach fanficite? Wat doet Bleach daar?

    GA WEG BLEACH GA WEG JE VERPEST DIT
    *kijkt zwaar geërgerd en beledigd naar dat ene woord, slaat haar armen over elkaar en wacht een paar secondes voordat ze weer verder gaat met reageren*

    Eén van de jongens knikt goedkeurend en haalt flirterig zijn wenkbrauwen op.

    Gadverdamme, enge alien

    Ik heb het wel door, maar ik veeg even over mijn mond alsof er kruimels zitten en wijs dan naar hem.

    HAHA JA GOED ZO ZET HEM MAAR EVEN GOED VOOR GEK

    Trouwens, Cassiane, wees wel een klein beetje aardig tegen ze, je bent dan geen blauwe alien, maar paars ben je zeker als Cassis, dus misschien proberen ze je alleen maar deel te maken van hun maatschappij...

    Mag ik nu gaan zitten? Dit is heel ongemakkelijk,' ratel ik vlug.

    Ja duh natuurlijk is het ongemakkelijk, zo van, Cassiane stel je maar even voor aan je mede geontvoerde teamgenoten, want we volgen wel gewoon de normale beleefdheidsnormen en sluiten geen mensen buiten! Nee ben je gek, wat denk je wel niet van ons, we sluiten je alleen maar op, bedreigen jou en je familie en gebruiken geweld om je mee te krijgen zodat je gaat voetballen, dat valt onder de 'term' beleefdheid, ik weet niet hoe jij bent opgevoed, maar je lijkt het echt verkeerd te begrijpen.

    _-_

    De jongen die zijn wenkbrauwen flirterig op had gehaald fluit.

    STOMME ENGERD GA WEG UIT DIT VERHAAL, KSSHHJTTT GAAA WEGG
    *maakt gepanikeerd het gebaar dat hij weg moet gaan met haar handen naar het scherm*

    Zolang zij maar veilig zijn.

    Nawh, ik weet zeker dat Paolo en Fayline er precies zo overdenken maar dan over jou Cassiane...

    'Xavier, mag ik mijn telefoon terug?'

    KUCH KUCH VERGELIJKEN MET DAT KIND BEN IK TACTVOL OP PROFESSIONEEL NIVEAU KUCH KUCH
    AHHUMMM

    'Maar het is mijn telefoon!' zucht ik gefrustreerd.

    Wow ik vroeg me al af waarom je je appel terug wilde, Cassiane

    'Dan ga ik nu maar slapen, tot later!' ik duw Xavier de kamer uit en doe de deur achter hem dicht.

    Nonchalant hoor, MAAR ONTACTVOL
    Sorry ik stop al maar
    NU ZIT IK OFFICIEEL OP HOOGNIVEAU EN ZIJ OP LAAG HEEL LAAGNIVEAU IN DE HOE-TACTVOL-BEN-IK-METER

    De oude man, vader, staat in de deuropening en achter hem staat Xavier. En zijn gezicht staat op onweer.

    NÉÉ CASSIANE WAT HEB JE NOU GEDAAN
    WAT HEB JE GEDAAN
    NOOOO

    Oeps...

    EN DAN ZEG JE OEPS
    JE ZEGT
    OEPS?


    Het verbaasd me dat er geen bewaking voor Cassianes duur staat tho

    2 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Oh noh, nu komt Fay in gevaar..

    3 jaar geleden
  • xGenevievex

    OMG! Zo spannend!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen