Foto bij I fell for you ~298~

Severus Snape pov.

Met mijn handen in mijn zakken slofte ik achter Michel aan, zeer humeurig. Hij wilde perse dat ik met hem mee op "wandeling" kwam. Nu hij me laatst in een zwakkere toestaand gezien had dacht hij meteen alles te kunnen maken, nou dacht ik het toch even niet. Snel genoeg komt hij er wel weer achter dat dat in de nacht laatst en zeldzame gebeurtenis was. Een zucht rolde over mijn lippen heen. Ik denk niet dat het een goede keuze was om Jessica dat boek te geven. Ze gaat totaal verkeerd denken over me straks!
Zuchtend richtte ik mijn strakke, norse blik voor me op het besneeuwde pad en hield Michel goed in de gaten. Wie weet wat hij van plan is. Hij leidde ons duidelijk de wandel route in, maar gelukkig stopte we na tien minuten het dal in gelopen te hebben. Hoog boven in het dal stonden we bij een zitplaats waar een picknick tafel stond en een richel om te voorkomen dat je van deze hoogte af zou vallen.
'Dus...' zei hij zacht. Ik trok mijn wenkbrauw vragend op, als of ik het gesprek waar hij duidelijk naar streefde moest beginnen. Hij draaide zich naar de houten reling en steunde er met zijn onderarmen op. 'Ik heb een aantal vragen,' zei hij serieus. Mijn bovenlip krulde op in afgunst en kwam naast hem staan, uitkijkend over het besneeuwde dal en zo dus ook Jessica haar huis in de verte. 'Over Jessica,' zei hij nu twijfelend, zijn bruin, groene ogen keken me grimassend aan.
'En waarom, als ik vragen mag, nam je haar niet meer op deze plezierige wandeling om het aan haar persoonlijk te vragen?' vroeg ik met mijn standaard dosering sarcasme en afgunst in mijn stem. Hij gaf me een geïrriteerde blik voordat hij zuchtend zijn hand door zijn haar haalde.
'Ze wil me niks vertellen.'
'Over wat?' Hij haalde zijn schouders op en lachte zacht.
'Een hoop. Zie je, ik weet over dat ene van ja ze heeft een bepaald soort kracht en daardoor is ze in gevaar, maar ik vind het allemaal zo vaag en telkens als ik het aan haar vraag krijg ik het zelfde antwoord; Michel, het doet er niet toe of ik weet het niet.' Ongemakkelijk legde ik mijn handen op het hout voor me neer en keek fronsend naar mijn vingers. Wat wilt hij nou dat ik hem ga vertellen? Hij denkt toch zeker niet dat als Jessica besluit hem niks te vertellen dat ik dat wel doe? Zo ja, dan had hij het heel erg fout.
'Is het misschien ooit tot je door gedrongen dat zij ook niks meer weet dan jij doet?' Met dat schoot zijn hoofd gelijk mijn kant op.
'Wat bedoel je?' Ik slaakte ene geïrriteerde zucht en sloeg mijn ogen omhoog.
'Dear merlin nog aan toe, ik bedoel precies wat ik zeg!' gromde ik gevaarlijk en schoof ruw het sneeuw van mijn schouder af. Het was weer begonnen met sneeuwen, gelukkig niet zo erg als de afgelopen dagen. 'Albus, de man met de baard, wilt niet dat ze te weten krijgt wat wij weten, om haar zogenaamd er van te beschermen.'
'Ik weet wie Albus is hoor, en wat bedoel je met wat jullie weten?' Ik liet een grommende zucht over mijn lippen rollen en liet mijn hoofd verslagen neer zakken. Zelfs Longbottem heeft meer hersencapaciteiten dan hij hier, ongelofelijk. Met op elkaar geklemde kaken draaide ik me naar hem toe en zag hem lichtelijk weg deinzen bij het zien van mijn blik. Dit is precies het gene wat ik er niet boven op nodig had!
'Je hoorde me wel,' gromde ik.
'Nee, ik bedoel wat weten jullie?' Zijn ogen blonken nieuwsgierig, maar ik veegde dat al gouw weg. Grijnzend schudde ik mijn hoofd, hij is net zo makkelijk te beïnvloeden door mijn houding als alle eerstejaars. Heerlijk.
'Dat is voor mij een weet en voor jou een vraag,' grijnsde ik en nam zijn vorige pose in, steunend op mijn onderarmen keek ik over het bevroren land heen.
'Kom op man! Ik zie dat het aan haar eet, dat ze er echt mee zit en dat ze er over wilt praten, maar dat kan ze niet!' Ik trok mijn wenkbrauw uitdagend op, volgens mij ben ik er ook nog. 'En ja, dat telt ook voor jou! Ze heeft het absurde idee dat als ze er met jou over zou gaan praten over hoe ze zich voelt dat je dat niet aankan ofzo, iets over dat je al genoeg aan je hoofd heb! Je bent haar vriend dus ik vind dat jij ook wel eens naar haar mag luisteren.' Ik voelde zijn woede, de woede tegen mij omdat ik in zijn ogen mijn taak niet goed voldeed. Ik gromde gevaarlijk.
'Oh, en jij denkt dat ik niet al geprobeerd heb om met haar te praten?' Hij haalde zijn schouders op en schudde het sneeuw uit zijn haar.
'Je zit dag en nacht in die bibliotheek dus nee, dat denk ik niet nee.' Hij durft watte zeggen? In een klap voelde ik mijn woede opborrelen en stond ik recht voor hem, ziedend. Mijn rug kaars recht, handen gebald tot vuisten en een smerige trek rond mijn mond.
'Is het misschien in je op gekomen dat dit niet de afgelopen weken af speelt?' siste ik en keek hem hard aan, oh nee, hij is gevaarlijk grond betreden. Nu ondergaat hij de gevolgen ook. Zijn mond opende, maar ik was hem voor. 'Dit is al bijna langer dan een jaar bezig, dus hoe durf je ook maar je conclusie te trekken uit deze dagen dat ik er niks aan doe? Jij weet niks, je weet niet eens half hoe vaak ik haar op een stoel heb neer gezet, gegooid als het moest om uit haar te krijgen wat haar dwars zat!' De bruin, groene ogen die normaal altijd zo rustig en vrolijk waren, waren nu groot en angstig.
'Ik-' stamelde hij. Vuurspuwend keek ik hem aan en schoof het absurde idee uit mijn hoofd om hem te vervloeken, dat zou de situatie alleen maar verergeren. Hoe graag ik het ook zou willen.
'Jij wat? Ik hoorde je niet zo goed,' siste ik vals. 'Weet jij überhaupt wel wat het is wat haar dwars zit? Behalve haar krachten dan?' Hij keek me fronsend aan en slikte, hij had gelukkig door dat ik het niet makkelijk tolereer wanneer iemand zo tegen me praat.
'Nee, maar-'
'Juist, je weet helemaal niks vergeleken wat ik weet, dus waag het niet een keer te denken dat ik niet voor haar zorg, want ook al word ze gek van me en ben ik een sacherijnige klootzak, ik zorg wel voor haar.' Ik rechte mijn rug en snoof afkeurend.
'Zo bedoelde ik het niet,' zuchtte hij. Ik lachte spottend en draaide me weer van hem af. 'Maar hoe dan ook, het ging de afgelopen dagen zo goed tussen ons, laten we dat nu niet verpesten.' Ik gromde zacht, maar stemde er mee in. Jessica haat het om ons te zien ruziën, dus dit moet ik maar door slikken. 'Maar, nu wilde ik dus vragen of je straks met haar zou willen praten en niet zoals normaal, nu gewoon door duwen tot ze ingeeft,' zei hij hoopvol, ogen smekend.

Reacties (1)

  • Muizlet

    O O Snape is boos:O

    Ben benieuwd hoe dít afloopt!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen