De tijd verstrijkt en ik begin me steeds meer opgesloten te voelen in het kantoor van de detective. Ik heb geen claustrofobie, maar na een tijdje lijken de muren toch op me af te komen. Ik ijsbeer door de kamer en pieker over mogelijke manieren om Cassi terug te halen. “Axel, weet jij waar de basis van Alius is?”

Hij schudt zijn hoofd. “Nee, dat weet niemand. En stop met ijsberen, ik word er zenuwachtig van.”

Ik zucht en ga zitten. “Maar is er dan echt geen manier om daar achter te komen?”

“Die is er wel, maar dan hebben we een signaal nodig. Maar niemand daar heeft nog contact opgenomen met iemand buiten de Alius Academie.”

“Balen…” Mompel ik. Dan spring ik overeind. “Wacht eens… Cassi heeft vannacht geprobeerd me te bellen!”

“Echt waar?! Dat moeten we meteen aan de detective vertellen!” hij staat op en loopt naar de deur, maar ik versper hem de weg.

“Nee! Denk je dat de detective ons daar heen laat gaan? Echt niet! Ik wil mijn kleine zusje zelf vinden. We zullen het alleen moeten doen.”

“Maar Fay…” Hij zucht diep. “Ik kan je niet overhalen, hè? Goed dan. Wat is je plan?”

“We gaan niet naar Okinawa. Niet echt, althans. We zoeken uit waar de basis zich bevindt en redden Cassi en Julia!”

“En hoe wil je dat dan gaan aanpakken? Ze laten echt niet iedereen binnen…”

“Wel als de persoon in kwestie heel erg op een van de spelers lijkt… En jij kunt altijd nog zeggen dat je met ze mee doet! We komen er wel.”

“En dan zijn we binnen, stel dat dit belachelijke plan lukt… Hoe wilde je dan weer naar buiten komen?”

“Ik… eh… geen enkel plan is perfect.”

Axel zucht diep.

“ik verzin wel iets, echt waar! Cassi zal ons helpen. Ik… Ik heb het!”

“Vertel op.”

Ik haal diep adem. “Ik… Ik neem haar plaats in.”

Axel kijkt me verbaasd aan. “Jij? Kun jij voetballen dan? Je bent toch manager?”

“Nou ik eh… Nee. Maar ik verzin er wel iets op, echt waar!”

Hij kijkt me doordringend aan. “Heb je wel ooit gevoetbald?”

Ik denk terug aan mijn tijd in Italië. Ik heb best veel tijd op het veld doorgebracht, samen met Cassi en Paolo. Toen ze op nationaal niveau gingen spelen werd dat minder, maar als kind trainde ik vaak met ze. Het mag dan lang geleden zijn, al die mooie momenten staan nog in mijn geheugen gegrift. Toen we Odins zwaard bedachten, hoe Cassi en ik trainden op Scharlaken Kruis, Toen Cassi voor het eerst haar Morgenster deed… “Ja.” Zeg ik vastbesloten. “Het is lang geleden, maar ik trainde vroeger veel met Cassi en Paolo.”

“Mooi. Welke positie?”

“Aanvallend middenveld, hoezo?”

“Misschien kan ik je helpen met trainen. Dit zou nog wel eens kunnen werken…”

Ik trek een wenkbrauw op. “Echt waar? Meen je dat, of zeg je dat alleen maar zodat ik stop met hopeloze plannen verzinnen?”

“Nou, eh…”

Ik lach. “Laat ook maar. Dus we gaan het echt proberen?”

Hij knikt. “We moeten iets doen. En ik heb geen beter plan, dus veel keus hebben we niet.”

“Dus…” Mompel ik na een korte, ongemakkelijke stilte. “Waar moeten we beginnen? Gaan we trainen?” Ik wil al naar buiten lopen, maar hij houdt me tegen en schudt zijn hoofd.

“Het lijkt me wel handig als we eerst proberen erachter te komen waar we nou eigenlijk precies heen moeten. Je zei toch dat ze heeft geprobeerd je te bellen?”

Ik knik, pak mijn telefoon en speel de voicemail nog een keer af. Zwijgend luisteren we ernaar. Bij elk woord, elke klank van Cassi’s stem word ik zekerder van mijn zaak. Ik moet en zal erachter komen waar ze is. Ik zal haar vinden, en haar weghalen bij die griezels. Niets in de wereld dat mij tegenhoudt!
Axel loopt naar de computer, die in de hoek van de kamer op een bureau staat, en sluit mijn telefoon aan. Hij drukt allerlei knoppen in, waarvan ik nooit heb geweten waar ze nou eigenlijk voor dienen. Ik weet hoe je woorden en getallen typt en het lukt me nog net iets te kopiëren en plakken. Heel veel verder kom ik niet.

“Daar.” Zegt Axel. Hij wijst naar een kaart die op het scherm verschenen is. Een rood, knipperend puntje verschijnt. “Daar is het. Daar komt het signaal vandaan.”

“Mount Fuji…” Zeg ik zachtjes. “Is hun basis echt op Mount Fuji?”

“Daar komt het signaal vandaan, dus dat moet haast wel.”

“Cassi…” Mompel ik zacht. “Hou vol…”

“Ze redt zich wel. Cassi loopt heus niet in zeven sloten tegelijk.” Zegt Axel, terwijl hij de laptop uitzet en me mijn telefoon teruggeeft.

“We hebben het hier wel over Cassi, hè. Geloof me, ze is als een magneet voor problemen…”

“Het komt heus wel goed, we komen er wel uit.”

De deur gaat open. Even schrik ik me dood, bang om een van die griezels van Alius Academie te zien. Dan stapt de detective de kamer binnen. Ik slaak een zucht van opluchting. Ik moet echt minder paranoïde gaan doen.
“Axel, er is weer een aanval bezig. De coach heeft je opgeroepen, je moet meteen naar het trainingscentrum. Denk aan wat ik gezegd heb: wees voorzichtig.”

Axel knikt en staat op. Ik ook. ‘Mag ik ook mee?” Ik ben deze ruimte meer dan zat.

“Geen denken aan. Je hele team denkt dat je in Italië zit, dat komt niet echt geloofwaardig over als je opeens voor hun neus staat.”

Mokkend ga ik weer zitten. Ik durf te wedden dat Cassi nog meer vrijheid heeft dan ik, en zij is degene die ontvoert is.

“Maak je geen zorgen, Fay, het komt goed.” Zegt Axel, en dan loopt hij achter detective Gregory aan de kamer uit.

Na een tijdje sta ik op en ga ik weer ijsberen. Ik wil die griezels die mijn zusje ontvoerd hebben met mijn eigen ogen zien. En ik wil weg uit deze veel te kleine kamer. Ik kijk even uit het kleine raam, dan naar de deur en dan weer naar het raam.

Ik heb mijn keuze gemaakt. Razendsnel pak ik mijn spullen, en voor een van de assistenten van de detective me tegen kan houden ren ik mijn kamer uit, weg uit dit gebouw, op naar Axel en het team. Ze zullen niet echt blij met me zijn. En waarschijnlijk gaat dit wel consequenties hebben, zeker als het mis gaat. Maar ze kunnen me niets meer maken. Paolo zit veilig en wel aan de andere kant van de wereld, Cassi ben ik al kwijt. Niemand houdt me tegen!

Reacties (3)

  • Effy_Stonem

    “Nee, dat weet niemand.

    Well, dat is echt onhandig zeg
    GA HET ZOEKEN ZOU IK ZEGGEN *kijkt even naar de spandoeken maar pakt ze niet*

    “Maar is er dan echt geen manier om daar achter te komen?”

    Vast wel! Er is altijd een manier! Jullie moeten Cassiane vinden!

    “Wacht eens… Cassi heeft vannacht geprobeerd me te bellen!”

    Yess Cassiane slimmerd!
    Nee oké eigenlijk was het heel impulsief en idioot van je maar goed

    We zullen het alleen moeten doen.”

    Hmm, Fayline, waarom? Waarom ga jezelf zoeken en laat je die detective niet helpen? Hé, ik snap het punt wel, maar je kan hem toch ook eerst om hulp vragen als hij je niet laat gaan dan ga jezelf?
    Stomme aardappel, anderzijds, misschien zit er meer achter dan haar idioterie. Ik voel een-niet-kloppende-plottwist aankomen:Y)
    Oké ik moet echt ophouden met die conclusies hé? Nou ach ja

    “Maar Fay…” Hij zucht diep. “Ik kan je niet overhalen, hè? Goed dan. Wat is je plan?”

    Hij houdt ook niet erg lang vol hé... Er zit meer achter dan jullie laten zien...
    Is het soms dat Cassiane de Cassis Godin met haar blikjes Cassis voor die andere teams, is dat soms dat Fayline de detective niet wil inlichten over het zoeken van haar zusje omdat ze bang is dat hij komt achter hun stiekeme handeltje?
    Was Axel stiekem ook wel tevreden met het illegaal brouwen voor commerciële doeleinden? Vond hij het eigenlijk allemaal wel praktisch?

    Ik haal diep adem. “Ik… Ik neem haar plaats in.”

    Fayline... wil je nou gewoon de hele handel van je zus overnemen? Pff wat is dit voor arrogantie...

    “We hebben het hier wel over Cassi, hè. Geloof me, ze is als een magneet voor problemen…”

    Aardig :''D

    Niemand houdt me tegen!

    Kijk op die motivatie zat ik nou te wachten! *pakt haar spandoeken*

    2 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Hopelijk maakt ze geen foute beslissing..

    3 jaar geleden
  • KidouYuuto

    Snel verder het is echt super spannend =D

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen