Foto bij 025

She wept and he swore he felt the water in his bones. He then thought to himself: 'Maybe, just maybe, we have become each other inside out.'- Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


De volgende dag was het al klaarlicht toen ik wakker werd. Ik humde slaperig en liet me genietend wat meer wegzakken in de heerlijke warmte van het bed.
Het was pas toen ik beweging naast me voelde, dat mijn ogen openvlogen en ik abrupt bij zinnen kwam.
Net toen ik echter rechtop wilde gaan zitten eens ik me realiseerde dat ik in Harry's bed had geslapen, merkte ik dat ik tegen zijn grote warme lichaam lag en dat hij zijn sterke getatoeëerde arm stevig rond mijn middel had geslagen. Onrustig ademde ik in en uit, terwijl ik met grote ogen naar zijn gezicht keek, vlakbij het mijne en adembenemend in het ochtendlicht.
Zijn bruine krullen kriebelden mijn voorhoofd, en zijn lange benen waren praktisch verstrengeld met de mijne. Hoe zou ik in godsnaam uit zijn greep ontsnappen?
Vol verwondering dacht ik terug aan hoe hij me deze nacht had voorgesteld bij hem te slapen.
Wat wilde hij toch?
Hij was zo ongelooflijk verwarrend, met zijn gemoed dat elke seconde volledig kon omslaan. Zenuwachtig beet ik op mijn onderlip, terwijl ik mijn ogen langzaam over zijn gezicht liet glijden. De verwondingen die Zac had aangebracht waren gelukkig goed aan het genezen, en de kneuzing rond zijn oog had tot mijn opluchting niet langer die enge blauw-paarse kleur.
Voor de eerste keer dat ik hem zag, leek zijn uitdrukking volledig neutraal te zijn. Zijn lange wimpers rustten op zijn wangen, en zijn borstkas ging langzaam en regelmatig op en neer.
Voor ik mezelf kon tegenhouden, had ik mijn hand opgetild en enkele krullen uit zijn gezicht gestreken.
Ik schrok toen hij me in zijn slaap dichter tegen zich aan drukte en zijn neus in mijn nek duwde.
Voorzichtig keek ik rond me, zijn koele steriele kamer in me op nemend: de trieste grijze wand, de houten kast en de gitaar eenzaam in de hoek. Enkel zijn bokszak had een rode streep op het versleten oppervlak, maar verder was alles kleurloos, en elke aanwijzing dat iemand hier leefde vakkundig verstopt. Zelfs de zwarte dunne lakens waaronder we lagen, gaven me een troosteloos gevoel, ook al lag Harry naast me, zijn gloeiende lichaam sterk afstekend tegen het kille interieur. Hoewel zijn intimiderende wereld zo koud was, leek hij er altijd in te slagen me op te warmen...
Het contrast was te groot...
Wat verborg hij toch allemaal?
Mijn ene hand lag rond zijn sterke middel, zijn huid zacht onder mijn tintelende vingertoppen, al spotte ik hier en daar nog sporen van verwondingen en littekens op zijn verder gladde huid, die hij met alle waarschijnlijkheid had opgelopen tijdens zijn bokswedstrijden. Ik zuchtte lichtjes en drukte een zachte kus op zijn voorhoofd, terwijl ik zijn geur opsnoof.
Ik wist dat ik mezelf moest tegenhouden voor mijn gevoelens voor hem nog groter zouden worden, maar ik kon het niet.
Onbewust dacht ik terug aan toen Emily me had verteld dat hij haar in zijn slaap van zich af geduwd had, en ik kon er niet aan doen dat ik me lichtjes trots voelde dat ik nu al twee keer in zijn warme greep wakker geworden was, hoewel een steek mijn onderbuik doorboorde toen ik me herinnerde hoe hij met haar had geslapen nadat hij me mijn eerste intieme ervaring ooit had gegeven.
Meer verward dan ik ooit was geweest, drukte ik mijn neus in zijn ongewassen krullen en zuchtte kort.
Ik wist dat mijn voorlopige geluk met hem waarschijnlijk slechts tijdelijk was, en dat het niet lang zou duren voor hij me weer zou kwetsen. Maar ook al maakte die gedachte me radelozer dan ik ooit was geweest, ik kon mezelf er niet van weerhouden te genieten van dit moment.
Het duurde niet lang voor ik weer in slaap viel in zijn armen.
Ik werd weer wakker door de beweging van een lichaam naast me, en kreunde protesterend, me wat meer tegen mijn kussen nestelend en ontspannend.
"Lily." hoorde ik hem plots met een hese stem zeggen, zodat ik abrupt recht schoot en met rode wangen naar de man onder me keek, me realiserend dat mijn kussen in feite Harry's naakte borstkas was geweest.
Ik ademde onrustig in en uit. De manier waarop hij mijn naam langzaam over zijn roze volle lippen liet rollen, alsof hij de letters proefde op zijn tong, en het verslavende geluid van zijn diepe stem, Brits accent prominent, lieten mijn bloed sneller stromen en mijn huid zalig tintelen.
"Harry." reageerde ik geschrokken, in zijn slaperige groene ogen kijkend.
Zijn haar lag warrig rond zijn gezicht en zijn huid was nog zalig warm. Hij zag er haast schattig uit, zijn warme getatoeëerde huid uitnodigend, al werd dat fel ontkracht door de ontevreden en onrustige trek rond zijn volle roze lippen.
Abrupt wurmde hij zijn grote sterke lichaam vanonder het mijne en fronste.
Oh god, niet opnieuw...
Ongemakkelijk schoof ik wat achteruit op zijn matras, hem aankijkend terwijl hij op de rand van zijn bed bleef zitten en over zijn gezicht wreef, zijn rug naar me toe. Ik opende mijn mond aarzelend, maar bedacht me en zweeg.
Had hij er spijt van dat hij me in zijn bed had uitgenodigd? Of was hij geschrokken omdat we tegen elkaar aan wakker geworden waren?
Ik beet hard op mijn onderlip, angstig wachtend op wat ik hoopte dat geen nieuw conflict zou worden. Net toen ik dacht dat we na gisteren een stap vooruit hadden gezet, slaagde hij er weer in diezelfde kille persona uit te stralen als al die weken terug.
Uiteindelijk draaide hij zijn hoofd opzij en keek me over zijn brede schouder aan.
"Heb je goed geslapen?" vroeg hij met schorre stem, hoewel hij allesbehalve geïnteresseerd klonk.
Van de lieve, bezorgde Harry leek niets meer overgebleven te zijn. Ik slikte en keek naar hoe ik zenuwachtig met de knopjes van mijn hemd speelde.
Ik fronste even, maar mompelde toen: "Ja. Verrassend goed na die hectische dag."
Het was een tijdje stil, maar toen stond hij recht en wandelde naar zijn raam.
"Hectisch?" herhaalde hij quasi apathisch, op het moment dat hij zich omdraaide en zijn ogen ongegeneerd over me heen liet glijden. Hij likte kort over zijn volle roze lippen. Onzeker onder zijn priemende blik schraapte ik mijn keel en schoof ik ook naar de rand.
Het was even stil. Hij bleef me echter ongeduldig aankijken, dus aarzelend antwoordde ik: "Ja, na... Na eergisteren, toen je niet thuisgekomen was en je 's avonds aan de poort stond..."
Ik zweeg abrupt toen ik zijn gespannen gezichtsuitdrukking zag, haast alsof hij het niet wilde hebben over zijn gevecht.
"En Liam die ons heeft gezien." fluisterde ik voorzichtig, terwijl ik naar zijn gezicht bleef kijken. Hij kantelde zijn hoofd achteruit en slaakte een diepe zucht, alsof ik hem verveelde en hij me probeerde duidelijk te maken dat ik mijn mond moest houden.
Toen hij me weer aankeek, kruiste hij zijn armen voor zijn borst. Hij reageerde amper toen ik ook recht stond en naar hem toe liep.
"Maakt het uit?" mompelde hij. Verontwaardigd schoten mijn ogen tussen die van hem.
Meende hij dit nu?
"Natuurlijk maakt het uit, Harry! Je hebt zelfs geen moeite gedaan me er nadien nog over te spreken! Je bent gewoon verdwenen in je kamer voor de rest van de avond! Ik wist niet eens hoe ik me moest gedragen in Liams buurt!" protesteerde ik gefrustreerd.
Hij maakte een geërgerd geluidje en draaide zich om, zijn haast lege pakje sigaretten nemend.
"Het kan me geen fuck schelen wat hij vindt, Lily." mompelde hij ongeïnteresseerd, terwijl hij één uithaalde en tussen zijn volle lippen stak. Ik haalde mijn neus op bij het idee op dit uur van de dag al te roken, maar zei er niets over.
"Mij kan het wel schelen." In het midden van mijn zin maakte hij echter een geërgerd geluidje en hield op met luisteren.
"Waar is die fucking aansteker?" gromde hij, zijn sigaret nonchalant bungelend in zijn mondhoek.
"Harry." zuchtte ik aansporend, terwijl hij langs me liep en naar zijn nachtkastje wandelde. Zijn heerlijke geur en lichaamswarmte maakten me licht in mijn hoofd, maar ik probeerde het te negeren en wendde mijn ogen snel af van zijn halfnaakte, goddelijke lichaam.
God, hij kon me al gek maken door slechts in dezelfde ruimte te zijn...
Hij was zo ongelooflijk knap; mooier dan elke andere persoon die ik ooit had gezien. Nog nooit had iemand me zo snel van de wijs kunnen brengen als hij dat kon.
Zijn prachtige, haast onmenselijke schoonheid; zijn zelfzekere arrogante houding; de mysterieuze, gevaarlijke vibe die constant rond hem hing: het maakte me allemaal zo duizelig van opwinding.
Ik kon niet naar hem kijken zonder zijn lippen op de mijne te willen voelen, en zijn sterke armen rond me heen te hebben. Ik kon niet naar hem luisteren zonder in extase te gaan door de manier waarop hij elk woord traag en haast sensueel uitsprak met zijn heerlijke accent en diepe hese stem. En wanneer ik zijn verslavende geur kon ruiken, moest ik wel het gevoel hebben dat al mijn zenuwuiteinden spontaan ontvlamden.
Maar het ergste was dat mijn fysieke verlangen naar hem minstens even groot was als de drang alles over hem te weten. Ik wilde zijn levensverhaal kennen, de reden van zijn hoog opgetrokken muren en kille aura te weten komen, en ontdekken hoe het kwam dat hij in zo'n slecht milieu als dat van Finn terechtgekomen was.
Ik wilde hem me alles horen vertellen over zijn tatoeages en hun betekenis, zijn liefde voor boksen en zijn verleden op Columbia. Zijn familie, vrienden en jeugd...
Ik wilde hem kennen.
Maar net die gevoelens voor hem maakten me bang. Ik zou het niet moeten voelen. Niet voor Harry....
Ik schudde mijn verlangen naar hem snel van me af en focuste me weer op de man die me nog steeds negeerde en ongeïnteresseerd verder zocht naar zijn aansteker.
"Harry!" zei ik nu verontwaardigd, terwijl ik ook mijn armen voor mijn borstkas kruiste en hem met smekende ogen aankeek.
Nu richtte hij zijn volle aandacht wel op mij. Hij gaf zijn zoektocht op en haalde zijn sigaret weer van tussen zijn lippen, waarna hij zijn betoverende groene ogen kort over me heen liet glijden en zijn tanden op elkaar klemde.
"Hij was niet blij, oké?" snauwde hij nu. Ik zuchtte en keek kort naar de grond.
Ik had kunnen weten dat het zo zou lopen.
De aanhankelijkheid die hij me vannacht had getoond was te mooi geweest om waar te kunnen zijn. Natuurlijk zou het ochtendlicht hem weer veranderen in de Harry die hij altijd was, of op zijn minst beweerde te zijn: koud, hard en gevoelloos.
Langzaam richtte ik mijn ogen weer op hem, ziend hoe hij me onrustig aankeek. Dat was echter tot er iets in zijn blik leek te veranderen, alsof hij iets besliste en bewust afstand nam.
Ik zag hoe hij zich onmiddellijk volledig van me afsloot, elke hoop op een goede afloop van dit gesprek vernietigend.
Heel even leken zijn muren hoger dan ooit te zijn.
"Kijk, dit heeft geen zin. Ik had je niet moeten meenemen naar mijn kamer. Het is niet goed van mij dat ik je hoop blijf geven." mompelde hij, terwijl hij zich weer omdraaide en verder zocht naar zijn aansteker.
Mijn mond zakte lichtjes open, en geschrokken staarde ik naar zijn gespierde rug.
"Wat?" snakte ik naar adem.
Ik balde mijn handen tot vuisten en ademde onrustig in en uit.
Gaf het hem werkelijk zo'n kick om me telkens te kwetsen, opnieuw en opnieuw?
"Hoop? Harry, jij bent degene die niet uit mijn buurt kan blijven!" protesteerde ik kwaad, terwijl ik naar hem toe liep, en zijn bovenarm gefrustreerd greep. Hij draaide zich ruw naar me om en schudde me van zich af.
"Lily..." waarschuwde hij me met samengeknepen ogen. Ik negeerde het echter.
"Wat? Wat, Harry? Mag ik niet zeggen hoe het is? Het kan me niet schelen dat het je zwak laat voelen, oké? Ik ga hier niet staan en luisteren naar hoe je dit alles weer op mij schuift omdat je opeens weer van gemoed verandert en beseft dat je me weer te dichtbij hebt laten komen! Jij bent degene die me gisteren hier wilde hebben en jij bent degene die me verwarrende signalen blijft geven! Doe niet alsof ik hier de wanhopige persoon van de twee ben!"
Onmiddellijk verdonkerde het mooie groen in zijn ogen, en spande hij al zijn spieren op.
"Ik ben niet fucking wanhopig, Lily." gromde hij, maar ik fronste enkel.
"Dit is... Dit is niets, ja? Het betekent niets." zei hij onrustig, en beledigd keek ik hem aan.
"Ga je me weer zeggen dat ik enkel één van de zovelen ben? Ik trap er niet meer in, Harry!" reageerde ik, mijn hoofd schuddend.
"Shit, overdrijf niet zo! Enkel omdat ik je een paar keer aandacht heb gegeven, betekent niet dat je plots zo speciaal voor me bent!" blafte hij, al zag ik dat hij zijn ogen snel afwendde.
Hij deed het opnieuw... Hij duwde me weer van zich af, en god mocht weten waarom.
Maar ik was het beu. Elke keer dat we vooruitgang boekten, sloot hij zich weer af en begon hij weer waar we begonnen waren. En ik bleef het maar toelaten.
"Harry, alsjeblieft." zuchtte ik, nog steeds op geïrriteerde toon.
"Niets 'Harry', oké? Hoeveel keer moet je nog horen dat ik niet goed voor je ben? Geef mij niet overal de schuld van, Lily! Jij bent degene die me elke keer opnieuw dichtbij laat komen! Maak niets meer van iets dat voor mij enkel simpel verlangen is!" zei hij, zijn stem kil en afstandelijk.
Ik perste mijn lippen op elkaar en schudde mijn hoofd.
Wanneer zou dit ooit stoppen? Hij duwde me steeds opnieuw van zich af, telkens wanneer hij me naar zijn mening te dichtbij had laten komen. Hij bleef me kwetsen, elke keer weer...
Waarom pikte ik het in godsnaam nog? En vooral: wat had me ooit gevoelens voor hem laten krijgen?
De onmacht van de situatie en het effect van mijn eigen emoties maakten me gefrustreerder dan ooit.
Hoelang kon ik dit nog volhouden? Hij leek mijn leven te controleren en beheersen, en ik kon hem niet meer uit mijn hoofd krijgen. Maar waarvoor?
Om rondgeslingerd te worden tussen zijn continu veranderende gemoedstoestanden?
Ik sloeg mijn armen rond me heen en keek hem verloren aan.
"Ik kan dit niet blijven volhouden, Harry. Je kan me niet steeds zo verwarren." zuchtte ik, zijn blik tevergeefs zoekend.
"Wat kan je niet blijven volhouden?" vroeg hij uiteindelijk, na enkele seconden stilte.
"Hetgeen tussen ons." mompelde ik onzeker, hopend dat dit goed zou gaan.
Maar hoe naïef had ik kunnen zijn?
Onmiddellijk lachte hij, al was het niet warm en lief en oprecht zoals de zeldzame keren dat ik hem op zijn mooist had gezien. Het was koel en gemeen en erop gebrand me zo hard te kwetsen, tot in de kern van mijn lichaam.
Desondanks keek hij me nog steeds niet aan, alsof hij het niet aankon mijn reactie te zien.
"Wat is er tussen ons, baby? Je denkt dat we iets hebben omdat we een paar keer gekust hebben en ik je naakt in mijn bed heb gekregen?" Het koosnaampje klonk spottend, en het deed me meer pijn dan ik had kunnen vermoeden. Mijn ademhaling kwam er haperend uit, en snel sloot ik mijn ogen.
"Niet doen, Harry." smeekte ik trillend, terwijl hij zich liet neerploffen op zijn matras en zijn handen achter zich zette als steun.
"Mag ik je de waarheid niet vertellen? Hmm, wil je niet horen hoe het echt is?" sneerde hij schamper. Hij bleef zijn ogen strak op de grond gericht houden, al deed hij zijn uiterste best zo ongeïnteresseerd en koel mogelijk over te komen.
"Je hebt gisteren beloofd dat je me niet meer zou kwetsen." fluisterde ik, terwijl ik hem aankeek en mijn armen als bescherming tegen zijn harde woorden steviger rond mijn lichaam sloeg.
"Ik heb geen fuck gezegd." snauwde hij.
Plots, haast passief, draaide ik me om en liep naar zijn deur.
Ik had het volledig gehad met hem, en als ik niet wilde dat dit compleet uit de hand zou lopen, moest ik nu vertrekken.
Hij liet me echter niet zo snel gaan en kwam achter me aan. Ruw greep hij mijn onderarm en draaide me om, mijn pols naar zijn borstkas brengend en me met vuur in zijn prachtige ogen bestuderend.
Het was de eerste keer sinds zijn kwetsende woorden dat hij me recht aankeek.
"Kijk naar me als ik het tegen je heb. Ik was nog niet klaar." zei hij koel en op de gemeenste toon die hij kon opbrengen.
"Ik denk niet dat ik zin heb om je me opnieuw de grond in te horen boren, dankjewel." reageerde ik, al klonk mijn stem enkel gekwetst.
"Je moet ophouden meer van me te verwachten dan wat ik je al gegeven heb, Lily." zuchtte hij, terwijl hij zijn ogen over me heen liet glijden en zijn hoofd schudde.
Ik probeerde me los te trekken, maar hij was te sterk.
"Hou op, Harry! Doe niet alsof ik een zoveelste meisje op je lange lijst ben, die je enkel gebruikt om mee te slapen en daarna te dumpen." zei ik bot. Hij keek me kleinerend aan.
"Wat ben je anders, prinsesje? Wat zou ik verder willen met een onervaren kind van zeventien? Doe niet alsof jij niet degene bent die haar benen enkele dagen geleden gewillig voor me geopend heeft?"
Voor ik het wist, had ik mijn hand opgeheven. Nog voor ik hem echter in het gezicht had kunnen slaan, had hij zijn gezicht achteruit gebogen en mijn pols ruw vastgegrepen.
Ik snakte luid naar adem toen hij me ruw omdraaide en tegen zijn houten kastdeur duwde.
"Wat dacht je dat het was, baby?" vroeg hij spottend, terwijl hij zijn gezicht dichter bracht en zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd plaatste.
Hoe kon hij dit blijven doen?
En ik wist dat hij loog. Ik wist het. Hij bleef immers naar me terugkomen, me verwarrende signalen gevend en elke keer opnieuw duidelijk makend dat hij om me gaf. Dat er iets was tussen ons, hoe klein dan ook, en dat het iets betekende, ook voor hem.
Maar hij bleef het evenzeer terugnemen, veranderend van gemoed zoals dag veranderde in nacht.
Het feit dat hij het iedere keer weer kon opbrengen me te kwetsen door het tegenovergestelde te beweren, kwetste haast even hard.
Hij putte me er zo mee uit...
Hoe kon hij mogelijk verwachten dat ik het bleef verdragen?
"Je geeft om me. Je hebt gezegd dat je om me geeft." mompelde ik met trillende onderlip, het gevecht met deze laatste tevergeefse poging opgevend.
Want hoe kon ik ooit van iemand als Harry winnen?
"Lily... Baby, maak het niet groter dan het is. Je bent zeventien, je hebt mensen rond je nodig die voor je willen zorgen. Ik doe enkel wat ik moet doen." Ook al klonk zijn stem zacht, zijn woorden sneden door me heen, alsof hij me doelbewust probeerde te raken en langzaamaan te breken.
Ik kon me niet meer inhouden, en een eerste traan liep over mijn wang naar beneden.
"Waarom doe je dit elke keer opnieuw? Je verwart me zo hard." begon ik nu te huilen, en tevergeefs probeerde ik hem achteruit te duwen.
"Dan moet ik misschien wat duidelijker zijn, denk je niet?" mompelde hij, hoewel hij wegkeek en zijn spieren kort opspande.
"Hmmm?" spoorde hij me aan, voor hij een diepe zucht slaakte en mijn gezicht in zijn enorme handen nam. Ik haatte dat het me opnieuw gevoelens in mijn onderbuik opleverde... Hij mocht me niet meer aanraken.
"En huil niet altijd vanaf ik iets tegen je zeg, Lily." snauwde hij met zijn tanden opeen geklemd.
"Besef je zelf wat je aanricht bij al die meisjes die je gebruikt, Harry?" snikte ik, terwijl ik zijn armen ruw wegduwde.
"Ik voel me zo stom! Elke keer dat ik je weer iets kan laten voelen, sluit je je opnieuw af en kwets je me opnieuw! Waarom kan je het jezelf gewoon niet toelaten? Je blijft me wegduwen" snauwde ik, mijn tranen ruw wegvegend.
Een tel leek hij uit het lood geslagen te zijn, maar toen herstelde hij zijn harde façade en snoof eens schamper.
"Voelen?" Hij lachte koel en schudde zijn hoofd.
"Je dacht dat je me liet voelen? Fuck, Lily, je bent nog naïever dan al die andere meisjes samen! Ik voel niet, oké? Nooit! Denk niet dat een onschuldig, zeventienjarig meisje zonder ervaring of enige vorm van passie in haar leven me iets zou kunnen laten voelen! Het enige wat ik ooit heb ervaren in je buurt dat het dichtst bij een gevoel kwam, was voldoening toen ik je eindelijk zover had gekregen je kleren voor me uit te trekken!" Ik hapte naar adem en keek hem volledig gebroken aan.
Het kon me op dit punt in de discussie zelfs amper schelen of hij het meende of niet.
Ik kon niet langer verdragen hoe hij met me speelde en bleef beweren dat hij om me gaf, maar me nog geen dag later alweer volledig kon vernietigen met slechts één woord of blik.
Hij was me langzaamaan aan het breken, en ik moest het een halt toeroepen voor het te laat was en ik zou eindigen zoals al die andere meisjes die gevoelens voor hem hadden gekregen in het verleden.
"Dus we zijn terug waar we gestart zijn? Alles wat ik heb moeten doorstaan voor jou was zogezegd enkel een spel voor je? Finn zit achter me aan, Harry! Door jou! God, ik had iedereen moeten geloven toen ze me vertelden dat je me kapot zou maken!" Ik riep haast, terwijl hete woedende tranen over mijn wangen stroomden en hij mijn hart in zijn handen bij elk woord meer en meer fijnkneep.
Ik had zoveel gevoelens voor hem gekregen, zoveel...
Heel even veranderde de blik in zijn ogen, haast alsof ik hem pijn had gedaan, maar even snel als het gekomen was, verdween het ook weer.
"Het spijt me." zei hij enkel, al klonk het koel en allesbehalve oprecht. Hij keek haast door me, zijn ogen strak en koppig gericht op iets, wat dan ook, zolang het maar die van mij niet waren.
"Het spijt je?" herhaalde ik ongelovig, terwijl een nieuwe snik over mijn lippen rolde.
Hij reageerde niet. Ik schudde enkel mijn hoofd.
Het enige wat ik nu nog wilde, was hem door elkaar schudden en doen beseffen wat hij had aangericht. En me realiserend dat ik het niet fysiek zou kunnen, opende ik mijn mond en stortte mijn hart uit, enkel met de intentie hem even hard te raken als hij mij altijd raakte.
En god, het kon me niet schelen dat ik me er kwetsbaarder mee opstelde dan ik ooit had gedaan.
Dit moest ophouden.
Dus ik duwde hem ruw achteruit, met overslaande stem roepend: "Weet je wat mij spijt, Harry? Dat ik gevoelens heb gekregen voor je, terwijl je me enkel blijft kwetsen! Hoelang wil je dit nog volhouden? Tot je alles van me hebt gekregen? Ik was zo stom toen ik dacht dat je goed kon zijn voor mij! Met je idiote verklaring dat je om me geeft om het daarna weer terug te nemen! Waarom doe je het steeds opnieuw? Enkel zodat je me in je bed zou kunnen krijgen? Ik had het je nooit mogen geven! Ik ben zo dom dat ik je vertrouwd heb! Alles wat je van me hebt afgenomen was bestemd voor de jongen die evenveel om mij zou geven als ik om hem!" huilde ik luid, ziend hoe zijn kille blik veranderde in een onthutste en haast kwetsbare terwijl ik tegen hem riep.
Hij verwijdde zijn lippen en fluisterde mijn naam ontzet, maar ik duwde hem achteruit en probeerde langs hem te lopen.
"Lil, stop!" hield hij me tegen, zijn sterke handen rond mijn middel leggend en me tegen de kast gedrukt houdend, onmiddellijk getransformeerd in een andere versie van zichzelf. Mijn onderbuik maakte een salto toen ik zijn warme greep door mijn hemd voelde branden.
"Raak me niet aan." stootte ik uit, al brak mijn stem en was hij sterker dan ik.
"Je hebt gevoelens voor me gekregen?" herhaalde hij haast geluidloos, maar nog voor ik antwoord had kunnen geven, werd de deur geopend en kwam Liam gehaast naar binnen.
"Wat gebeurt hier?" vroeg hij met een snauw, en direct keek ik op, mijn ogen betraand en mijn ademhaling onregelmatig.
"Harry!" blafte hij.
Abrupt draaide Harry zijn hoofd ook naar hem toe.
"We zijn hier nog niet klaar, Liam! Je kan buiten wachten!" gooide hij ongeduldig en duidelijk gefrustreerd in zijn gezicht, voor hij mij terug aankeek.
"Harry, laat haar met rust! Ik meen het!" reageerde Liam echter woedend, zich niet van de kaart laten brengend. Harry negeerde het, en fluisterde mijn naam nogmaals toen ik van hem wegkeek.
"We zijn wel klaar." mompelde ik, terwijl hij mijn blik tevergeefs probeerde te vangen. Het was even stil, maar toen liet hij zijn handen toch verslagen van mijn lichaam vallen.
"Lily, kijk naar me..." stootte hij nog eens uit. Ik weigerde hem aan te kijken. Hij draaide zijn hoofd en probeerde mijn blik te vangen, maar ik duwde hem achteruit en wandelde verslagen naar Liam, tot Harry mijn onderarm greep en me omdraaide.
"Laat haar los!" beval Liam, maar Harry bleef hem negeren en keek me met grote kwetsbare ogen aan, alsof er niets meer te bespeuren viel van de kille gevoelloze man die vijf minuten geleden mijn broze hart in zijn destructieve greep had gehad.
Hij was zo ziek... Ik wist zeker dat hij hier extra genoegen uit zou scheppen, en voor een tel vervloekte ik mezelf.
Ik had mijn mond moeten houden.
Hij keek me diep in de ogen, terwijl hij zijn hoofd schudde.
"Fuck, baby, je mag geen gevoelens voor me hebben. Fuck." stootte hij uit, zijn andere hand opheffend en hem naar mijn gezicht brengend, maar ik sloeg hem weg.
Ik had genoeg van zijn spelletjes. Meer dan genoeg.
Ik rukte me los en vluchtte zijn kamer uit, enkel om hard tegen Louis te botsen, die evenzeer aangelopen kwam.
"Wow!" riep hij, me opvangend en bezorgd aankijkend.
"Wat scheelt er met jou, kleintje?" vroeg hij lief, maar ik draaide me weg en huilde beschaamd in mijn hand, enkele stappen zettend tot de glazen tafel als barrière tussen mij en Harry stond. Ik wist echter dat ik mijn huilbui onmogelijk kon verbergen.
Maar welk verschil maakte het nog dat ze me zo zagen? Ik kon het niet eens opbrengen me zorgen te maken om het feit dat ze hieruit konden afleiden dat er iets aan de hand was tussen Harry en mij. Hij had toch al alles verprutst...
"Wat is er gebeurd?" drong hij aan, nu naar de jongens kijkend. Liam schudde zijn hoofd.
"Vraag dat aan hem!" snauwde hij, doelend op Harry, terwijl ik al naar de gang liep om mezelf op te sluiten in de badkamer, weg van de situatie, en vooral van hem. Net toen opende Mia echter de deur naar de kleine gang, haar haren nog nat van een douche.
"What the fuck, jongens?" gromde ze, maar toen ze mij zag, viel ze abrupt stil.
Ik keek haar verslagen aan, maar werd opgeschrikt toen Liam plots naast me kwam staan en mijn arm ongerust greep. Ik trok me los en schudde mijn hoofd, maar bleef wel staan waar ik stond, nu Mia de weg naar de gang blokkeerde en met een opgetrokken wenkbrauw tegen de muur leunde, haar armen nonchalant gekruist en haar ene schouder tegen de wand.
Het kon haar niet eens schelen...
Maar maakte het uit? Ik wilde enkel alleen zijn; haar reactie kon me gestolen worden.
De hele situatie was al verstikkend genoeg, en ik was bang dat ik zou flauwvallen als iemand te dichtbij zou komen.
Voor de zoveelste keer de voorbije weken wenste ik dat de situatie anders was geweest. Dat ik hier niet was; zonder privacy of mijn eigen plekje.
Het was hier te druk, en ik had het gevoel dat ik elk moment in elkaar kon storten; uit schaamte, verdriet, teleurstelling en machteloosheid.
Toch probeerde ik mijn natte wangen met trillende vingers droog te vegen, niet nog meer aandacht op mij willen vestigend, hoewel iedereen desondanks in mijn richting staarde, Harry incluis.
Ik draaide me van hen weg en veegde nog eens ruw langs mijn wangen, de stilte rond me haast ondraaglijk.
"Lily..." begon Harry, maar Louis snauwde dat hij zijn mond moest houden. Ik had nog nooit iemand zo tegen hem horen spreken...
Mijn hoofd draaide en flarden herinneringen aan gesprekken over de prachtige doch gevaarlijke man vlogen door mijn hoofd.
"Wat het ook is, wees voorzichtig, oké? We hebben het over Harry, je weet ook wat dat betekent. Hij doet niet aan liefde."
"Harry is geen jongen waarmee je je sprookje zal beleven, dus laat hem je niet verleiden. Je zal enkel gekwetst en gebroken achterblijven, ik heb het al vaak genoeg gezien."
"Harry geeft nauwelijks om andere mensen. Ik denk niet dat hij de persoon is die zijn humeur laat beïnvloeden door anderen."
"En achteraf... Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar hij was zo kil en afstandelijk. Hij heeft me niet meer gekust of vastgehouden."
"Hoe goed het ook voelde, hoe intrigerend hij ook is; blijf bij hem weg."

Hoeveel keer hadden mijn vrienden en mensen uit mijn omgeving me niet proberen te waarschuwen voor hem? Waarom was ik in godsnaam zo naïef gebleven? Ik had kunnen weten dat ik uiteindelijk gebroken zou achterblijven.
De ironische woorden van Jim leken me te treiteren, terwijl Harry's betoverende groene ogen voor de mijne dansten.
"Hij heeft enkel iemand nodig die harder vecht. Ik weet dat jij die iemand kan zijn, meisje. Ik weet dat hij moeilijk is en dat hij je pijn doet, maar geef hem niet op."
Hoe fout had hij kunnen zijn?
"Rose..." probeerde Liam voorzichtig, maar ik snikte enkel en drukte mijn handen tegen mijn ogen.
"Het is oké. Ik ben oké." huilde ik zacht. Iedereen wist dat ik loog, maar het weerhield me er toch niet van de woorden uit mijn mond te dwingen.
Wie zou me immers kunnen helpen?
"What the fuck heb je met haar gedaan?" snauwde Louis, zich overduidelijk richtend op Harry, maar hij gaf geen reactie.
"Liam! Wat is er gebeurd?" vroeg hij kwaad, toen de oorzaak van mijn problemen niet antwoordde. Louis liep naar me toe en greep mijn schouder teder vast, me voorzichtig naar zich toe draaide.
Ik wendde me echter weer af en schudde mijn hoofd toen hij mijn blik probeerde te vangen.
"Ik heb... Ik heb Harry Rose gisteren zien kussen. Beneden, in de inkomhal." gaf hij uiteindelijk met een zucht toe, waarop het ijzig stil werd. Het kon me niet eens schelen dat ze het wisten... Alles was toch kapot.
"Wacht, wat? Gekust?" herhaalde Louis, zijn stem koeltjes. Mia snoof enkel.
"Harry, dan die Marcus... Wie had gedacht van jou, Rose?" Ze wierp een blik op iets achter me, en ik had niet lang nodig om te beseffen dat ze naar Harry staarde.
"Marcus? Die klootzak? Wanneer is dat gebeurd?" snauwde Louis nu haast. Mia grinnikte geamuseerd, zichtbaar niet onder de indruk van mijn toestand.
"Toen jij Grace tijdens truth or dare alle hoeken van je kamer hebt laten zien." Louis kan er echter minder me lachen en keek me abrupt met een woeste blik aan.
"Hou je mond, jongens. Dit is niet het moment." zuchtte Liam, terwijl ik achter me geluid hoorde.
Ik wist dat het Harry was, maar ik weigerde op te kijken en hem te zien.
"What the fuck, Rose? Waarom wees je mij dan af als je fucking eerste kus je duidelijk toch niet uitmaakte?" gromde Louis kwaad, Liams opmerking negerend, terwijl hij recht ging staan.
"Eerste kus?" herhaalde Mia.
"Je hebt Marcus je eerste kus gegeven? Fuck, je bent nog belachelijker dan ik dacht." grinnikte ze.
"Fuck off, Mia." snauwde Liam nu kwader, maar ik hief mijn betraande gezicht op en schudde mijn hoofd, net toen Harry aarzelend naast me kwam staan en me onrustig aankeek.
"Lil..." zuchtte hij, maar ik keek op, mijn betraande ogen in de zijne borend.
"Nee, laat me met rust." waarschuwde ik hem, terwijl ik mijn hoofd schudde.
Ik had het volledig gehad met dit volledige appartement en al de bewoners.
Wat was er geworden van het meisje dat met grote plannen en ambities naar New York was gekomen? Een zielige tiener met zelfmedelijden, die haar eerste kus en intieme ervaring even snel had weggegeven als Harry's harde woorden tegen mij zich hadden opgestapeld.
En ik kon het de mensen rond me niet eens kwalijk nemend dat ze mijn zelfmedelijden niet deelden. Waarom zouden ze ook?
In hun ogen was ik enkel het domme kleine meisje dat hun waarschuwingen over Harry te vaak in de wind had geslagen en zich had laten kwetsen, ook al had ze beter moeten weten.
Ze hadden gelijk gehad... En ik had moeten luisteren.
Ik haatte mezelf voor mijn te lange naïviteit, en weigerde toe te geven aan de steken van teleurstelling die mijn buik doorboorden. Hij was het niet waard. Hij was niets nog waard.
Het was tijd dit alles een halt toe te roepen, voor het helemaal uit de hand liep. Finn, mijn verwaarloosde schoolwerk, mijn wankele mentale staat: ik kon dit niet allemaal volhouden. Ik moest iets doen voor ik eraan kapot zou gaan. Want er was geen tijd en ruimte meer voor zwaktes en tranen; daarvoor was het al lang te laat.
Ik kon niet meer voor Harry vechten, hoe graag ik het wilde en hoe lang ik ook had geprobeerd dit te laten werken.
Ik was niet sterk genoeg. Geen vechter, zoals Jim had gedacht. Althans, niet voor hem.
Want vechten zou ik moeten doen, al zou het deze keer voor mezelf zijn. Het was tijd iedereen te laten zien dat ze niet langer met me konden spelen en dat ik mijn leven in eigen handen kon nemen.
Vanaf nu bepaalde ik de regels.
Met die gedachte fronste ik en veegde mijn tranen ruw weg, Mia met vlammende ogen aankijkend.
Het was tijd voor lieve Rose om plaats te maken voor iemand die ik al veel langer had moeten zijn, al van het moment dat Harry zich een weg naar mijn hart had beginnen te banen.
"Ik ben blij dat er toch iemand is die de hele situatie amusant vindt, dus voor jouw plezier: Harry was mijn eerste kus, niet Marcus. En hij was ook de eerste die me uit de kleren heeft gekregen, nu we toch bezig zijn. Blij? Dan kan je je nu focussen op je eigen triestige leven en mij met rust laten." Haar ogen werden reusachtig, maar ik wende mijn blik van haar af en draaide me om, Louis negerend toen hij mijn naam geschokt mompelde.
"What the fuck?" stootte het zwartharige meisje verontwaardigd uit. Ik reageerde niet.
Ik draaide me deze keer wel om en wilde naar mijn bagage naast de sofa wandelen, maar merkte tot mijn ontzetting dat Harry in de weg stond. Duidelijk van de kaart liet hij zijn blik tussen Mia en mij dansen, maar eens hij hem op mij settelde, wurmde ik me langs hem en opende mijn bagage.
"Lily." hoorde ik hem zuchten, maar ik negeerde het.
Vlug haalde ik een outfit en mijn toilettas uit, en negeerde de pijnlijke stilte achter me terwijl ik mijn spullen verzamelde, voor ik me omdraaide.
"Kan ik de badkamer gebruiken?" vroeg ik Liam. Nog voor hij echter had kunnen antwoorden, had Harry mijn arm gegrepen en me naar zich toe gedraaid.
Zijn warme hand brandde zalig op mijn huid, maar ik probeerde de tintelingen en kriebels in mijn onderbuik zo goed mogelijk te negeren.
"Lily, stop ermee. Dit is niet hoe je bent." mompelde hij stil, zijn hoofd dichterbij brengend, maar ik boog mijn bovenlichaam enkel achteruit en schudde mijn hoofd.
"Alsof je weet wie ik ben." snauwde ik, terwijl ik me ruw uit zijn greep trok, mijn innerlijke protest negerend. Hij wreef vermoeid over zijn gezicht en keek me vervolgens smekend aan.
"Het spijt me, oké? Ik had die dingen niet moeten zeggen. Kom gewoon mee naar mijn kamer om het uit te praten en..." Ik hoorde aan zijn stem dat hij het haatte zich publiekelijk te moeten verontschuldigen, en dat hij wenste dat we op dit moment alleen waren.
Ik wist hoe moeilijk het voor hem was zijn gevoelens te tonen, maar ik liet me er niet door overhalen.
"Moet iemand anders de badkamer nog gebruiken?" herhaalde ik, Liam en Louis beurtelings aankijkend en Harry onderbrekend.
"Lily." gromde hij, duidelijk gefrustreerd dat ik niet aan hem toegaf.
Hij wende er beter aan.
Het moest allemaal ophouden.
"Nee, eh... Ga maar." antwoordde Louis aarzelend, maar ik luisterde al niet meer en wandelde snel naar de gang, hoewel ik Harry's vurige blik op me voelde branden en Mia me met open mond nakeek.
Ik hoorde enkel Louis nog achter me snauwen: "Proficiat, Styles. Er zijn nog geen twee maanden gepasseerd en je hebt haar volledig kunnen verneuken."
Snel knipperde ik met mijn ogen, terwijl ik me uit de voeten maakte.
Ik mocht niet meer huilen, dat had ik te veel gedaan. Zeker voor hem...
Maar dat was nu voorbij. Het was tijd voor de Rose die ik wilde zijn, die op haar eigen benen kon staan en sterk was.
Ik moest hoofdstuk Harry afsluiten voor het te laat zou zijn.
Het had toch geen zin.
En ik had het geprobeerd. Ik had het oprecht geprobeerd. Maar we waren weken verder en hij was nog steeds dezelfde jongen, me kwetsend wanneer het hem uitkwam. Als dit zijn definitie was van 'geven om', zou hij het bij een ander meisje moeten zoeken.
Hij was te gebroken, en ik was niet degene die hem kon lijmen.
Niet ik.
Dit moest ophouden.
Het moest allemaal ophouden.
Zo moeilijk kon het niet zijn hem uit mijn hoofd te krijgen. Toch?
Ik haalde eens diep adem toen ik de badkamer had bereikt, maar net toen ik de deur wilde sluiten, hield iemand me tegen en glipte mee naar binnen.
Verstoord keek ik op, recht in een paar vriendelijke, bezorgde bruine ogen kijkend.
"Hey... Eh, gaat het?" vroeg Liam onhandig. Ik haalde enkel mijn schouders op.
"Ja." mompelde ik, ongemakkelijk over mijn schouder wrijvend en geforceerd glimlachend.
"Het is niet alsof jullie me niet gewaarschuwd hadden voor hem, toch? Ik ben niet eens verbaasd dat hij me blijft kwetsen." Hij fronste en schudde zijn hoofd.
"Kijk, Rose, we weten allemaal hoe Harry is. En ik wist dat hij je pijn zou doen, maar toen ik je gisteren met hem zag en hem achteraf sprak..." Hij aarzelde even.
"Hij leek zo oprecht toen hij zei dat hij om je gaf."
Mijn hoofd schoot omhoog.
Wacht, wat?
"Hij leek zo oprecht toen hij zei dat hij om je gaf."
"...zo oprecht toen hij zei dat hij om je gaf."
"...toen hij zei dat hij om je gaf."
Mijn hart sprong even op.
"Wat zei je?" vroeg ik ademloos. Hij fronste even verward.
"Ik wist dat hij je pijn..."
"Nee, wat zei je erna?" onderbrak ik hem ongeduldig.
"Hij leek zo oprecht toen hij zei dat hij om je gaf." herhaalde hij, en ik zag in zijn blik dat hij wist waarop ik doelde.
"Hij heeft jou verteld dat hij om me geeft?" vroeg ik haast ongelovig, hem met grote ogen aankijkend.
Onmiddellijk laaide het vuur in mijn onderbuik weer hoog op.
Hij had iemand anders verteld dat hij om me gaf?
Hij gaf dus om me? Hij gaf om me. Hij gaf echt om me.
Een vrolijke, opgewonden kriebel maakte een salto in mijn borstkas, en mijn mondhoeken krulden omhoog.
Maar, nee.
Nee.
Nee, stop.
Ik dwong mezelf te negeren wat Liam net had gezegd en keek snel naar de grond. Het maakte niet uit dat hij het andere mensen vertelde. Dat bracht ons geen stap verder.
Hoe kon hij mogelijk om me geven zoals iemand om een ander hoort te geven als het zo makkelijk voor hem leek te zijn de woorden telkens opnieuw terug te nemen?
En ik had net besloten dat ik niet meer aan hem mocht toegeven.
Nee.
Het moest allemaal ophouden.
"Ja, hij..." begon Liam na enkele seconden stilte, maar ik schudde snel mijn hoofd en fronste terwijl mijn glimlach verdween.
"Weet je wat? Het maakt geen verschil, Liam. Hij kan je vertellen wat hij wilt, ik wil er niets meer mee te maken hebben." reageerde ik bars.
Ik moest sterk zijn. In het begin zou het lastig zijn, maar dan zou het me wel lukken.
Ik kon hem vergeten.
Dit moest ophouden.
"Maar hij leek het te menen, Rose! En jullie hebben gekust!" protesteerde hij.
Ik snoof.
"Die kus was een fout. Het spijt me dat je me zo hebt moeten zien, Liam."
"Je hoeft je niet te verontschuldigen, Rose. Ik heb de situatie zelf verkeerd beoordeeld. Harry zei zelf..."
Ik onderbrak hem opnieuw: "Ik wil niet gemeen overkomen, maar eigenlijk kan het me niet meer schelen wat Harry zei. Hij meende er duidelijk toch geen woord van, want het is blijkbaar zo gemakkelijk voor hem me pijn te blijven doen, dus je hoeft er je tijd niet aan te verspillen. Maar het is lief dat je bezorgd om me bent." Hij wrong zijn handen in en uit elkaar en keek rond de kleine, overvolle badkamer, en door het kleine raampje dat zicht bood op de straat.
"Ik weet dat je nu denkt dat alles niets voorstelde, maar ik denk echt dat je belangrijk voor hem bent, Rose. Ik heb hem nog nooit gezien zoals hij de voorbije weken is geweest. Zeker wanneer hij in je buurt is, lijkt hij een andere man te zijn." Ik fronste en trok mijn mond al open, maar hij stak zijn hand op.
"En ik weet dat het niet zo lijkt. Ik zeg ook niet dat hij zijn gevoelens op de juiste manier uit, maar dat wil niet zeggen dat ze er niet zijn, oké? Je weet net zo goed als ik dat Harry een verloren jongen is. Misschien weet jij het hier wel beter dan wie dan ook."
Heel even maakten zijn woorden nogmaals een warm gevoel bij me los, maar ik schudde het zo snel mogelijk weer van me af.
Niet opnieuw.
Hoe goed Liam het ook bedoelde, ik was het beu door Harry bespeeld te worden als één van al die andere gemakkelijke meisjes die alles voor hem deden. Zo was ik niet.
Althans, zo wilde ik niet meer zijn.
"Het maakt niet uit, Liam." zei ik kort, waarna ik zuchtte en hem een neppe glimlach schonk.
"Kan ik me klaarmaken? Mijn les begint straks." zei ik. Hij fronste.
"Ben je wel in staat om naar school te gaan?"
"Ik voel me perfect." loog ik snel. Veel te snel.
Hij bleef me nog even bestuderen, maar gaf het toen met een zucht op en knikte, duidelijk tegen zijn zin.
Toen verdween hij uit de ruimte, de oude Rose met zich meenemend, weg van wie ik mezelf beloofd te worden.
Het was tijd om de mensen rond me te tonen wie ik echt kon zijn.
En de eerste die ik het zou laten zien, was Harry.
Want dit moest allemaal ophouden.

--
Daar gaat Harry weer... Wat denken jullie dat Lily nu zal doen?
En ik schaam me zo voor de lange wachttijd, dus ik zou me graag verontschuldigen!
In alle eerlijkheid heb ik dit hoofdstukje al behoorlijk lang af, maar ik vond het zo verschrikkelijk slecht dat ik het maar bleef herschrijven, tot ik zo vast zat dat het me gewoon niet meer lukte verder te gaan... Ik heb hem dan eindelijk af gekregen, hoewel ik er nog steeds niet honderd procent tevreden over ben, maar beter dan dit krijg ik het voorlopig niet.
En de voorbije weken zat ik ook eventjes in een dipje, en ik was verveeld, en ik had nergens nog zin in, dus ja... Ik moet daardoor ook nog enooorm veel hoofdstukken bijlezen, waar ik dit weekend eens werk van zal maken!
Mijn eigen fout, natuurlijk! En het spijt me heel erg dat jullie daar slachtoffer van moesten zijn. Maar ik heb wel heel veel zin om nu eindelijk verder te schrijven aan dit verhaal, en ik wil jullie allemaal bedanken dat jullie zo geduldig gewacht hebben!
Dankjewel, jullie zijn de beste!
Oh, en ook: nu heb ik precies 200 abo's, dus die grens heb ik ook behaald! Ik was zooo gelukkig toen ik het zag, ook al weet ik niet waaraan ik het verdiend heb!
Plus, ik was op het vorige hoofdstukje een vraag van Twice vergeten te beantwoorden, waarvoor ook mijn excuses! Het was volledig uit mijn gedachten gegaan!
Maar ik studeer Taal- en Letterkunde, en ik zit nu in mijn eerste jaar.:)
Dankjewel voor je vraag!
Wat studeren jullie eigenlijk allemaal? Als jullie nog/al studeren, natuurlijk!
En DrFluke: Welke huisgenoot heeft dezelfde naam als je crush, als ik vragen mag? Je hoeft het natuurlijk niet te delen!!;)
Een hele dikke knuffel en veel liefde (en een enorme dankjewel voor al jullie prachtige reacties, hopen kudo's en bergen geduld)!!
xxx

Reacties (27)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    4 maanden geleden
  • Tomlinsbear

    Fuck, dit is gewel-dig goed!

    2 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Omg... Wat een fucking goed hoofdstuk meid! Ik zit nog helemaal na te trillen, ik was gewoon bijna zelf aan het huilen. Je schrijft echt geweldig meid, beter dan wie ook.
    En ik hou zoveel van dit verhaal, damn it. Ik ben er gewoon verslaafd aan. En ik blijf het tegen je zeggen, dit stukje is perfect! Jij schrijft echt gewoon ahqnsjdjdbbdhdjdndkdndjdj. Er zijn geen woorden om te beschrijven hoe mooi je schrijft. Het hele verhaalidee is zo geweldig! Ik hou er gewoon van.
    Telkens ik je naam zie staan, spring ik een gat in de lucht. En ik weet dat ik altijd laat reageer, maar dit komt echt niet door jouw geweldige verhaal, het komt gewoon doordat ik het zo dus heb met school. Want als ik wou, zou ik duizend keer dit verhaal lezen. Opnieuw en opnieuw en opnieuw, telkens verbazend om de perfectie van jouw hoofdstukken. En ik weet nu al dat ik later - als ik meer tijd heb - al jouw schrijfsel opnieuw ga lezen.

    Trouwens, Harry is de grootste eikel die er bestaat. Hoe heeft hij Rose zo hard kunnen kwetsen, dat ze zichzelf gaat veranderen? Ik wil gewoon de lieve Rose hebben, en hoop dat Harry om de één of andere reden Rose toch kan overtuigen om gewoon de lieve Rose te zijn. Ik wil niet een tweede versie van Harry, want dan gaan ee gewoon nooit samen komen.

    Pff, meid, ik ben eigenlijk echt niet goed van dit stukje. Ik heb gewoon het gevoel dat ik gekwetst ben, ik voel gewoon zo hard mee met Rose...
    Eerst ben je gewoon zoo blij, zit je net als Rose op een roze wolk, om er een seconde later zo hard af te donderen.

    Trouwens, weet je wat ik me afvraag? Wat noem jij in godsnaam goede hoofdstukken? Als je dit slecht vindt, wat vind je dan van andermans hoofdstukken? Ik kan niet geloven dat je zegt dat dit slecht is, want dat is het niet, geloof me!

    Heel veel plezier met alle hoofdstukken bij te lezen! Hopelijk is het al een beetje gelukt?

    Proficiat met je 200 abo's! Je verdient dit! Iedereen die dit verhaal niet leest, is echt gek! Ze missen echt wat. Eigenlijk verdien je duizenden abo's!!

    Ik wou eigenlijk een ellenlange reactie schrijven, trachtend de langste reactie te zijn, maar ik denk dat ik Paraware niet ga kunnen  overtreffen. Het spijt me meid, want jij verdient een reactie van duizenden woorden lang.

    Dikke kus en knuffel!

    Hou van je - en dit verhaal!(H)

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Eelien

    Shit-dit is geweldig! Sorry voor de late reactie meisje. Maar ik stuur je nog.

    Maar even over dit hoofdstuk, echt mooi! Het is het waard om te wachten, elke keer weer. Je hebt talent! Veel talent!
    Over je studie, studeerde je eerst niet iets anders!? Iets met kunst? En waar studeer je nu? De enigste plaats dat ik weet is Gent? =)

    3 jaar geleden
  • Chuchote

    Prachtig!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen