De auto kwam lichtelijk slippend over het zanderige grind tot stilstand, en meteen zette Leo hem op de handrem en maakte de deur open, terwijl hij net als ik haastig naar buiten stapte. Drie andere autos kwamen naast ons tot stilstand op dezelfde manier, aan de rand bovenop een van de heuvels die de het dorp Srebrenica omsingelden. Iedereen stapte naar buiten, Lisa naast de camera man die zijn camera aanhad, en alles zo dramatisch mogelijk probeerde te filmen. We liepen allemaal verder naar de rand van de heuvel, en keken de verte in.
      Nog niet eens zo ver van ons vandaan, en een beetje meer beneden ons, konden we ze zien. Duizenden angstige burgers, en enkele tientallen blauwhelmen. Leo pakte een verrekijker, tuurde de verte in, naar de heuvels ver tegenover ons, en gaf hem toen door naar mij. Ik zag hetzelfde. Het Servische leger, in de heuvels tegenover ons, een kilometer of twee van ons vandaan.
      'Ze omsingelen gewoon hun fucking prooi.' mompelde Leo zachtjes. Bijna niemand hoorde het. 'Wat wil je doen?' vroeg ik hem. Hij had daar al snel een antwoord op.
      'Redden wie we kunnen.' 'Maar hoe dan?' Leo leek te willen antwoorden, maar werd onderbroken door gekraak dat uit de porto-radio kwam die nog steeds in handen van Roko was. Hij luisterde voor enkele seconden, en antwoordde toen met een korte 'Oké'.
      'Wat?' vroeg Leo. 'Er wachten meer nieuwe mensen op ons beneden aan de heuvel. Het zijn de enige die hier nog heen konden komen, de rest is vast komen te zitten in Vlasenica. Tegengehouden door Serviërs.' Leo zuchtte even gefrustreerd, maar schudde het daarna van zich af.
      'Oké. Kom. We laten de autos hier.' Iedereen gooide de deuren open en pakte alle wapens die we bij ons hadden. Voor mij betekende dit mijn boog, een kalashnikov met houten kolf, een handpistool en een vlindermes. Ik was één van de zwaarst bewapenden, maar eigenlijk was de enige reden daarvoor dat het er sterk en dramatisch uitzag voor de camera.
      We gingen bewapend en te voet de heuvel te beneden. We hadden ongeveer 10 minuten gelopen totdat Leo ons met een gebaar tot stilstand bracht, en daarna alle andere mensen ook zo'n honderd meter verderop een persoon zagen die naar ons zwaaide. Leo zwaaide terug. Dat was waar we naartoe moesten. We bereikten de persoon snel genoeg. Hij stelde zich voor als Adin.
      'Hoe veel mensen heb je?' vroeg Leo direct nadat hij zich had voorgesteld. Adin zuchtte al meteen. 'Vijf.' Leo lachte spottende, denkende dat hij een grap maakte, maar Adin keek hem spijtig aan.
      'Vijf?!' herhaalde Leo. 'De rest is allemaal tegen gehouden in de strijd bij Vlasenica, dit zijn de enige mensen die daar niet waren.' Ik vond deze discussie nu al te lang duren. Vijf was vijf. Ik liep langs Adin heen, en opende de deur naar het kleine gebouwtje achter hem. Achterin stonden een paar mensen rond een tafel, maar al meteen viel de achterste mij op, van wie ik het gezicht kon zien. Mijn adem stokte in mijn keel, en ik kwam direct tot stilstand terwijl adrenaline plotseling door mijn lijf begon te stromen. Hij keek ook op, door het geluid dat ik had gemaakt toen ik de deur had geopend. Zijn blik veranderde ook van onverschillig naar geschokt.
      'Esma?' 'Andrej.' Mijn stem sloeg bijna over doordat er tranen van opluchting in mijn ogen opwelden. Hij liep met grote passen op mij af en ik viel in zijn armen. Hij leefde nog. Ik had hem al zeker een jaar niet meer gezien, en nu, hier, was hij er om mij bij te staan. Mijn grote broer.
      Ik hield hem zo stevig vast als ik kon. Hij was zo veranderd. Hij was veel breder geworden, en ook langer, en hij had zijn haar langer laten groeien; waar hij eerst altijd hoofd en gezicht kort geschoren had, had hij nu een volle bos krullen en een stoppelig baardje. Maar het was nog steeds mijn broer.
      Een paar tranen ontsnapten mijn ogen, maar ik droogte ze al snel. Ik liet hem kort los en keek hem even lachend aan, waarna ik hem nogmaals omhelsde. Toen pas opende ik mijn ogen om naar de mensen achter hem te kijken, en mijn ogen werden opnieuw groot.
      'Esma.' Een glimlach kwam van hun gezichten. Jon, Kit, Gabriël en Will.


Reacties (4)

  • khira

    WHOEHOEEEEE!! En ahww dit is zo' n zielig stukje!

    2 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Nu alleen hrt jongste zusje nog en dan is heel de familie in ieder grval veilig

    3 jaar geleden
  • Heronwhale

    Jaaaaaaa. BAM nu komt alles goed!!!

    3 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!!!!!!!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen