Een korter hoofdstuk deze keer...

Zou ik in een ander team mogen als ik het lief vraag? Ik vind dit maar niets! Volgens mij is dankzij mij iemand anders uit het team gezet, want de meesten zijn niet erg vriendelijk tegen me.
Isabelle probeert me er wel bij te betrekken, en Xavier kijkt vol leedvermaak toe. En hij is nog wel de aanvoerder ook! Nog een reden om een ander team te zoeken.
'Maak tweetallen! Overschieten, en liefst kaatsen. Na beide de bal tien keer geraakt te hebben afwerken op goal.'
De tweetallen zijn snel ontstaan, en uiteraard blijf ik alleen achter. Hoe ongemakkelijk.
'Sorry, Cass,' glimlacht Isabelle terwijl ze met Kim overspeelt. 'Maar ik had Kim al beloofd dat ik met haar zou spelen.'
Ik zucht diep en weet al wat eraan zit te komen.
'Cassiane, hier!'
Xavier speelt de bal, en met tegenzin kaats ik de bal terug.
'Kan ik niet met iemand anders spelen?' vraag ik heel subtiel. 'Niet dat ik jou niet aardig vind, Xavier, maar ik moet ook contact maken met mijn nieuwe "teamgenoten".'
'Ga maar met Isabelle en Kim spelen, of zoiets,' zucht Xavier geïrriteerd. Misschien was ik niet subtiel genoeg. Ik besluit me er maar geen zorgen over te maken en ren snel naar de twee meiden toe. 'Hé! Ik mag met jullie meedoen!' glimlach ik.

Na de training douche ik vlug en ga dan terug naar mijn kamer. Julia zit weer aan mijn bureau. Zodra ik binnen kom begint ze direct te vertellen over van alles en nog wat. Ze heeft me ook over het ongeluk vertelt. 'Ik ging kijken bij Axels wedstrijd, maar toen ik onderweg was kwam er ineens een vrachtwagen aan...' vertelt ze verdrietig. 'Volgens Axel heb ik toen een jaar lang geslapen! En toen... Kwamen die enge mannen... En nu ben k hier! Cassi, jij weet toch wel waarom ik hier ben? Wanneer mag ik naar huis?'
Ik voel een brok in mijn keel ontstaan. 'Julia... Ehh, ik...' ik kan haar de waarheid niet vertellen. Ik kan een meisje van amper negen jaar toch niet vertellen dat ze ontvoert is om haar broer te chanteren en dat ze waarschijnlijk komende tijd niet naar huis mag?
'Ik denk dat je zo lief bent dat ze jou hier wilden hebben, Juul. En ik ga er alles aan doen om te zorgen dat je zo snel mogelijk naar huis kan! Beloofd!'
'Pas op met wat je beloofd, Cass,' Isabelle staat in de deuropening. 'Zin om een spelletje te doen?' glimlacht ze vriendelijk. Julia springt vrolijk op. Sinds die ene keer dat ik voor die test heen moest kan ze het beter vinden met Isabelle. 'Zullen we verstoppertje doen?' lacht ze enthousiast. 'Cassi moet zoeken! Tot honderd tellen, Cassi!' lacht ze vrolijk, vlak voordat ze giechelend de deur uit rent.
'Ik help Julia wel met verstoppen. En niet spieken, hè!' knipoogt Isabelle. Ik schud lachend mijn hoofd en begin te tellen.

'Honderd! Ik kom!' roep ik hard. Ik loop zoekend door de gangen en open willekeurige deuren. 'Juul? Izzy? Maak eens een geluidje?' vraag ik soms. Een paar jongens kijken me heel raar aan, maar ik glimlach maar gewoon terug. Ik weet niet of Julia het zelf wel weet, maar dit was een super idee! Nu kan ik eindelijk de basis verkennen, zonder dat het echt raar is. Op een gegeven moment is de basis te verlaten, in dit gedeelte is helemaal niemand. Ik open nov een deur, en zie ik kamer, onder het stof. Er staat enkel een bank en een immense boekenkast. En er is een raam.
Ik loop naar het raam toe, en ontdek tot mijn verbazing dat je vanaf hier veilig genoeg naar beneden zou kunnen springen. Heel even, één enkele seconde, kom ik in de verleiding om te springen en mezelf in veiligheid te brengen. Maar ik kan Julia niet achterlaten en Fay en Paolo mogelijk in gevaar brengen. Resoluut sluit ik het raam weer en loop ik de kamer uit. Maar ik ga dit zeker onthouden!
Vlak nadat ik de deur uitstap staat er iemand voor me. Hij is lang, mager met een eng gezicht. Het is die assistent van vader, Godric Wyles.
'Hallo, Cassiane, wat doe jij hier, in dit verlaten gedeelte?'
'Ikke eh...' wantrouwend kijk ik Wyles aan. Ik vertrouw hem niet, hij is eng. 'Ik ben op zoek naar Isabelle en Julia,'
'Ik denk niet dat zij hier zijn,' snauwt Wyles. 'Hup, ga daar maar weer heen,' hij duwt me richting de gang waar ik vandaan kom.
'Oké dan,' mompel ik argwanend, wat is het een rare kerel.
Ik slenter door de gangen. Het verstoppertje ben ik alweer vergeten, en de weg trouwens ook. Ik heb echt geen idee waar ik ben, naar het maakt me ook niet veel uit. Mijn gedachten laat ik in de vrije loop. Wat is er toch net die Wyles? Zou ik Fay en Paolo nog wel weer veilig terug zien, en heb ik Fay niet heel erg in gevaar gebracht door haar te bellen? Was het niet beter geweest als ik gewoon uit het raam was geklommen en weg was gegaan?
Ineens hangt er iets aan mijn been. Ik kijk verrast op. Het is Julia.
'Ik dacht dat ik je kwijt was, Cassi!' roept ze opgelucht.
Ik glimlach en denk even aan het raam waardoor ik weg had kunnen gaan. Gelukkig heb ik het niet gedaan!

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen