Foto bij 025

De dag van de begrafenis ging alles zoals gepland. Ik was degene die de gasten begroette en hoewel ik veel medelijdende blikken kreeg, voelde het bijna goed. Zo had mijn moeder het gewild. Er werd gefluisterd over mijn vader, maar ik negeerde de roddelaars. Ik was blij dat hij er niet bij was. De herinnering van mijn moeder was wat vandaag echt uitmaakte.

De kerk zat vol en François leidde de dienst. Bij gebrek aan familie waren het vooral mijn moeders buurvrouwen en vriendinnen die korte speeches maakten. Ik had niet gedurfd daar te staan, maar waardeerde elke man en vrouw die daar wel stond. Een paar keer stroomden er tranen over mijn wangen, maar ik hield me goed.

Deze dag voelde als een afscheid van alles, en vooral van mijn thuis. De mannen en vrouwen die ik zo goed had gekend, zaten hier allemaal. Vooral de vrouwen waren hier, want ik was niet de enige met meerdere familieleden die in de oorlog waren gestorven. Hun woorden vertelden me dat ik niet alleen was, en heel even geloofde ik ze. Misschien kon ik blijven, fluisterde een stemmetje in mijn achterhoofd. Maar ik wist diep vanbinnen dat ik weg moest gaan, omdat dat mijn pad was. Het had niet anders kunnen zijn.

Mijn moeder werd na de dienst achter de kerk begraven. Het beeld van een kist die onder de grond was verdwenen, was zo vaak het onderwerp van mijn nachtmerries geweest, maar nu ik het zag, voelde het anders. Niets in me wilde de mannen die de kist de grond in lieten zakken, tegenhouden. Ik voelde alleen maar rust. Misschien was dit mijn moeders manier om me te laten weten dat ze goed was aangekomen in de hemel en dat ze aan me dacht – dat ze over me waakte. Ik keek omhoog en prevelde een bedankje. Wat zou ze van mijn keuze vinden?

De stoet liep in gepaste snelheid terug naar de kerk, voor de receptie. Ik voelde me rustig, hoewel mijn ogen nog altijd vochtig aanvoelden. Maar het was goed zo. Ze had haar rust, nadat ze zo lang gevochten had. Dat betekende niet dat ik haar niet zou missen of dat er geen levensgroot gat in mijn hart zat, maar voor heel even leek mijn verdriet niet zo overweldigend en onhandelbaar meer. Voor heel even leek alles vredig, alsof ik heel even voelde wat mijn moeder in de hemel voelde. Totdat ik hem zag.

Reacties (5)

  • Grace

    Dit is echt gewoon iets té droevig om om 9 uur 's ochtends te lezen (maar wel mooi geschreven)

    4 jaar geleden
  • LilsEvans

    Ik stem ook voor de eenhoorn grapje hahaha
    De magie van begrafenissen though. Ze hebben altijd zoiets moois en kalms <3

    4 jaar geleden
  • Thuria

    Het is niet aardig om met een cliffhanger te eindigen );
    Zeker niet als we niet zelf verder kunnen lezen en het boek uit kunnen lezen.
    (Nee oke, ik ben niet boos, als je maar wel snel verder gaat;))

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Ah neee. Echt heel mooi geschreven! (Kun je misschien met die laatste zin gewoon een eenhoorn bedoelen en niet iemand die haar vader is?)

    5 jaar geleden
  • Helvar

    Ah, nee, waarom ga je dit droevige, maar toch ook vredige gevoel nou verpesten met haar vader? :'P

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen