Wat zei ze nou ook alweer? Was het nou rechts of links? Tweede gang of derde gang? Maakt het nu eigenlijk nog wel uit? Ik ben gigantisch verdwaald. Dit gebouw is gewoon veel te groot.

En dat is niet het enige waar ik mee zit: míjn zusje, Cassiane Bianchi, heeft een gezellig afspraakje. Als het nou gewoon een jongen was, een willekeurig persoon, iemand als Nathan of Jude, dan had ik er niet zoveel problemen mee gehad. Maar natuurlijk werkt het leven niet mee en gaat ze 'gezellig' met een alien een film kijken. Alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd heb. Hoe behulpzaam Jordan ook was, hij ís en blijft een alien.

Mokkend loop ik het hele gebouw door, op zoek naar Cassi's kamer. Opeens hoor ik kleine voetstappen achter me. Ik draai me om en zie een klein meisje met donkere ogen en twee vlechtjes in haar bruine haar. Julia, Axels kleine zusje.

"Cassi!" Zegt ze. "Ik zocht je, Cassi. Ik ben bang alleen. De aliens zijn overal!"

Ik ga op mijn knieën voor haar zitten. Haar kan ik het vertellen. "Luister Julia, ik ben Cassi niet. Ik ben Fay, haar tweelingzus."

Haar gezicht klaart meteen op. "Cassi heeft over jouw vertelt! Jij gaat later met mijn broer trouwen!!! En dan worden wij familie!"

Ik glimlach, maar ik hou in mijn achterhoofd dat ik Cassi straks een preek ga geven die ze haar leven niet meer vergeet... Er is een zeer grote kans dat zo'n beetje iedereen hier op Alius Academie weet dat ik stapelverliefd ben op Axel. Fijn.

"Is Axel er ook?" Vraagt ze dan opeens. Ik knik en voel dat ik begin te blozen.

"Kom maar, dan gaan we hem zoeken. Weet jij de weg naar Cassi's kamer?"

Ze knikt en pakt mijn hand. Ze sleept me mee, het hele gebouw door. Uiteindelijk komen we bij de bibliotheek. Fijn, ze had dus toch links gezegd. Oeps... We lopen nog een aantal gangen door, tot Julia voor een deur blijft staan. "Hier is het!" Zegt ze.

"Bedankt, Juul." Zeg ik, en ik gooi de deur open. "Cassiane Bianchi, ik-" Ik stop met schreeuwen als ik zie dat de kamer leeg is. Ik loop naar binnen en draai me om naar Julia. "Kom maar binnen, Juul. Axel en Cassi komen zo wel."

Julia knikt en gaat meteen aan Cassi's bureau zitten. Meteen begint ze te tekenen. Ondertussen ijsbeer ik door de kamer, terwijl ik probeer te bedenken waarover ik nog even met Cassi moet 'praten' -en met 'praten' bedoel ik dat ik tegen haar schreeuw en haar onverantwoordelijk en roekeloos noem.

Na een tijdje duwt Julia haar tekening onder mijn neus. "Kijk Fay, ik heb jou en Axel getekend!"

Ik kijk naar de tekening. Het is heel kinderlijk, maar ik kan duidelijk mij en Axel onderscheiden. En de vele hartjes die om ons heen staan. Ik voel dat ik bloos en geef Julia een knuffel. "Wat mooi!" Zeg ik.

Plotseling wordt er op de deur geklopt. "Kom binnen!" Roep ik, in de hoop dat het Cassi of Axel is. Maar weer wordt ik teleurgesteld, als een meisje met blauw haar en aan paar witte plukken binnenstapt.

"Hoi Cass, hoi Julia! Ik zocht jullie!" Zegt ze.

De paniek slaat weer toe. Ik moet doen alsof ik Cassi ben. En het is overduidelijk dat Cassi dit meisje kent. En ik weet niet eens haar naam. Dit kan een probleem worden. Zeg maar gerust een heel groot probleem. Julia lijkt ook in de war, ze kijkt verbaasd van mij naar het meisje met het blauwe haar, en dan weer naar mij. Natuurlijk, ze weet dat ik Cassi niet ben, maar nu spreekt dit meisje, wie het dan ook zijn mag, me wel zo aan.

"Hé, is er iets? Je ziet een beetje bleek, Cass." Ze kijkt me onderzoekend aan. "Je bent toch niet ziek?"

"Oh, gewoon een beetje hoofdpijn." Verzin ik. "Niets ernstigs, het gaat wel weer over. Maak je maar geen zorgen."

"Weet je het zeker? Moet ik Xavier erbij halen? Als je de volgende wedstrijd niet mee kan doen, moet hij dat wel weten, als onze aanvoerder."

Ik schud mijn hoofd, terwijl ik probeer te bedenken wie Xavier is. "Het gaat prima, echt waar." Mompel ik. Ik laat me achterover op het bed vallen. Julia gaat weer achter het bureau zitten tekenen.

"Nou goed, ik kwam eigenlijk vragen of jullie mee kwamen eten." Zegt het meisje dan.

"Ik kom er zo aan, ga maar vast." Mompel ik.

Ze knikt. "Oké, tot zo dan. Ga jij wel mee, Julia?"

Julia knikt, springt overeind en rent achter het meisje aan de gang op.

Ik blijf naar mijn plafond staren, rit er naar vijf minuten weer op de deur wordt geklopt. Ik vloek binnensmonds. Gunnen ze mij, Ik bedoel Cassi, dan nog geen vijf minuten rust? Nog voor ik ‘kom binnen’ kan zeggen vliegt de deur open en stapt een jongen met een abnormaal bleke huid, groene ogen en rood haar de kamer binnen.

“Cassi, is alles goed? Ik hoorde van Isabelle dat je je niet lekker voelt.”

“Het gaat prima.” Mompel ik, terwijl ik me afvraag wie Isabelle is. Oh, dat is vast dat meisje van daarnet.

De jongen kijkt me wantrouwend aan. “Weet je heel zeker dat je geen koorts hebt?”

"Ja, heel zeker. Maar lief dat je zo bezorgd bent."

Hij schenkt me een vreemde blik en loopt naar me toe. "Kan ik iets voor je doen? Moet ik vader halen?"

"Nee, het gaat prima. Zou je me alsjeblieft eventjes alleen willen laten?" Hij trekt zo'n vreemd gezicht, dat ik me afvraag wat ik toch verkeerd doe. Maar dan staat hij op en loopt hij de kamer uit.

Ik sta op en ijsbeer door mijn kamer. Ik vraag me af waar Axel, Julia en Cassi nu zijn. Maar ik kan ze niet gaan zoeken, stel je voor dat ik haar vind en dat iemand ons dan samen ziet! Dan zitten we nog meer in de problemen dan nu, en dat kunnen we nu echt niet gebruiken. Ik heb mijn handen al vol aan Cassi zoveel mogelijk bij die aliens weghouden en ontsnappingsplannen verzinnen. Beide dingen lukken niet echt: ik heb geen flauw idee waar Cassi uithangt en al mijn ontsnappingsplannen zijn even slecht. Op een paar na dan. Die zijn nog veel slechter.

Dan gaat de deur weer open. En dit keer is het wél mijn kleine zusje. Ik plant mijn handen in mij zij en kijk haar boos aan. "Cassiane Bianchi, nou moet jij eens even heel goed naar me luisteren..."

Reacties (1)

  • MrsNeymessi

    Ze moet echt stoppen met die preken voor iemand haar hoort. D:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen