Foto bij 026

Mijn vader was hier. Ik zag hem vanuit de verte, maar het ik wist dat het niemand anders kon zijn. Even wist ik niet wat ik moest doen, en de angst verstijfde me. Toen keek ik naar François en hij volgde mijn blik.
“Hij is hier,”
Ik knikte. “Ik had gehoopt dat hij niet zou komen.”
“Je bent niet alleen.”

We liepen door en deden alsof er niets aan de hand was. Naïef hoopte ik dat hij daarmee voor de gek gehouden zou kunnen worden gehouden. Hij kwam dichterbij en ik rook de alcohol vanaf hier. Het maakte me misselijk.
“Waar is mijn vrouw?”
Iedereen stond opeens stil en er klonk gefluister door de rijen mensen. Ik zweeg.
“Hebben jullie haar begraven? Zonder mij?”
Ik kromp in elkaar en voelde hoe elke spier in mijn lichaam zich spande. Het was maar wachten tot hij me zou zien.

Maar toen gebeurde iets wat ik niet had voorzien: hij begon te huilen. Tranen stroomden over zijn wangen en hij viel op zijn knieën.
“Marianne…”
Hij sprak de naam van mijn moeder zo hartverscheurend uit dat ik alleen nog maar medelijden kon hebben. De man die ooit mijn vader was geweest, lag gebroken op de straat.
“Vergeef me.”
Ik wist niet of hij het tegen mij of mijn overleden moeder had, maar hij kreeg geen antwoord van wie dan ook. Hij viel voorover en bleef snikkend op de grond liggen.

Ik wilde hem vergeven op dat moment, maar ik kon het niet. De angst die hij me een aantal ogenblikken geleden nog had laten voelen, was echt geweest. Dit was ook echt, dat wist ik. Opnieuw liet de alcohol zien wat voor man mijn vader eigenlijk was. Maar hoe zeer ik ook medelijden had met dit hoopje man, ik kon hem niet vergeven. Ik kon niet vergeten hoe hij mijn moeder had laten sterven, terwijl zij om hem vroeg. Ik kon hem de eerste klap niet vergeven en ook de tweede niet, die mij dan niet had geraakt, maar net zo echt was. En ik kon hem nooit vergeven dat hij mij de schuld van de dood van mijn moeder had gegeven.

Dus ik was degene die als eerste weer begon te lopen en met een ruime boog om het snikkende wezen heenliep. Zwijgend volgde de stoet mij, en daar maakte ik voor eeuwig mijn keuze. Dat zou de laatste keer zijn dat ik hem zou zien en de herinnering die ik meenam naar de loopgraven.

Reacties (5)

  • Grace

    Oh wow. Ik denk niet dat ik had gekund was Justine net deed. Ondanks de alcohol en ondanks alles wat hij gedaan heeft, is hij nog steeds de man die haar heeft grootgebracht. Het is natuurlijk maar een flauwe reden om iemand te vergeven, maar ik denk dat wat iemand in een dronken bui doet niet noodzakelijk is hoe die persoon werkelijk is. Volgens mij vergroot dronkenschap gewoon bepaalde emoties zo buiten proportie dat de mensen daarom niet logisch kunnen redeneren.

    Desalniettemin, is het prachtig geschreven en vind ik het een super logische keuze die Justine maakt! Het is gewoon een keuze die enorm veel moed vraagt en ook een beetje egoïsme en ik denk niet dat ik één van beide eigenschappen in me heb.

    Ik wil ook ineens even zeggen hoe mooi je de oorlog beschrijft zonder dat ze (voorlopig) werkelijk aan het front zitten. Oorlog is vernietigend voor iedereen, ook de 'achterblijvers' en het is fijn hoe je daar soms subtiel en soms expliciet de nadruk op legt.

    4 jaar geleden
  • LilsEvans

    Pfoe, dit is wel heel hard en heftig. Ik ben blij dat ze voor zichzelf kiest, maar ik zou het denk ik niet gekund hebben. Wat hartverscheurend dit. En heel mooi beschreven.

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Aah. Ondanks zijn gedrag vind ik dit ook wel echt heel heftig voor hem. Hij is iedereen kwijt. Ik hoop dat ze nog eens de kans krijgen zich te verzoenen, maar ik vrees van niet.

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Dat is echt mooi geschreven!

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Who heftig zeg!
    Wel mooi geschreven:)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen