'Fay? Zijn alle aliens slecht?'
We liggen samen in mijn bed.
'Ze hebben je ontvoert Cass, ze moeten wel slecht zijn,' antwoordt Fay slaperig.
'Maar... Ze waren bijna allemaal zo aardig!'
Fay antwoordt niet meer, ze is in slaap gevallen.
Ik zucht zacht. Ze kunnen toch niet slecht zijn? Jordan, Isabelle, Diam... Zij allemaal! Ze zijn heel aardig, het kan toch niet dat ze echt... Slecht zijn?
Na nog veel gedachten en gedraai val ik uiteindelijk in slaap.

Ik word wakker van Julia die op mijn bed springt.
'Wakker worden, Cassi!' lacht ze. 'Goedemorgen,' glimlacht ze lief als ze ziet dat ik mijn ogen open heb. Fay komt binnenlopen en zet ontbijt op het nachtkastje.
'Ben jij naar het ontbijt gegaan? Maar Fay, straks merken ze nog dat je mij niet bent!'
'Rustig, Cass,' lacht ze. 'Ik heb even snel wat gegeten en ben terug gegaan, niemand van je alienvrienden heeft iets tegen me gezegd!'
Ik prop mijn ontbijt naar binnen terwijl Julia vertelt dat ze gisteren heeft gekeken hoe Axel en Fay gingen trainen. Glimlachend luister ik.
Na een tijdje sta ik op, 'Ik moet zo naar training, Fay,'
'Nee,' zegt ze meteen vastbesloten.
'Ik moet wel, Fay! Het wekt alleen maar argwaan als ik niet ga!'
Fay blijft even stil en knikt dan. 'Goed, maar wees voorzichtig!'
Ik trek snel mijn sportkleding aan, 'Tot zo, zus!'

Isabelle staat al op het veld. 'Hey Cass,' ze passt direct een bal naar me toe. Ik glimlach en kaats de bal terug. De glimlach verdwijnt van mijn gezicht als ik me weer bedenk dat Isabelle ook een alien is. Ze zou mijn vriendin niet mogen zijn.
'Cassiane, kan je na de training even blijven? Ik moet je nog een paar dingen uitleggen over de Alius Academie,' zegt Xavier.
'Natuurlijk,' antwoord ik zonder me om te draaien. Want ja, ik kan moeilijk antwoorden dat het niet mag van mijn zus.
De training vliegt voorbij. Ze zijn heel wat zwaarder dan ik gewend ben, maar ik vind het echt leuk! Leuker dan ik het zou mogen vinden, ben ik bang. Waarom zijn alle aliens dan ook zo aardig. 'Overmorgen spelen we een oefenwedstrijd tegen Epsilon, we kijken op welk niveau onze begrenzers kunnen voordat het te pijnlijk is, dus geen begrenzers,' vertelt Xavier voordat de training afgelopen is.
'Begrenzers?' vraag ik meteen. 'Ja, jij krijgt er na die wedstrijd ook eentje, Cassiane. Dankzij de begrenzer gaat je lichaam niet over de maximale grenzen. Zo voorkomen we blessures. Als we zonder begrenzers op volle kracht spelen kan dat je lichaam kapot maken,' legt Xavier uit.
'Oké,' mompel ik vragend. De rest van het team is al weggelopen.
'Cassi, ik moet je wat dingen over de Alius Academie vertellen,' Xaviers gezicht staat serieus. 'Oké, kom maar op!' ik ga op de grond zitten en Xavier komt naast me zitten.
'Eh... Waar moet ik beginnen...' mompelt hij in zichzelf.
'Bij het begin?'
Hij kijkt me even aan en ik grijns terug. 'Cassi, wij zijn geen aliens.'
Het duurt een paar tellen voordat het tot met doordringt wat hij precies zegt. Geen aliens? Maar dan... Mijn hoofd voelt te klein om dit te verwerken.
'We zijn stuk voor stuk gewone kinderen. Vader heeft ons geadopteerd, eerst ging alles prima. Totdat er vijf jaar geleden een meteoriet op Mount Fuji viel. Die meteoriet bleek bijzondere krachten te hebben. Eerst wilde vader samen met de president een leger van supersoldaten maken, want het bleek dat de meteoriet de kracht van een mens heel veel vergrootte. Maar de president krabbelde terug. Vader was boos. Hij bedacht dit, het Alius project, om wraak te nemen op de president, maar nog veel meer om wraak te kunnen nemen op de mensen die hij verantwoordelijk houdt voor de dood van zijn zoon.'
'Dus... Je bent gewoon een jongen?' mijn hoofd is blijven hangen op het gedeelte waar hij vertelde dat ze gewoon mensen zijn.
'Ja, helemaal,' glimlacht Xavier.
Van Fay mocht ik niet omgaan - of vrienden worden met aliens, maar als ze gewoon kinderen zijn...
'Maar dat is super! Jullie zijn geen aliens! Maar... Gebruiken jullie dat meteorietding ook?'
Xavier schudt zijn hoofd. 'Nee, alleen de lagere teams - Gemini Storm en Epsilon gebruiken de meteoriet. Wij noemen het: het Alius kristal. Gemini Storm en Epsilon krijgen hun kracht van het kristal en wij trainen tegen hun om steeds sterker te worden. Onze krachten zijn puur natuurlijk.'
Ik denk aan Jordan en zijn teamgenoten met wie ik een film heb gekeken. Gebruiken zij allemaal dat kristal?
'En willen zij het kristal dan wel?'
'Ze moeten wel, dat zijn ze aan vader verplicht,' zucht Xavier.
Hij lijkt in gedachten verzonken en staat dan ineens op. 'Nu weet je het dus! In de wedstrijden gebruiken we niet onze eigen naam, maar een aliennaam -'
'Dat weet ik! Jordan heeft het me al vertelt!' onderbreek ik Xavier met een glimlach. Ik sta ook op.
'Oh? Dan weet je vast ook dat jij een aliennaam krijgt?'
Ik knik twijfelend.
'Jouw aliennaam wordt Cele.'
'Oh, dat valt wel mee!' lach ik. 'Ik was al bang dat het iets verschrikkelijks was!'
Xavier glimlacht. 'Heb je Jordans aliennaam gehoord, of zoiets?'
Ik schud nieuwsgierig mijn hoofd. 'Nee, wat is zijn naam dan?'
'Janus.'
'Janus?' lach ik verbaasd. 'Arme jongen!'
'Ga jij je nou maar omkleden, Cele,' zegt Xavier, terwijl hij zijn lach probeert te verbergen.
'Tot uw orders, aanvoerder Xene!'
Verbaasd kijkt hij me aan. 'Hoe weet je mijn aliennaam nou weer?'
Maar ik ben al van het veld gelopen. Tijd om Fay te vertellen dat de "aliens" eigenlijk geen aliens zijn!
Terwijl ik weg loop komt een nieuw team het veld op voor training. Het is het team van Axel.
Ik zwaai even naar hem. 'Hey Cassi,' roept hun aanvoerder, Claude. 'Doe je mee?'
'Nee, andere keer!' roep ik vrolijk terug. Ik moet eerst Fay het goede nieuws vertellen!

Reacties (1)

  • MrsNeymessi

    Fay gaat het waarschijnlijk niet eens geloven.. :/

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen