“Huh? Watte? Wat zei je?” Mompel ik, terwijl ik dromerig voor me uit staar.

Cassi rolt met haar ogen en gaat naast me zitten. “Wat heeft hij allemaal gezegd? Hebben jullie gezoend?”

Ik knik en staar dromerig voor me uit. “Hij is zo lief, Cass…” Opeens bedenk ik me dat hij misschien wel aan het lunchen is nu. Ik spring overeind. “Cassi, hij nog in de lunchzaal?”

“Ja, maar-”

“Tot straks dan!” Ik spring overeind en ren de kamer uit.

“Hé! Fay! Je hebt nog niet alles verteld!” hoor ik Cassi nog roepen, maar ik negeer haar volledig en ren naar de lunchzaal. Dit keer verdwaal ik maar drie keer voordat ik de grote zaal met eettafels zie. Ik pak snel wat te eten en kijk of ik Axel zie. Een par tafels verderop zie ik hem zitten, naast Isabelle, die hem nu waarschijnlijk met vragen bestookt. Ik duw haar aan de kant zodat ik naast Axel kan zitten. Heel even kijkt ze me verbaasd aan.

“Cassi? Jij hebt toch al gegeten?” Vraagt ze. Ik negeer haar volledig en staar dromerig naar Axel. Ik voel dat ik weer begin te blozen en Axel wordt ook een beetje rood. Isabelle duwt me tegen hem aan. Hij pakt mijn hand en glimlacht naar me. Ik glimlach verlegen terug en negeer het feit dat Isabelle vol vermaak toekijkt.

“Train je straks met ons mee, Cass?” Vraagt hij.

“Ik eh… ik…” Stamel ik.

“Cassiane Bianchi! Waag het niet om nu nee te zeggen!” Fluistert Isabelle in mijn oor.

“Ja, graag…” Mompel ik. Dan dringt het tot me door dat ik zojuist belooft heb om met een stel aliens te gaan voetballen. Aliens… kinderen… wat het dan ook zijn. Het blijven de ontvoerders van mijn zusje. Maar nu kan ik niet meer terug… en ik betrap mezelf erop dat ik dat eigenlijk helemaal niet zo erg vind. Het feit dat ik dan dicht bij Axel ben maakt een hele hoop goed.

“Jullie vinden het toch niet erg dat ik dan kom kijken, hè?” Zegt Isabelle grijnzend.

“Ja, dat vinden we wel erg!” Zeggen Axel en ik in koor.

Ze steekt haar tong uit. “Dat is dan heel erg jammer voor jullie, want ik kom toch! En vertel nu eens wat meer! Ik wil details!”

“Je klinkt nu net als C-” Axel geeft me een trap onder de tafel. “Als Julia.” Zeg ik snel. Dat scheelde maar een haartje.

“Vertel nou maar!” Dringt ze aan.

“Ik ben klaar met eten.” Zegt Axel. “Ga je mee, Cass?”

Ik kijk naar mijn bord, dat nog zo goed als vol ligt. Ik krijg toch geen hap door mijn keel op dit moment. Ik knik en sta op. Zodra we de eetzaal uit zijn slaak ik een zucht van verlichting. “Dat scheelde niet veel. Bedankt, Axel” Mompel ik.

“Dat meisje is echt te nieuwsgierig. Dat kan een probleem worden.” Zegt hij.

Ik knik. “En ze is veel te opdringerig. En bovendien ziet ze mij nog altijd voor Cassi aan. Eigenlijk probeert ze jou en Cassi dus koppelen.”

Axel knikt. “Heb je al een plan verzonnen om hier weg te komen?”

Ik schud mijn hoofd. “Een ontsnappingsplan bedenken is best lastig als je om de twee gangen verdwaalt.”

Axel grinnikt. “En Cassi? Zij is hier al langer, zou zij een uitweg weten?”

“Ik kan het altijd vragen…”

“Dat lijkt me een goed plan.”

Even is het stil. “Hé Axel…” Begin ik dan. “Denk je dat jouw vader en mijn moeder al in de gaten hebben dat er iets mis is? Dat we weg zijn?”

Hij haalt zijn schouders op. “Ik weet het niet. Waarschijnlijk denken ze dat we bij het team zijn.”

Ik knik. Het is waarschijnlijk dat mijn moeder dat denkt, maar Paolo… Normaal gesproken belt Cassi hem elke avond. Hij moet wel doorhebben dat er iets aan de hand is… Maar wat kan hij doen, vanaf de andere kant van de wereld? Mijn ogen vullen zich met tranen. Ik vecht ertegen, ik probeer sterk te zijn, maar het lukt niet. Axel ziet het meteen en trekt me tegen zich aan.

“Rustig maar, Fay.” Zegt hij zacht. “Het komt wel goed. Echt waar.”

“Ik hoop dat je gelijk hebt, Axel.”

“Natuurlijk komt het goed. We komen hier wel uit. Wij samen.”

“Bedankt.” Zeg ik haast fluisterend. “Axel? Kun je alsjeblieft op Cassi letten? Ze kan zo roekeloos zijn… En ik kan haar niet tegenhouden, zonder dat mensen erachter komen dat ik hier ben.”

“Natuurlijk doe ik dat! Dat beloof ik.” Hij veegt de tranen van mijn wang. Dan buigt hij zich voorover en zoent hij me. Mijn hart slaat een slag over en ik wordt helemaal warm vanbinnen. Dan, veel te snel voor mijn gevoel, laat hij me weer los. Hij wijst op de deur achter me. Cassi’s kamer. “Volgens mij kan ze niet wachten om je uit te horen. Ga maar. Ik zie je straks wel bij de training.”

Ik knik. Met mijn hoofd nog helemaal in de wolken open ik de deur naar Cassi’s kamer.

“Fay!” Roept ze. “Was dat wat ik denk dat het was? Vertel op!” Ze trekt me naar binnen en duwt me op het bed. “Ik luister.”

“Izzy… en hij… en ik…” meer kan ik niet uitbrengen.

“Daar snap ik dus echt helemaal niks van, Fay. En dan nu de duidelijke uitleg graag.

Ik haal diep adem. “Ik was dus bij de lunch, en Izzy en Axel waren er ook, en Izzy… Nou ja… probeerde ons uit te horen… en toen gingen Axel en ik weg… en toe zoenden we. Dat was het wel ongeveer. O ja, en ik ga straks met zijn team trainen.”

“Ik dacht dat jij zo fel tegen trainen met aliens was.” Zegt ze lachend.

“Ben ik ook. Dit is anders.”

“Tuurlijk joh, wat jij wilt. Wanneer ga je met ze trainen?”

“Straks al!” zeg ik stralend.

“Maar Fay, denk je niet dat het een beetje opvalt? Jij voetbalt… Nou ja… Anders dan ik…”

“Hé! Ik kan best voetballen hoor!”

“Tuurlijk joh, daar twijfel ik niet aan! Nou, als jij denkt dat het gaat lukken, dan vertrouw ik je. Wacht heel even, ik ben over vijf minuutjes terug.” Ze staat op en loopt de kamer uit. Nog helemaal in de wolken wacht ik tot ze terug komt. De minuten verstrijken. Vijf minuten, tien minuten… als ze na een kwartier nog niet terug is dringt het eindelijk tot me door: ze is zelf gegaan.

Reacties (2)

  • MrsNeymessi

    Natuurlijk is Cassi gegaan, anders valt het te veel op :')

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Oohh stoute Cassi!
    Dit had Fay zichzelf geregeld,,,,,,
    Maar waarschijnlijk had ik hetzelfde als Cassi gedaan;)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen