Vrolijk komt Cassi de kamer binnen stappen. Té vrolijk. Ik schraap mijn keel. “Cassiane Bianchi, ik-” Begin ik, maar ze onderbreekt me.

“Voor dat je begint, Fay, er was een grote kans geweest dat jij door de mand was gevallen als jij gegaan was. Je gaf me geen keuze, Fay.” Zegt ze.

“Natuurlijk wel! Ik kan ook voetballen, Cassi! Dit had mijn moment met Axel moeten worden!”

“Nou, dit was mijn moment met Cl-” Ze slaat haar handen voor haar mond. Ik kijk haar wantrouwend aan.

“Vertel op, Cassiane Bianchi.” Zeg ik.

"Met Claude, nou blij. En voor dat je het vraagt, hij is gewoon een vriend.”

“Cassi! Dit kun je toch niet menen?! Je bent verliefd op een alien?!”

“Hij is geen alien.” Sputtert ze tegen.

“Het kan me niet schelen of hij een alien is of niet! Al was hij een kangoeroe! Deze mensen hebben ze ontvoerd, Cassi! Dat kun je niet vergeten! En bovendien heeft Isabelle me met Axel zien zoenen! Dit kan echt niet, Cass!”

“Ik verzin wel iets, echt waar!”

Ik doe mijn mond al open om iets terug te schreeuwen, als er plotseling op de deur geklopt wordt. Ik gebaar naar Cassi dat ze zich moet verstoppen, wat ze met tegenzin doet, en open de deur. Mijn wangen kleuren onmiddellijk rood. “Hoi Axel.”

“Fay, je moet echt zachter gaan schreeuwen. Tenzij je graag wil dat de hele academie het hoort, natuurlijk.” Zegt hij.

Cassi staat op en loopt naar ons toe. “Deze keer ben ik het met Axel eens.” Zegt ze.

“Dat geldt eigenlijk ook voor jou, Cassi. Je had niet naar die training moeten gaan. Ik had niet voor niets Fay gevraagd.”

“Nou, Claude had niet voor niets mij gevraagd.”

“WAT?!” Schreeuw ik. “Die alien vroeg je… en jij zei ‘ja’?”

"Hij is geen alien." Zegt ze nogmaals.

Ik ontplof nu echt. "HET KAN ME NIET SCHELEN OF HIJ EEN ALIEN IS OF NIET!!! HIJ HEEFT JE ONTVOERD!!!"

Cassi doet haar mond al open om iets terug te schreeuwen, maar Axel gaat tussen ons in staan. "Zo kan ie wel weer." Zegt hij. "Fay, haal diep adem en tel tot tien, Cassi, neem het niet steeds voor die jongen op. Hij mag dan geen alien zijn, dat wil niet zeggen dat je hem meteen leuk moet gaan vinden. Eigenlijk kwam ik vragen of je mee ging eten, Fay."

"Ik ga wel mee." Zegt Cassi onmiddellijk.

"En dan de hele avond naar die jongen gaan staren, terwijl iedereen denkt dat je Axel leuk vindt? Echt niet! Ik ga. Bovendien ben jij al naar die training geweest." Voordat ze bezwaar kan maken loop ik de kamer uit. Axel loopt achter me aan en doet de deur dicht. "Wat moet ik toch met haar?" Verzucht ik. "Ik kijk heel even de andere kant op, en dan krijg je meteen dit soort gedoe."

"Ze trekt vast wel bij. Vroeg of laat."

"Cassi kennende: laat. Of gewoon niet."

"Vast wel." We lopen de eetzaal in. Axel gaat zitten, en ik wil net naast hem gaan zitten, als ik een duw krijg en in zijn armen val. Isabelle. Het zal ook eens niet. Mensen duwen is wel echt haar stijl. En, al geef ik het niet graag toe, het is een goede koppelmethode. Het werkt best wel goed. Snel gaat ze naast Axel zitten, waardoor ik bij hem op schoot beland. Ik word helemaal rood. Als ze even niet oplet, duw ik Isabelle snel van de bank af en neem haar plaats in.

"Weet je, eten was een stuk rustiger voordat jullie hier kwamen." Zegt Xavier, terwijl hij tegenover me gaat zitten.

"Als het je niet bevalt, ga je toch ergens anders zitten?" Zeg ik geïrriteerd. "Dan wordt het voor ons in ieder geval een stuk rustiger. En dan is mijn uitzicht ook minder verpest."

Hij kijkt me even beledigd aan, maar gaat niet weg. Jammer. Ik ga rustig door met eten en negeer alle pogingen van Isabelle om een gezellig gesprek aan te knopen. Ik heb zo het idee dat al die gesprekken wel eens uit zouden kunnen komen op een verhoor over wat er nou eigenlijk allemaal speelt tussen mij en Axel, Isabelle kennende. En aangezien ik ten eerste geen zin heb om haar vragen te beantwoorden, en ten tweede geen idee heb wat er allemaal is gebeurd tijdens de training, lijkt dat me nou niet zo'n goed idee.

"Hé Cassi, vergeet je niet dat we zo nog een training hebben? Bij Genesis waarderen we het niet erg als je te laat komt. En bij de andere teams ook niet eigenlijk." Zegt Xavier opeens.

Ik verslik me in mijn eten. Een training? Vanavond nog? Ik moet voorkomen dat Cassi daar heen gaat, maar hoe? "Eh... Bedankt, ik was het inderdaad vergeten." Mompel ik. Tja, hoe leg je uit dat je niet naar de training kunt komen, omdat je het je zusje verboden hebt en je moeilijk zelf kunt gaan?

"Maar je was de oefenwedstrijd tegen Epsilon toch niet vergeten, mag ik hopen? Die ene om de begrenzers te testen?"

Ik schud mijn hoofd, terwijl ik me afvraag wat begrenzers zijn. Maar ik durf het niet te vragen, bang dat hij het al aan Cassi verteld heeft.

Gelukkig vraagt Axel het. "Wat zijn begrenzers?"

"Een apparaatje dat iedereen van Genesis heeft. Dankzij de begrenzer gaat je lichaam niet over de maximale grenzen. Zo voorkomen we blessures. Als we zonder begrenzers op volle kracht spelen kan dat je lichaam kapot maken." Legt Xavier uit.

"Maar hoe komen jullie dan aan zoveel kracht, dat je lichaam het niet meer aankan?"

"Trainen, trainen en nog eens trainen. Door te spelen tegen teams die versterkt zijn met de Aliusrots, vergroten wij onze eigen kracht. Morgen spelen we een oefenwedstrijd tegen Epsilon, we kijken op welk niveau onze begrenzers kunnen voordat het te pijnlijk is, dus geen begrenzers."

Langzaam dringt tot me door wat dat betekend: ze gaan hun pijngrens opzoeken. Ze gaan net zolang spelen tot ze half dood op het veld liggen. Dit is een regelrechte tamp. Dit kan ik niet met Cassi laten gebeuren. Dit moet ik koste wat het kost voorkomen!

Reacties (2)

  • MrsNeymessi

    Ik denk dat Cassi het langer volhoudt dan jou Fay :')

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Wat spannend en ik vind Izzy Super grappig

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen