'Cassi! Je gaat morgen niet voetballen!'
Dat is het eerste dat Fay zegt als ze de deur open gooit.
Ik vlieg overeind. 'Natuurlijk wel! Ik speel morgen een wedstrijd tegen Epsilon!'
Wat heeft Fay toch de laatste tijd? Ze is niet mijn moeder, ze is zelfs maar amper een uur ouder!
'Cassi, ga zitten,' zegt ze serieus terwijl ze op mijn bed gaat zitten.
'Weet je wel wat voor wedstrijd het wordt?'
'Ja! Het is om het niveau van de begrenzers vast te stellen!' ik kijk Fay triomfantelijk aan.
'En... Weet je ook wat dat inhoudt?'
Mijn gezicht betrekt en ik schud beteuterd mijn hoofd. 'Niet echt... Jij wel dan?'
'Cassi... Jullie moeten spelen totdat je erbij neervalt! Het is niet een wedstrijd van 90 minuten, je speelt totdat je niet meer kan. Totdat jij en je hele team half dood op het veld liggen! Totdat je de pijn niet meer aan kan! Dat kan ik je niet laten doen, Cassi!'
Ik knipper verbaasd met mijn ogen. 'Maar... Dat is... Waarom zouden ze...?' stamel ik. Fay ziet mijn verwarring en geeft me een knuffel. 'Ik kan je jezelf geen pijn laten doen!'
'Maar Fay...' stamel ik. De radertjes in mijn hoofd draaien op volle toeren.
'Als ik niet speel, krijg ik geen goede begrenzer. Weet jij wel wat dat betekend?'
'Dat je jezelf niet dood speelt?' suggereert Fay sarcastisch.
'Nee,' grinnik ik. 'Zonder begrenzer heb ik een groot probleem in een gewone wedstrijd. Ik blijf wel trainen en word sterker, maar omdat ik dan geen begrenzer heb overbelast ik mijn lichaam heel snel. Ik moet wel gaan!'
'Cassi! Nee! Ik wil-'
'Fay, ik ga. Ik moet wel! En heb je avondeten voor me meegenomen?'
Fay zucht en geeft me een bord. 'We zijn nog niet uitgepraat, Cass!'

Ik trek net mijn uniform aan als Fay wakker wordt.
'Goedemorgen,' zegt ze slaperig. Dan ziet ze mijn tenue. 'Echt niet, Cassi! Je gaat niet!'
Axel komt binnenlopen. 'Ik ben het met Fay eens, je kan jezelf niet vrijwillig kapot maken!'
'Natuurlijk ben je het met Fay eens, jullie lijken net een getrouwd stel!' snauw ik boos. 'Ik ga gewoon! Het is gevaarlijker om niet te gaan, dan heb ik geen begrenzer!'
'Cassiane, het is te gevaarlijk! Straks krijg je een blessure! Je enkel is nog wat zwakker!'
Ik geef een ruk aan mijn veters en strik ze hard. 'Jullie mogen zeggen wat je wilt, ik ga toch!'
Ik sta op en been richting de deur. Fay staat op om me tegen te houden, maar Axel heeft mijn arm al vast gegrepen. 'Cassiane, denk na,' zegt hij.
'Doe niet zo roekeloos, Cass!' roept Fay gefrustreerd.
'Ik heb nagedacht en je zegt zelf dat ik roekeloos ben, zus. Ik ga en jullie kunnen me niet tegenhouden!'
Ik ruk me los uit Axels greep en ik stuif de deur uit.
'Cassi!' hoor ik nog achter me.

Vlak voordat de warming-up begint ren ik het veld op.
'Sorry dat ik laat ben!'
Xavier zucht geïrriteerd. 'Ik heb je nog gezegd dat we het niet op prijs stellen als je te laat bent, Cassiane.'
'In praktijk ben ik precies op tijd, want jullie zijn nog niet begonnen!' kaats ik terug. Xavier rolt met zijn ogen. Na een korte warming-up komt Epsilon het veld op.
'We gaan beginnen, jongens! Geef alles wat je hebt. Begrenzers uit.'
Iedereen draait een soort knop op hun tenue uit. 'We spelen net zolang totdat we niet meer kunnen. Er komt geen rust tussendoor,' we lopen het veld op en gaan op onze positie staan.
Epsilon trapt af en ze schieten naar voren. Met grote ogen kijk ik toe hun ze met onmenselijke snelheid aanvallen.
Komt dat allemaal door die Alius meteoriet?
'Opletten Cassi!'roept een stem langs de kant. 'Laat je niet afleiden, ik weet dat je ze makkelijk bij kunt houden!'
Jordan staat zwaaiend langs de kant. Hij glimlacht breed en steekt zijn duim op als hij ziet dat ik kijk. Ik glimlach terug en vlieg dan op de bal af.

We spelen al een flinke tijd als Dave ineens een gebaar maakt naar een jongen die voor scheidsrechter speelt. Hij fluit en het spel stopt. 'Wat is er?' ik sta stil en moeheid overvalt me. Ik wankel op mijn benen. 'Hier,' zegt Isabelle, die het volgens mij ziet. Ze drukt me een bidon in de hand. 'Drink wat, dan gaat het beter!'
Dankbaar neem ik er een slok uit. 'Waarom hebben we nu een rust?'
'Epsilon wordt moe. Ze doen nu een extra stuk van het Alius kristal om,' verklaart Isabelle.
Ze loopt weer terug naar haar positie en ik gooi de bidon naar de zijkant.
'Je doet het prima, Cassi. Nu volhouden!' zegt Xavier. Ik zie dat Axel langs de zijlijn staat. Zijn armen heeft hij over elkaar geslagen en zijn donkere ogen staan niet vrolijk.
Verderop staat Jordan nog altijd. Hij zwaait vrolijk. En daar staat... Claude. Ik begin meteen te blozen en schud mijn hoofd. Ik mag nu niet aan Claude denken, ik moet me focussen.
Isabelle en Xavier trappen af en vliegen naar voren. Isabelle passt naar mij en ik dribbel langs de verdedigers. 'Schiet zelf maar eens!' roept Isabelle als ik naar haar wil schieten. Ik twijfel even een schiet dan hard op doel.
Met enige moeite weet Dave de bal tegen te houden. 'Is dat alles, Cele?' vraagt hij spottend.
Hij gooit me de bal toe. 'Wat?' snauw ik boos.
'Toe maar, Cassi,' zegt Isabelle zacht.
Ik schiet de bal, maar in plaats van naar het doel te gaan schiet ik hem hoog de lucht in. Ik concentreer me en om me heen verschijnen ijskristallen. Ze bereiden zich steeds verder uit totdat de een muur vormen die alleen mij en het doel omvatten. Dan valt de bal naar beneden, lichtgevend als de zon. Ik neem de bal aan op mijn knie. Het gouden licht weerkaatst tegen de ijskristallen en laten het schitteren als brandende sterren. 'Klaar?' grijns ik. 'Lichtzuil!'
Ik spring op en schiet de bal hard richting het doel. De ijskristallen vliegen als glimmende messen rond de bal en breken moeiteloos door Dave's supertechniek.
Hij kijkt me boos aan en gooit de bal naar voren. Het spel gaat weer hard tegen hard. Om me heen zie ik teamgenoten inzakken, totdat de eerste neer gaat. Hij is bewusteloos. Iemand helpt hem van het veld terwijl het spel doorgaat.
Ik voel de pijn amper zolang ik maar bezig ben. We scoren het ene na het andere doelpunt. Ik ren mee in de aanval, maar mijn benen lijken steeds zwaarder te worden. Ik sta even stil en ineens slaat de pijn toe.
Het voelt alsof er allemaal speldenprikken door mijn lichaam razen. Ik val op mijn knieën en probeer mijn ademhaling onder controle te houden.
'Cassi!' hoor ik iemand roepen. Ik kijk op en probeer mijn blik scherp te stellen op de eigenaar van de stem. Het is Claude.
'Kom op! Je kan het!'
'Hup Cassi!' roept Jordan.
Ik kreun, maar sta dan langzaam op. Mijn spieren trillen onder mijn eigen gewicht en ik zak bijna door mijn benen.
Ik kijk om me heen en zie tot mijn verbazing dat mijn m het team van Genesis geslonken is tot nog maar vijf spelers. Isabelle, Xavier, Nero, iemand waarvan ik de naam niet ken, en ikzelf.
'Cele, laat je supertechniek nog eens zien, de Morgenster,' zegt Xavier.
Ik knik - de pijn overstemt mijn helder denkvermogen en zelfs mijn normale opstandigheid - en ren naar voren. Ik voel mijn benen niet meer en het veld draait voor mijn ogen.
Op de automatische piloot zet ik de aanval in. Ik zie de bal niet meer door de vlekken die voor mijn ogen dansen, maar ik voel hem. Ik ontwijk de verdedigers van Epsilon, die nog allemaal overeind staan door de kracht van de Alius rots, en pass naar Xavier. Hij passt naar Isabelle en dan heb ik de bal ineens weer. Ik spring in de lucht en schiet mijn Morgenster op het doel af. Dan worden de vlekken teveel en wordt het zwart voor mijn ogen. Ik verlies mijn evenwicht. Met een harde klap val ik op de grond, pijn raast door mijn lichaam.
Ik voel hoe iemand me op tilt en wat water in mijn gezicht gooit.
Dan wordt de pijn me teveel en verlies ik het bewustzijn, zonder te weten of mijn schot zit.

Reacties (2)

  • MrsNeymessi

    Oh noh she fainted.. :/

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    GOED ZO CASSI!!!!!! je hebt alles laten zien.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen