Ik loop gefrustreerd door de kamer, als er plotseling op de deur geklopt wordt. Axel komt binnen. En hij heeft mijn zusje in zijn armen. Ze is bewusteloos en ziet er gebroken uit.

"Wat is er gebeurd?" Vraag ik angstig, terwijl Axel Cassi op het bed legt.

"De oefenwedstrijd. Ze waren nog met z'n vijven, en toen beval Xavier haar haar supertechniek te gebruiken. Ze zat allang aan haar grenzen. Ze gehoorzaamde toch, maar zakte in elkaar nadat ze geschoten had. Ik heb Claude bijna moeten neerslaan voordat ik haar hierheen kon dragen."

Tranen springen in mijn ogen als ik naar haar kijk. Hoe kunnen ze dit doen?! Het zijn allemaal kinderen! Hoe kunnen ze van ons verwachten dat we onszelf kapot maken?! Hebben ze dan helemaal niets menselijks in zich?! Geen gevoel, geen medeleven, geen hart. Enkel hebzucht en wraakzuchtigheid. En wie zijn 'ze' eigenlijk? De mensen die ons dit allemaal aandoen, als je het nog wel mensen kunt noemen. Tranen stromen over mijn wangen en druppelen op de grond. Axel slaat zijn arm om me heen.

"We moeten hier weg, Axel." Snik ik. "Zo snel mogelijk. Ik kan niet langer toezien hoe jullie helemaal stuk gaan. We zijn hier gekomen om Julia en Cassi op te halen. We moeten hier weg, zodra het kan. We vinden wel een weg naar buiten."

"We kunnen niet weg nu Cassi er zó aan toe is. Ik bedoel.... Ik heb haar zien spelen, Fay. Ik heb gezien hoe ze in elkaar zakte. Ik weet zeker dat ze voorlopig niet normaal loopt. En dat is niet echt handig voor tijdens een ontsnapping, de bergen in."

Ik bijt op mijn lip, wetende dat hij gelijk heeft. Ik loop naar het bed en kniel naast haar neer. De tranen stoppen niet met stromen. Waarom heb ik haar niet kunnen beschermen? Ik ben een verschrikkelijke zus. En als dit nog maar een oefenwedstrijd was... Hoe erg zijn de echte wedstrijden dan?

Geklop op de deur. Ik vlieg overeind van schrik. Axel gebaart dat ik me moet verstoppen en loopt naar de deur. Zodra ik niet meer zichtbaar ben doet hij open. Julia stormt naar binnen, op de voet gevolgd door Claude.

“Cassi!” Snikt Julia. Axel trekt haar naar zich toe, terwijl hij met een schuin oog Claude in de gaten houdt. Het liefst zou ik tevoorschijn springen en Claude persoonlijk neerslaan, maar dat lijkt me nou niet zo'n goed idee.

“Het komt wel goed. Ga maar tekenen.” Zegt Axel sussend. Dan richt hij zich tot Claude. “En wat kom jij hier doen, aanvoerder?” Zijn haat klinkt door in de manier waarop hij ‘aanvoerder’ uitspreekt. Maar Claude laat zich niet zo makkelijk uit het veld slaan.

“Ik maakte me zorgen om Cassi.”

“Waarom? Heb je geen andere vrienden om je zorgen over te maken?”

“Xene en Bellatrix redden zich wel, die hebben dit vaker gedaan. Die zijn waarschijnlijk over een half uurtje wel weer bij bewustzijn. Maar Cassi…. De eerste keer is altijd het ergst. Ik hoop maar dat ze er geen blessures aan overhoudt.”

“Nou, je hebt het gezien. Dan kun je nu weer gaan.” Zegt Axel, een gebaar maakt naar de deur. Claude kijkt hem vernietigend aan, maar draait zich dan om en loopt naar buiten.

Zuchtend doet Axel de deur dicht. “Wat is die gast irritant, zeg.”

Ik sta op en grinnik. “Maar hij is wel je aanvoerder…”

“Klopt. Helaas…” Hij zucht. “Cassi heeft wel een hele… bijzondere smaak.” Zegt hij, zorgvuldig zijn woorden uitkiezend.

“Denk je echt dat ze hem leuk vindt?”

“Ik weet het niet. Hij haar in ieder geval wel, dat is wel duidelijk…”

Ik zucht diep. “En Izzy probeert jou nog steeds met haar te koppelen, hè? Wat een toestand….”

“Dat kun je wel zeggen…”

Opeens hoor ik een zacht gekreun achter me. Ik draai me met een ruk om. “Cassi?” mijn stem klinkt gebroken. Ze opent heel even haar ogen, maar doet ze dan meteen weer dicht. “Cassi kun je me horen?”

Ik voel Axels hand op mijn schouder. Hij schudt zijn hoofd. “Niet doen. Ze wordt zelf wel wakker.”

Er wordt op de deur geklopt. Alweer… Zuchtend verstop ik me terwijl Axel de deur opent. Jordan.

“Cassi! Is ze in orde?” Vraagt hij aan Axel.

“Zoiets. Ze komt er wel bovenop.”

Jordan loopt naar het bed.

“Jordan?” Het is zacht en kwetsbaar, maar het is de stem van Cassi.

“Cassi! Gaat het wel?”

“Ik… nou… ik heb last van mijn enkel… en ik heb hoofdpijn… maar ik ben vanavond vast wel weer beter.” Ze glimlacht, maar ik zie dat dat enkel is om de pijn te verbergen.

“Dat denk ik niet, Cassi.” Bemoeit Axel zich ermee. “Het zal nog wel even duren voordat jij weer op je benen staat.

“Echt niet! Kijk maar!” Ze probeert op te staan, maar zakt door haar enkel. Axel helpt haar weer terug haar bed in.

“Ik zei het toch. Misschien kun je maar beter wat gaan slapen.”

“Wat weet jij daarvan?” Zegt ze mokkend.

“Genoeg. Mijn vader is arts.” Heel even is de pijn van zijn gezicht af te lezen, maar na een fractie van een seconde herpakt hij zichzelf al weer. “Geloof me, Cassi, je geneest echt niet sneller als je jezelf nog meer forceert.”

“Het zal wel.”

“Axel heeft gelijk, Cass. Je moet jezelf echt niet forceren, daar wordt het echt niet beter van. Het komt wel goed. En geduld is een schone zaak.” Zegt Jordan. Ik grijns voldaan. Ik ben blij om eens een keer steun te krijgen van een alien… mens… wat dan ook. Cassi is er duidelijk minder blij mee.Ze zucht en laat zich languit op haar bed vallen.

“Ik kom zo nog wel even kijken hoe het met je gaat. Tot straks, Cassi!” En dan loopt hij weg.

Ik wacht tot ik zeker weet dat hij echt weg is en stap dan tevoorschijn. “Cassi!” Ik ren naar haar toe. “Ik maakte me zo'n zorgen om je! Gaat het wel?”

Ze glimlacht waterig naar me. “Hoi Fay.”

En dan beginnen mijn tranen te stromen.

Reacties (1)

  • MrsNeymessi

    Oh gawd nu komt de preek, ik voel m aankomen..

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen