'Het... Het spijt me, Fay,' zeg ik. Het kost me meer moeite dan nodig zou zijn om de zinnen te vormen. Mijn hoofd bonkt en de woorden dwarrelen door elkaar.
'Het geeft niet, Cassi. Het is mijn schuld!' huilt Fay. Ieder woord voelt als een ontploffing in mijn hoofd.
'Fay, kalmeer,' sust Axel. Hij legt zijn hand op haar rug. 'Volgens mij kan Cassi het anders niet aan,' zijn stem is zacht.
Ik glimlach dankbaar naar Axel en sluit mijn ogen. 'Axel, wat is er precies gebeurd?'
'Je was ruim over je grenzen toen Xavier je beval je supertechniek te doen, je deed wat hij zei. Nadat je schoot ben je gevallen. Je hebt trouwens wel gescoord,' grinnikt Axel.
Ik voel ineens een kleine hand op mijn wang. Met tegenzin open ik mijn ogen weer. Julia's grote donkere ogen kijken me aan.
'Cassi!' roept ze opgelucht. Ik krimp ineen, het geluid is te hard. 'Sorry Cassi,' fluistert Julia geschrokken. Fay en Axel zitten samen op de grond, Axel heeft een arm om haar heengeslagen. Ik glimlach naar Julia. 'Het is oké, Juul,' zeg ik. Julia glimlacht opgelucht en klimt dan op mijn bed. Voorzichtig nestelt ze zich tegen mij aan. 'Doet het pijn, Cassi?' vraagt ze zacht.
'Een klein beetje,' lieg ik. Mijn hele lichaam doet pijn.
'Ga maar slapen, Cassi. Voor het avondeten maken we je wel wakker, dan kijken we of je naar de eetzaal kan,' zegt Axel kalm.
Ik knik en zak bijna meteen in een diepe slaap. Ik voel nog net hoe Julia een kusje op mijn wang drukt.

Als ik wakker word is mijn hoofdpijn afgenomen tot een vervelend gebonk dat op de achtergrond aanwezig is. Mijn enkel daarentegen voelt eerder alsof er iemand op slaat met een hamer. Julia ligt nog steeds tegen me aan, ze is in slaap gevallen.
'Cassi! Hoe is het nu?' vraagt Fay direct als ze ziet dat ik wakker ben. Ik glimlach voorzichtig en ga langzaam overeind zitten. 'Wel oké, denk ik?' zeg ik twijfelachtig.
Ik schuif naar de achterkant van mijn bed om Julia niet wakker te maken.
'Laat je enkel eens zien?'
Traag haal ik mijn enkel onder de dekens vandaan. Je hoeft geen dokter te zijn om te zien dat er iets mis ik. Mijn enkel is pimpelpaars en opgezwollen. Voorzichtig beweeg ik hem een beetje. 'Niet forceren, Cassi!' roept Fay meteen.
Ik glimlach. 'Doe ik niet,' het bewegen is te doen zonder dat de pijn ondragelijk wordt. Ik probeer op te staan, maar zodra ik enig gewicht op mijn enkel laat rusten schiet de pijn erdoor. Ik val weer terug mijn bed. Tranen van pijn staan in mijn ogen.
'Steek je been uit, dan verbind ik hem, hopelijk heb je er dan minder last van!'
Ik doe zonder tegen te sputteren wat Fay zegt. Ze draait met vaste hand het verband er stevig omheen. Ik bijt hard op mijn lip als ze langs het pijnlijke gedeelte gaat. Mijn herinneringen aan alles wat er is gebeurt voordat ik wakker werd zijn erg vaag. 'Fay? Is Jordan nog geweest? Ik... ik weet het niet zeker,' vraag ik enigszins beschaamd.
'Ja, Jordan is nog langs geweest,' glimlacht Fay. 'Hij staat aan onze kant, je moet rust houden.'
Ik rol met mijn ogen. 'Maar, Fay, wat vind je dan van Jordan? Mag ik ook niet bevriend zijn met Jordan? Hij is toch ook een "alien"?'
Fay glimlacht waterig. 'Ik kan je niet alles verbieden, helaas. Jordan kan ik nog wel accepteren!'
Fay plakt er een stukje plakband op zodat het verband blijft zitten. 'Prima,' lacht ze. Dan hoor ik voetstappen en Axel komt binnen. In zijn handen heeft hij een paar krukken.
'Probeer hier eens mee te lopen, Cass,' glimlacht hij.
Ik sta voorzichtig op en pak de krukken aan. Ik zat een paar twijfelende stappen, maar als dat goed gaat word ik wat zelfverzekerder. Mijn spieren branden en doen pijn, maar ik besluit het maar niet te zeggen. Ik neem nog een stap, en ik verlies bijna mijn evenwicht. Axel trekt me net op tijd recht.
'Dank je,' glimlach ik schaapachtig. 'Enne... Heb je toevallig een paracetamol?'
Axel vist een pakje uit zijn zak. 'Ik had al verwacht dat je er eentje nodig zou hebben,' verklaart hij simpel, terwijl hij me het pakje toe gooit.
Ik slik er meteen twee door. Na een tijdje werken de paracetamols in. Mijn hoofdpijn zakt nog verder weg tot een enkel irriterend geklop en ook mijn enkel begint minder pijn te doen. 'Ik kan wel naar het avondeten, denk ik,'
Fay lijkt al te willen protesteren, maar Axel knikt al. 'Als jij dat denkt, dan mag je het proberen.'
Zijn stem laat duidelijk horen dat hij denkt dat ik het niet vol kan houden. Dat overtuigt me alleen maar meer dat ik het wil proberen.

Op mijn krukken hink ik naar de eetzaal. Axel loopt naast me. We gaan niet echt snel, tot mijn grote frustratie. Het gaat lastiger dan ik had gedacht.
Als we uiteindelijk de eetzaal bereiken laat ik me met een zucht op de dichtstbijzijnde bank vallen.
'Lastiger dan gedacht, of niet?' grinnikt Axel.
'Nee hoor,' lieg ik, maar ik weet dat mijn hijgende ademhaling me verraad.
Jordan rent naar me toe. 'Cassi!' valt hij uit. 'Wat doe je hier! Zelfs Xavier en Isabelle nemen gewoon hun rust. Ga terug naar je kamer! Ik kom je zo wel wat te eten brengen!'
Verrast kijk ik Jordan aan. Deze kant van hem heb ik nog nooit gezien. Vermoeid kijk ik naar mijn krukken, weer helemaal terug...?
Axel glimlacht tevreden, ik ga dus echt niet toegeven dat hij gelijk heeft gehad.
'Nu, Cassiane!' zegt Jordan streng.
'Maar... Krukken zijn zo vermoeiend,' klaag ik.
Jordan gaat met zijn rug naar me toe op zijn knieën zitten. 'Dan breng ik je wel! Jij gaat nu tenminste rusten! Stap maar op!'
Ik kijk Jordan aan en zie aan zijn ogen dat ik geen keuze heb. En eerlijk gezegd denk ik ook niet dat ik het zou redden om terug te lopen. Met moeite weet ik op in rug te gaan zitten zonder mijn enkel te belasten.
'Ik breng je krukken vast terug,' Axel loopt weg met mijn krukken.
Jordan loopt richting mijn kamer. Bij iedere stap voel ik mijn hoofd en enkel kloppen. Ik heb er nu meer last van omdat ik me nergens anders op hoef te focussen. Ik leg mijn pijnlijke hoofd op Jordans schouder.
Ik wil wel praten, maar het lukt me niet om zinnen te vormen in mijn hoofd. 'Bedankt,' het voelt raar om uit te spreken, alsof ik iets verkeerd doe.
'Dat doen vrienden toch?' lacht Jordan. Ik glimlach voorzichtig, bang dat ook dat pijn doet. 'Jordan? Alles doet pijn,' zeg ik zacht.
'Gewoon rust houden, Cass. Het gaat over! Na regen komt zonneschijn!'

Jordan zet me pas van zijn rug af als we naast mijn bed staan. Gelukkig maar, want ik dit denk niet dat ik nog een stal had kunnen verzetten.
'Ik denk dat Xavier vanavond nog wel langs komt om te kijken hoe het met je is. En ik zal je na het avondeten wat te eten komen brengen, goed Cass?' glimlacht Jordan. Ik knik. Hij loopt weg en Fay komt tevoorschijn.
'Jordan kan ik nog wel accepteren, ook al is hij een scholenverwoestende alien,' besluit ze met een knipoog. Ik glimlach en laat me achterover vallen.
Misschien had Fay wel gelijk toen ze zei dat ik niet mee moest spelen. In stilte neem ik mezelf voor om iets vaker te luisteren wat ze zegt.
Te luisteren, hè! Niet om het ook braaf te doen!

Reacties (1)

  • MrsNeymessi

    Hoe weet Fay dat ze scholen vernietigen? :o

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen