“Cassi? Weet jij hoe we hier weg kunnen komen?” Vraag ik.

“Hm… Als ik jou was, zou ik de deur eens proberen.” Antwoordt ze.

“Ik bedoelde hoe we wegkomen uit de academie, niet uit onze kamer.” Zeg ik geïrriteerd.

“Weet ik. En trouwens, het is nog altijd míjn kamer.”

Ik zucht en rol met mijn ogen. “Je geeft geen antwoord op mijn vraag, Cass.”

“Moet dat echt nu? Fay, ik doe juist mijn uiterste best om nu even niet na te denken.”

“Nou, denken kam geen kwaad.”

“Afgezien van het feit dat je er koppijn van krijgt.”

“Dan had je maar naar me moeten luisteren.”

“Dan hadden ze meteen doorgehad dat er iets niet klopte, Fay. Dat weet je best.”

Ik bijt op mijn lip. Ik haat het om het toe te geven, maar waarschijnlijk heeft ze gelijk. Het zou alleen maar argwaan gewekt hebben als ze niet gekomen was. En ze had moeilijk kunnen zeggen: ‘Sorry, ik mag niet meespelen van mijn zus.’ Dat zou helemaal drama geworden zijn…

Er wordt op de deur geklopt. Snel verstop ik me. Ik ben er ondertussen wel aan gewend geraakt me meteen te verstoppen als er op de deur geklopt wordt. Xavier stapt de kamer binnen. “Hallo Cassi. Hoe gaat het nu?” Zegt hij. Aan zijn stem te horen is hij ook nog behoorlijk vermoeid.

“Wat kan jou dat schelen?” Gromt Cassi.

“Heel veel. Ik zei dat je moest schieten, terwijl je allang over je grenzen heen zat.”

“En ik scoorde.”

“En nu ben je hier: gewond en geblesseerd.”

“Jouw schuld.”

“Weet ik.” Hij haalt diep adem. “Het spijt me.”

Mijn mond valt open van verbazing. Xavier… zei dat het hem speet?! En terecht, dat wel… Maar toch…. We hebben het hier wel over Xavier… Ik vraag me af of hij het eigenlijk zelf wel gelooft.

“Je hebt spijt?! Jij?!” De verbazing is ook in Cassi's stem terug te horen.

“Ja, ik. En ik denk dat ik maar weer eens ga. Ik verwacht je snel weer op de training, Cele.” Zegt hij kortaf, en dan loopt hij met grote passen de kamer uit.

Lachend kom ik tevoorschijn. “Zo, daar zijn we ook weer vanaf.”

“Waarschijnlijk niet voor lang. Onkruid vergaat niet.”

Ik grinnik. “Misschien moet je toch maar wat minder tijd met Jordan doorbrengen. Voordat je helemaal besmet raakt met het spreekwoord-virus.”

“Ik kan me ergere virussen voorstellen.”

“Dat zal best. Maar ik dacht dat jij niet na wilde denken…”

“Klopt. Was ik ook niet van plan. Maar ik ga wél slapen.”

Ik knik. Het is verstandig dat ze gaat slapen. Niet alleen om de hoofdpijn te ontwijken, maar ook om sneller weer op krachten te komen. Ik ga stilletjes naast haar bed zitten en denk na. Over alles wat gebeurd is. Alles wat nog gaat gebeuren. Of we Paolo ooit nog veilig terugzien. En onze ouders. Het team. Ik veeg de tranen uit mijn ogen. Het verdriet en de angst blijven. Bijna alsof ze met de seconde sterker worden. Naast me is Cassi ondertussen in slaap gevallen. Of ze doet alsof, natuurlijk. Met Cassi weet je het nooit. Ik hoop voor haar dat ze slaapt. Dan heeft ze in ieder geval geen last van de pijn. Had ik haar nou maar tegen kunnen houden… Wat ik gehoord heb over doe wedstrijd klonk niet best. Cassi was een van de laatste die nog overeind stond, samen met Xavier en Isabelle. De rest was al helemaal kapot. Letterlijk. Veel te letterlijk. Ergens ben ik blij dat ik het niet gezien heb. Ik weet niet zeker of ik het wel aangekund had...

Er wordt weer op de deur geklopt. Snel verstop ik me. De deur gaat open en Xavier en Isabelle stappen naar binnen.

“Slaapt ze?” Hoor ik Isabelle vragen.

“Volgens mij wel.” Antwoordt Xavier. Hij loopt naar het bed en knikt dan. “Ja, ze slaapt. Behoorlijk diep, zo te zien.”

“En nu? Wat doen we nu dan?”

“Wachten. Iemand moet haar vertellen dat Raimon Gemini Storm zojuist verslagen heeft.”

“Denk je niet dat Jordan dat liever zelf aan haar verteld?”

“Jawel. Maar Jordan heeft niets te willen.”

Xavier mompelt iets onverstaanbaars, hij is het daar duidelijk niet mee eens. “Ze zijn goed, die gasten van Raimon. Dat moet ik toegeven.”

“Dat is nog geen reden om ze zo te stalken…”

“Ik noem het zelf eigenlijk liever...informatie verzamelen.”

“Het zal wel. En, heb je nog nuttige ‘informatie verzameld’?”

“Niets dat jou ook maar iets aangaat, Isabelle.”

“Tuurlijk.” Zucht ze. “Hou mij maar buiten, aanvoerder.”

Xavier zucht. “Ze hebben Blaze vervangen, door een jongen genaamd Shawn Frost. En hij is goed.”
“En nu? Gaan jullie hem nu ook chanteren?”

“Al zouden we dat willen, hij heeft geen familie meer.” De kille manier waarop hij het zegt doet me huiveren. “En bovendien is er iets met die jongen. Ik weet niet wat het is, maar iets klopt er gewoon niet. Ik heb Dvalin en zijn team eropaf gestuurd.”

“Epsilon?” Ze grinnikt. “Die kinderen weten niet wat ze overkomt. Hij zal ze verpletteren.”

“Ik hoop het maar.”

“Twijfel je aan Dave?”

“Ze hebben wel Gemini Storm verslagen.”

“Nou en? Epsilon is zeker duizend keer sterker.”

“Dat kan wel zijn, maar kijk eens hoeveel ze vooruit zijn gegaan in zo'n korte tijd. Ik denk dat we binnenkort zelf maar even een kijkje moeten gaan nemen.”

Ze kijken naar Cassi. “Dat zal wel moeilijk voor haar worden. Het waren toch haar teamgenoten.”

“Ze is nu een van ons, Isabelle. Ze hoort bij Alius Academie. Ze zal zich eroverheen moeten zetten.” Hij draait zich om en loopt naar de deur. “Kom je nog?”

Isabelle knikt en loopt achter hem aan, de kamer uit. Zodra ik zeker weet dat ze weg zijn kom ik tevoorschijn. Ik heb moeite alles wat ik zojuist gehoord heb te verwerken. Axel is vervangen door een of andere vreemde gast. Gemini Storm is verslagen, mede dankzij hem. Xavier heeft Epsilon op Raimon afgestuurd. En Genesis gaat binnenkort tegen Raimon spelen. Hoe ga ik dit ooit allemaal aan Cassi uitleggen?

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen