Foto bij #79 - May Kate Chambers

May Kate Chambers



Ik richt mijn blik terug op de horizon en zie dat Justin hetzelfde doet. Selena had zich omgedraaid en met een beteuterd gezicht kijkt ze Taylor na. Ik hoop dat Taylor het zich niet te veel aantrekt, de arme jongen. Hij had geen idee dat Selena en Ryan iets hadden. Hij was tot over zijn over verliefd op Selena en zou alles voor haar hebben gedaan. Ik begrijp niet goed hoe Selena dit Taylor heeft kunnen aandoen, maar aan de andere kant snap ik dat je de controle wel eens kan verliezen. Ik neem het haar dan ook niet kwalijk. Ik hoop maar dat Selena Ryan nu niet kwetst, want anders was alle moeite voor niets geweest en is Taylors hart onnodig gebroken.

Ryan gaat achter Selena staan en omhelst haar door zijn armen om haar silhouet te slaan. Selena lijkt niet meteen in te gaan op zijn handeling, maar daarna zie ik haar blik verzachten en laat ze Ryan toe. Ze draait zich om in zijn armen en kijkt hem aan. Er lijkt een gesprek te beginnen dat ik overduidelijk niet kan verstaan.

Ik kijk over mijn schouder naar Justin, waarna hij zijn blik ook op mij richt. "Eind goed, al goed, zou ik zeggen?", het kwam er meer uit als een vraag. "Dat zullen we zo wel te weten komen, denk ik", antwoordt Justin. Ik glimlach naar hem, waarop hij er mij een terug schenkt. "Zullen we weer naar huis gaan?", vraagt Justin dan. Ik knik, waarna ik opsta en onze spullen bij elkaar begin te zoeken. Justin staat ook op en helpt me met opruimen.

Zodra alles opgeruimd is, kijk ik achterom en zie ik dat Ryan en Selena nog steeds aan het praten zijn. Dat lijkt me een goed teken, aangezien ze ook tegen elkaar zouden kunnen schreeuwen. Justin maakt aanstalten om naar hen toe te lopen, maar ik hou hem tegen door een hand op zijn ontblote borstkas te leggen. "Laat ze maar, zo te zien redden ze het net goed", glimlach ik naar Justin. Hij opent zijn mond om iets te zeggen, maar zodra mijn woorden tot hem doordringen, sluit hij zijn mond weer. Hij kijkt me aan en zijn helder bruine ogen prikken in de mijne. Hij glimlacht naar me en plaatst zijn handen rond mijn gezicht, zo teder. Hij drukt snel een kus op mijn voorhoofd, waarna hij wat spullen uit mijn handen pakt. Samen wandelen we terug naar ons huisje, wat niet ver van het strand ligt.

"Jussie, ik verveel me", zucht ik, waarna ik rechtop ga zitten. Tot mijn verbazing is Justin nergens te bekennen. Ik frons en sta op vanuit de sofa. Waar zou hij toch zijn? Ik heb hem toch niet weg horen gaan. Ik blijf een tijdje staan, me afvragend waar hij zou uithangen. Ik besluit naar de slaapkamerdeur te wandelen, die dicht is. Ik grijp de klink vast en duw hem naar beneden, maar de deur gaat niet open. Ik frons opnieuw. Ik klop lichtjes op de deur: "Justin?" Ik hoor wat gestommel uit de slaapkamer komen. Ik draai mijn hoofd schuin en trek een wenkbrauw omhoog. "Justin, alles oké?" Ik hoor wat gemompel, maar verder geen reactie. Ik moet glimlachen. Wat is hij toch allemaal aan het doen? "Mag ik binnen?", hopelijk heeft hij me gehoord. Ik hoor de deur van het slot gaan, waarna de deur op een kiertje schuift. Net genoeg plaats voor Justin zijn hoofd. "Alles oké?", vraag ik nog eens. Een licht grinnik kan ik niet onderdrukken als ik zie dat Justin een panikerende blik trekt. Hij denkt even na over zijn antwoord, maar zegt dan: "Ja hoor, alles gaat prima." "Mag ik binnen dan?", glimlach ik naar hem. Hij lijkt weer even na te denken voordat hij antwoordt: "Nee." Ik trek mijn ogen tot spleetjes en kijk hem wantrouwend aan. "Wat ben je aan het doen dan?" "Niets bijzonder." Ik pers mijn lippen op elkaar, trek mijn wenkbrauwen omhoog en zet een arm in mijn zij: "Ik geloof er helemaal niets van. Laat me nou binnen." Ik steek mijn handen uit om de deur verder open te duwen. Justin verdwijnt vliegensvlug uit het kiertje en rent door de kamer. Ik gooi de deur open en zie Justin nog net in de badkamer vluchten. Net als ik erheen wil wandelen, komt hij weer tevoorschijn. "Wat deed je?", twijfelachtig kijk ik hem aan. Hij wandelt naar me toe en slaat zijn armen om mijn middel. Ik kijk hem wantrouwend aan, maar hij doet alsof hij het niet ziet. Net wanneer ik mijn lippen van elkaar wil halen om iets te zeggen, drukt Justin zijn lippen op de mijne. Even schrik ik van zijn plotselinge actie, maar dan ga ik er gewillig op in.

We schrikken allebei op wanneer er op de deur geklopt wordt. "Justin?", klinkt het daarna. We hebben al snel door dat het Pattie is die voor de deur staat. "Ik kom eraan!", roept Justin. Hij laat me los en loopt door de woonkamer naar de deur, waarna hij die open trekt. "Wat is er, mam?", hoor ik Justin vragen. Ik wandel ook naar de woonkamer. "Hey Pattie", glimlach ik. "Hey lieverd", glimlacht ze terug, waarna ze haar blik weer op Justin vestigt. "Ik vroeg me af wanneer je wou vertrekken naar het restaurant", beantwoordt ze Justin zijn vraag. Ondertussen was ik al op de bank gaan zitten en probeerde het gesprek te volgen. "Mam", fluistert Justin snel en lichtjes geïrriteerd. Even kijkt Pattie me aan en fluistert dan terug: "Oh ja, juist." Vlug verdwijnt ze uit de deuropening. Justin sluit de deur en draait zich om. Ik zie dat hij dezelfde panikerende blik in zijn ogen heeft als daarnet. Ik draai mijn hoofd schuin en volg hem met mijn ogen als hij naar met toe wandelt. Wat is hier toch allemaal aan de hand? Waarom doet iedereen opeens zo raar en geheimzinnig? Het lijkt alsof iedereen meer weet dan ik.

Ik voel de bank inzakken wanneer Justin naast me komt zitten. "Justin?", vraag ik wantrouwend. "Ja?", hij negeert mijn wantrouwende toon en doet alsof er niets aan de hand is. "Wat gebeurt hier allemaal? Waarom deden jullie net zo geheimzinnig?", vraag ik, terwijl ik mijn ogen samen knijp tot spleetjes. "Geheimzinnig? Ik weet niet waar je het over hebt", zegt hij dan. Hij kijkt me aan met een glimlach van oor tot oor. Ik voel gewoon dat er hier iets niet klopt. Hij houdt iets voor me achter, ik weet alleen niet wat. "Had dat iets te maken met wat er daarnet gebeurde in de slaapkamer?", vraag ik dan maar. Hij antwoordt niet meteen, wat betekent dat hij moet nadenken over wat hij zou kunnen zeggen. Zijn stilte betekent voor mij een ja. Snel spring ik op van de bank en spurt ik naar de slaapkamer. Ik hoor Justin achter me aan rennen, maar ik sla snel de slaapkamerdeur dicht. Dat houdt hem wel even tegen. Ik ren verder tot de badkamer om uit te vinden wat hij daarnet voor me verstopte. Ik rond in de kamer en al snel zie ik wat Justin probeerde te verbergen voor mij. Op de lavabo ligt een klein donkerbruin doosje, waarover Justin nodeloos een badhanddoek heeft overgegooid. De handdoek ligt er maar een stukje overheen.

Justin komt de badkamer ingestormd. Hij kijkt met grote ogen van het doosje naar mij en weer terug. Hij weet dat ik het doosje al gezien heb, dus hij probeert me niet meer tegen te houden. "Justin?", ik kijk hem vragend aan. Ik weet niet precies wat ik moet denken. Wat zou er in het doosje zitten? Waarom deden ze er zo geheimzinnig over? Wat was hij van plan? Allerlei gevoelens komen tegelijk naar boven. Het enige wat ik kan doen is hem aanstaren. Hij zucht en neemt het doosje op van de lavabo. Daarna loopt hij naar de slaapkamer. Verbaasd en nieuwsgierig, volg ik hem naar de slaapkamer.

"Het had een verassing moeten zijn", vertelt hij dan. Ik kijk hem vragend aan. Ik begrijp nog altijd niet goed wat ik nu net gevonden heb. Mijn hersenen draaien overuren, terwijl ik probeer te begrijpen wat hij me net vertelde. Justin kijkt me aan en zijn diep bruine ogen houden de mijne in trance. Hij komt dichterbij en neemt mijn hand vast. "May", begint hij. Ik zie Justin knielen op de vloer. Mijn hersenen slaan tilt, niet wetend wat ik moet doen of denken. Ik ben helemaal gespannen door de onwetendheid en de plotselinge gebeurtenis. Ik voel mijn handen klam worden, maar dat lijkt Justin niet te merken. "May Kate Chambers", vervolgt Justin, "we zijn nu al een een paar maanden samen, maar we kennen elkaar al heel ons leven. Ik ben zo verschrikkelijk verliefd op jou. Je maakt me zo gelukkig." Ik knipper wat met mijn ogen, niet goed weten hoe ik me moet gedragen. Wat is hij van plan? "Justin?", piep ik. Hij glimlacht naar me en haalt het doosje tevoorschijn. Dan laat hij even mijn hand los om het open te maken. Ik sla mijn hand voor mijn mond als ik zie wat er in het doosje zit. Een zilveren ring met drie kleine diamantjes erop blinken in het doosje. Hij kijkt op van het doosje en probeert mijn blik te vangen. Hij neemt mijn vrije hand weer vast en gaat verder: "Allerliefste May, wil je voor altijd bij me blijven? Beloof je dat je voor altijd van me zal houden?" Ik ben overdonderd door wat er het afgelopen uur gebeurd is. Mijn brein knoopt alle eindjes aan elkaar, maar het duurt een tijdje voor het tot me doordringt. Ik word terug naar de realiteit gebracht wanneer Justin in mijn hand knijpt. Hij kijkt me vol verwachting aan en dan raakt het me.

Ik knik zo hard als ik kan. "Ja. Ja, natuurlijk", roep ik dan. Meteen vliegt hij om mijn middel en ik sla mijn armen om zijn nek. "Ik hou van je", fluistert hij in mijn oor, waardoor ik zo hard glimlach als een klein kind dat een ijsje ziet. "Ik hou ook van jou", fluister ik terug. Hij verzwakt zijn omhelzing en haalt de ring uit het doosje. Het neemt mijn linkerhand vast en schuift de ring over mijn ringvinger, waarna we hem samen bewonderen. "Hij is prachtig", zeg ik zacht. Justin drukt zijn lippen op de mijne en omhelst me dan weer. "Voor altijd", fluister hij. "Voor altijd", fluister ik terug.


Nog eentje hierna. Enjoy!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen