Als ik mijn ogen weer open voel ik me eindelijk echt helder.
Buiten is het donker, maar de kamer wordt verlicht door een zwakke schemerlamp. Fay staat met haar rug naar de toe bij het raam.
'Hey,' zeg ik schor. Fay draait zich meteen om en komt op mijn bed zitten. 'Hey Cassi, hoe voel je je?'
Ik schraap mijn keel en glimlach. 'Best goed. Beter dan eerst, in ieder geval!'
Fay glimlacht opgelucht, maar haar ogen lachen niet mee.
'Is er iets mis, zus?' vraag ik bezorgd. Fay schrikt op uit haar gedachten en schudt haar hoofd.
'Nee, alles is oké!' zegt ze snel. Ik ga overeind zitten. 'Is er iets gebeurt?'
Ik kijk haar zo doordringend mogelijk aan. Fay glimlacht verdrietig. 'Ik... Toen je sliep kwamen Xavier en Isabelle binnen, ze...'
Fay blijft even stil. 'Cass, hoor je dat?'
Vlugge voetstappen klinken aan de andere kant van de deur. 'Volgens mij komt er iemand aan!' mijn ogen worden groot. 'Snel! Verstop je!'
Fay laat zich op haar knieën vallen en schuift zichzelf onder mijn bed, op hetzelfde moment vliegt de deur open. Xavier beent met grote stappen naar binnen en Jordan rent achter hem aan.
'Xene! Ik heb het recht om het zelf te vertellen! Ga toch weg!'
'Jordan, doe stil. Cassiane heeft er anders last van,' zegt Xavier, Jordans opmerkingen negerend.
Ik snuif verontwaardigd. Jordan gaat op mijn bed zitten en Xavier pakt mijn bureaustoel.
'Hoi?'
'Hoi Cassi, ik moet,' Jordan onderbreekt Xavier door veelbetekenend te kuchen. 'We moeten je een aantal dingen vertellen, je hebt het recht om ze te weten.'
'Wat is er mis?' vraag ik argwanend.
Jordan zucht. 'Cassi, ik speelde met Gemini Storm tegen Raimon. We hadden al een aantal keer tegen ze gespeeld, en gewonnen. Maar... Nu hebben ze van ons gewonnen,' zegt Jordan beschaamd.
'Dat is toch niet erg?' zeg ik verbaasd. 'Gewoon hard trainen en dan winnen jullie de volgende keer weer!' lach ik.
Jordan balt zijn handen tot vuisten.
'Zo makkelijk is het niet, Cass,' gromt hij.
'Hier op Alius is verliezen een schande,' zegt Xavier bot. 'Janus en zijn team mogen niet meer spelen, geen wedstrijden en geen trainingen. Ze worden nu vervangen door Epsilon, Epsilon gaat tegen Raimon spelen.'
'Maar... Waarom mag Jordan niet meer spelen?' zeg ik boos. 'Zo kan hij toch-'
'Het is oké, Cassi,' Jordan legt zijn hand op mijn been en glimlacht verslagen. 'We wisten dat dit het risico was. We wisten dat dit kon gebeuren. En wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten.'
Boos kijk ik Xavier aan, die onverschillig terug kijkt. 'Regels zijn regels,'
Ik geef Jordan een knuffel. 'Je blijft toch wel hier? Wat moet ik zonder mijn beste vriend?' vraag ik zacht. Ik por hem in zijn zij en glimlach.
'Natuurlijk, Cass,' lacht hij stil.
'En, wat heeft dit verder met mij te maken, aanvoerder?' zeg ik enigszins sarcastisch.
'Als Epsilon niet duidelijk kan maken wat de kracht van Alius is spelen wij met Genesis tegen ze. En jij speelt dan mee,'
Geschokt kijk ik Xavier aan. 'Maar, Xavier! Dat zijn mijn teamgenoten! Daar kan ik toch niet zo tegen gaan spelen!'
'Oh, en of jij dat kunt! En je blijft dan in je alienrol. Je bent hard en gemeen, en je praat zo min mogelijk met ze, dat je dat vast weet.'
Xavier staat op. 'Het is laat, ik ga slapen. Ik verwacht je morgen nog niet bij training, maar oefen wel met lopen zodat je zo snel mogelijk weer het veld in kan, Cassiane.'
Jordan staat ook op. 'Ik ga ook, bedankt voor je steun Cassi,' glimlacht hij. Hij lijkt niet zijn eigen vrolijke zelf. Het verliezen moet hem heel zwaar gevallen zijn.

Zodra de beide jongens weg zijn en de deur achter hun dichtgevallen is komt Fay onder mijn bed vandaan.
'Dat was echt op het nippertje,' lacht ze.
Ik lach niet mee. 'We moeten hier weg, Fay.'
'Je kan de deur proberen?' suggereert Fay sarcastisch.
'Fay, ik meen het,' mijn stem trilt. 'Ik kan echt niet tegen Raimon spelen! En...' ik blijf even stil. Mijn gedachten schieten naar het raam, een mogelijkheid om te ontsnappen. 'Ik denk dat ik wel een ontsnappingsroute weet!'
Fay kijkt me even verbijsterd aan een grijnst dan breed. 'Echt? Dat is geweldig!' roept ze vrolijk. 'Alleen... Je moet eerst genezen,' zegt ze teleurgesteld. Ik volg haar blik naar mijn enkel.
Voorzichtig sta ik op en leun ik er een beetje op. 'Het gaat al beter dan eerst!' lach ik tevreden. Ik leun er nog iets meer op en stop direct weer. Pijn schiet weer door mijn enkel, dat wordt hem niet.
Ik plof weer op mijn bed. Fay opent net haar mond om iets te zeggen als er een bekend muziekje klinkt. Het is Fay's ringtone, dus dat betekent dat haar mobiel hier is!
Ik vlieg op en hinkel richting het geluid. Algauw heb ik Fay's mobiel ik mijn hand. Met trillende handen neem ik op.
'Fay? Eindelijk! Ik probeer je al een aantal dagen te bereiken! Waar ben je, dat de verbinding zo slecht is? Is alles goed met je?'
Het is Paolo. Bij de eerste klanken van zijn stem breek ik. Ik val op mijn knieën en de tranen rollen over mijn wangen.
'Paolo! Ik ben het!' snik ik blij.
'Cassi! Oh man, eindelijk! Ik was zo ongerust! Waar was je? Waarom belde je niet? Is alles goed met je? Oh, jongens! Cassi!' ratelt Paolo, aan zijn stem te horen staat hij op het punt van huilen.
'Paolo, ik...' mijn stem stokt en de tranen nemen het weer over.
Fay knielt naast me neer en slaat haar armen om me heen. Ik leg mijn hoofd op haar schouder en huil. Ik huil alles eruit wat ik heb opgekropt sinds mijn ontvoering. 'Paolo? Ik ben het, Fay,' hoor ik Fay zeggen. 'Wat ben ik blij om je stem weer te horen!' ook Fay heeft tranen in haar ogen staan. 'En Cassi ook, trouwens,' grinnikt ze erachter aan.

Reacties (3)

  • MrsNeymessi

    Ze moeten echt wat zachter telefoneren, sowieso hoort iemand ze.. :/

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Arm Jordan. Wat gaan ze nu tegen Paolo zeggen?

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Paolo lijkt me echt een leuke grote broer!
    Arme Jordan....
    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen