"Waar zijn jullie? Zijn jullie oké? Fay, je had beloofd dat je op haar zou letten!" Klinkt de stem van Paolo door de telefoon.

"We zijn in orde, Paolo." Snik ik. Cassi rukt de telefoon uit mijn hand.

"Het is niet haar schuld, Paolo! Ze kwam me zoeken... En ik hoef geen preek over verantwoordelijkheid, dat heeft Fay al een paar keer gedaan." Tranen stromen ook over haar wangen. Daar zitten we dan, huilend op de grond van Cassi's kamer. En aan Paolo's stem te horen is hij ook aan het huilen.

Ik pak de telefoon weer over. "Het komt goed Paolo. Echt waar. Maak je maar geen zorgen om ons. We-" Er wordt op de deur geklopt. "Wacht even, Paolo." Sis ik in mijn telefoon en ik zet het geluid omlaag. Snel verstop ik me. De deur gaat open en Axel stapt binnen.

"Cassi?! Gaat het wel?! Is Fay-" Zegt hij.

"Hier ben ik." Ik kom overeind. Axels oog valt meteen op mijn telefoon.

"Heb jij je telefoon? Al die tijd al?"

Ik knik. "Ik wist het niet, tot Paolo, mijn broer, belde." Ik duw de telefoon in Cassi's handen. "Praat jij maar even met hem." Zeg ik tegen haar. Dan richt ik me weer tot Axel. "Luister. Cassi denkt dat ze een ontsnappingsroute weet."

"Echt waar? Dat is geweldig!"

Ik knik. "Maar ik vind dat we eerst moeten wachten tot ze genoeg genezen is. Wat denk jij?"

Hij knikt. "Daar heb je wel gelijk in. Ik wil hier ook weg, maar..." Hij kijkt naar het verband om Cassi's enkel. "... Dat gaat zo toch niet werken." Even is het stil. Dan gaat hij verder. "Je mist je broer echt heel erg, hè."

Ik knik en ga zitten. "Ik miste hem al toen we naar Japan vertrokken, maar sinds ik hier ben..." Ik veeg een paar tranen van mijn gezicht. "Sinds ik hier ben is het nog veel erger. En voor Cassi is het helemaal zwaar. Zij zijn zo close..."

Hij komt naast me zitten en slaat zijn arm om me heen. "Ik snap hoe je je voelt. Toen ik Julia voor de tweede keer kwijtraakte... Ik stortte in." Ik kijk even naar mijn zusje, die huilend op de grond zit, en zachtjes tegen Paolo praat. Meteen komen mijn tranen ook weer terug. Axel ziet het en trekt me dichter tegen zich aan. "Het komt wel goed. Voor je het weet kan Cassi weer lopen. En dan zijn we hier meteen weg. Alles komt goed. Wacht maar af."

Opeens schiet me te binnen dat ze bij Raimon Axel gewoon vervangen hebben. Dus zelfs als we terugkomen... "Axel?" Begin ik zacht en voorzichtig.

"Wat is er, Fay?" Vraagt hij op zijn gebruikelijke rustige toon.

"Het is... Het is Raimon. Ze hebben een nieuwe topspits, Axel. Hij heeft ze geholpen Gemini Storm te verslaan."

Even kijkt hij me verward aan. De pijn is in zijn ogen af te lezen. "Een nieuwe spits? Hebben... Hebben ze echt een vervanger voor me gezocht?"

Ik knik. "En ik durf te wedden dat coach Lina daarachter zit." Grom ik.

"Dat denk ik ook." Zegt Axel, opvallend rustig. "Maar als coach van de Raimon Eleven, was dat het enige juiste dat ze kon doen. Ze hadden echt een spits nodig, Fay. Het is te begrijpen. En als we terug willen komen bij het team, zullen we moeten gaan trainen. Net zolang tot we die nieuwe topspits overtroffen hebben en we weer terug kunnen komen."

"We?"

Hij glimlacht naar me. "Natuurlijk. We doen dit samen."

"Bedankt, Axel." Zeg ik zacht. Ik draai me om naar Cassi. "Cassi, mag ik Paolo zo nog even?" Ze knikt, veegt wat tranen van haar gezicht, fluistert tegen Paolo dat ze van hem houdt en geeft de telefoon dan aan mij. "Paolo?"

"Hoi Fay. Cassi heeft me alles uitgelegd." Zegt hij.

Ik schrik en kijk Cassi aan. "Alles?" Vraag ik benauwd.

"Ja, ze heeft verteld dat jullie bij de Raimon zijn, om te strijden tegen Alius Academie. Nu snap ik waarom jullie steeds niet opnamen, jullie trainen vast non-stop, hè?"

Ik kan weer opgelucht ademhalen. Ik was echt even bang dat ze Paolo had verteld dat we in de basis van Alius Academie zitten. Maar dan had ze moeten vertellen dat ze ontvoerd was, en dat is nou niet bepaald een verhaal voor over de telefoon. En waarschijnlijk had ze ook gewoon geen zin in de preek, die ze sowieso had gekregen.

"Eh, ja, dat kun je wel zeggen. Sorry Paolo."

"Geeft niet, joh! Ik snap het helemaal! En ga nou maar snel weer trainen, anders krijgen jullie straks nog op jullie donder van de coach. Dag Fay!

"Dag Paolo..." Zeg ik zacht. En dan verbreekt hij de verbinding. Ik voel me verschrikkelijk. Ik haat het om tegen Paolo te moeten liegen. Maar ik vrees dat ik op dit moment niet zoveel keus had...

Ik veeg nog wat laatste, verdwaalde tranen uit mijn ooghoeken en recht dan mijn rug. Ik sta op en help Cassi overeind. "Hoe is het nu met je voet?" Vraag ik.

"Het gaat." Ze laat me los, maar grijpt me meteen weer vast als ze dreigt te vallen.

"Het gaat helemaal niet, Cass. Ik ben niet gek. Je hoeft geen arts te zijn om te kunnen zien dat jij nog niet normaal kunt staan."

"Het gaat al beter, echt waar! Geloof me nou maar..." Ze probeert weer te gaan staan.

Ik zucht. "Forceer het nou niet, Cassi. Daar wordt het echt niet beter van, geloof me."

"Ik forceer helemaal niets, het gaat prima! En ik weet de plek waar we binnenkort kunnen ontsnappen. Ergens in een uitgestorven deel van de academie is een kamer met een raam erin. Het raam is niet erg hoog, we kunnen daar het gebouw uit klimmen. Het zal best moeilijk worden, maar met z'n drieeën lukt het ons wel. En we verzinnen wel een manier om Julia naar buiten te helpen."

Ik kijk Axel aan. "Wat denk je?"

Hij knikt. "Klinkt als een plan. Geen geweldig plan, maar in ieder geval beter dan de plannen die je zus bedenkt." Cassi lacht, en ik doe een poging om boos de kijken. Die mislukt en ik schiet ook in de lach.

Zodra ik uitgelachen ben adem ik een keer goed in en uit. Ja, zo gaan we het doen. Eindelijk is er een uitweg...

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen