De afgelopen dagen heb ik weinig bijzonders gedaan.
Met de nodige frustraties heb ik voornamelijk geoefend met lopen. Jordan houdt me gezelschap en oefent de hele dagen met me.
Ik weet dat het voor hem vooral een afleiding is. Nu hij niet meer mag spelen, en Dave de hele tijd vervelende opmerkingen naar zijn hoofd slingert, is dit het enige wat hem ervan weerhoudt zichzelf depressief op te sluiten in zijn kamer. Zoals veel van zijn teamgenoten wel doen...

Ik zet een paar stapjes, maar zak dan toch weer door mijn enkel. Ik laat me op de grond vallen.
'Goed zo, Cassi! Je kan steeds verder lopen!' lacht Jordan enthousiast.
Ik zucht diep. 'Nou, ik kan nog steeds niet gewoon lopen!' het is ook zo frustrerend.
'Kop op, Cass! Niet alles gaat over rozen, blijven proberen!'
Ik zucht weer, maar ik sta toch op. Jordan rent naar de andere kant van de kamer en lacht. 'Probeer eens hierheen te lopen!'
Ik weet na de eerste stap al dat Jordan te enthousiast is, die afstand red ik nooit!
Ik stap door, maar als ik nog een paar stappen van Jordan verwijdert ben val ik weer. Jordan springt naar voren en vangt me op. 'Super! Je was er bijna, Cassi!' lacht Jordan.
'Moeten jullie niet trainen?' klinkt een kille stem. Het is Dave. 'Oh nee, jullie zijn beide te zwak,' spot hij.
'Wat!' boos spring ik op. Door mijn woede denk ik niet aan mijn enkel en voel ik de pijn niet. 'Hoe durf je! Neem dat terug, eikel!'
Ik sta op het punt om hem een klap in zijn gezicht te geven. En ik had het ook gedaan, als Jordan me niet tegen had gehouden.
'Nee,' grijnst Dave hard. 'Janus heeft verloren, hij is zwak. En dat weet hij maar al te goed!' Jordan trekt wit weg.' En jij, Cassiane Bianchi, bent misschien nog wel zwakker. Je bent geblesseerd geraakt en enkel de zwakken raken geblesseerd,'
Een rode waas komt voor mijn ogen.
Ik ruk me los en sla Dave vol in zijn gezicht. Dat was trouwens niet zo gemakkelijk als het klinkt, want hij steekt ruim een kop boven mij uit. Dan trap ik hem vol tegen zijn knie. 'Wie is er nou zwak?' grom ik als hij op de grond valt.
Ik sta op het punt om boven op hem te springen, zonder in te staan voor de gevolgen, uiteraard. Maar twee sterke armen om mijn middel houden me tegen. 'Laat me los! Hij verdient het!' schreeuw ik.
'Kalmeer, Cassi,' sust een andere stem dan ik had verwacht. In plaats van Jordan, is het Claude die me tegenhoudt. 'Laat me los!' roep ik nogmaals.
'Vermoord je hem dan niet?'
'Nee,' snauw ik. Claude laat me los en met een schreeuw spring ik naar Dave, die weg probeert te kruipen.
Claude trekt me weer terug, zoals ik helaas al had verwacht.
'Je zou hem niet vermoorden,' zegt hij sarcastisch.
'Ik vermoord hem niet! Hij moet gewoon een lesje krijgen! En laat me los, Torch!' zeg ik koppig. Ik probeer me los te trekken maar Claude duwt me met mijn rug tegen de muur.
'Wegwezen jij,' snauwt hij tegen Dave, waarna hij zich weer op mij richt.
Met zijn ene arm zorgt hij dat ik niet weg kan, en met zijn andere hand pakt hij mijn kin vast en dwingt me zo hem aan te kijken.
'Cassi, kalmeer nu,' commandeert hij. Ik probeer me nog één keer los te rukken en geef het dan op. De rode waas lijkt te verdwijnen en ik kalmeer. De adrenaline zakt weg en ik voel me moe. De pijn in mijn enkel slaat direct in als een bom. Ik bijt hard op mijn lip om het niet uit te schreeuwen.
'Wat heeft hij gedaan dat hij je zo boos heeft gekregen?'
'Hij noemde Jordan zwak,' zeg ik met tegenzin.
'En hij noemde Cassi ook zwak!' bemoeit Jordan zich ermee. Hij klinkt boos, maar ook gefrustreerd.
'Dat bewijst maar weer wat een domme gek Dvalin is,' antwoordt Claude met ingehouden woede.
'Ik ga naar Diam, kijken hoe het nu met hem gaat,' zegt Jordan ineens.
Diam is sinds de laatste wedstrijd tegen Raimon niet meer uit zijn kamer geweest. Hij kan het moeilijk accepteren dat ze verloren hebben en hij kan niets meer doen.
Ik duw Claude, die me nog steeds tegen de muur gedrukt heeft opzij.
'Zal ik meegaan?' stel ik voor. Ik maak me zorgen om Diam, maar nog meer om Jordan. Straks trekt Diam hem mee in zijn problemen.
'Wil je dat?' vraagt Jordan verbaasd. 'In dat geval, graag!'
Ik knik en draai me nog in naar Claude. 'Eh... Bedankt voor je eh... Hulp, Claude. Ik had me toch wel schuldig gevoeld als ik hem had vermoord!' lach ik onhandig. Ik pak mijn krukken en loop met Jordan mee. Aan het einde van de gang zwaai ik nog even, waardoor ik Jordan bijna met een kruk sla.

Diams kamer is donker en hijzelf ligt languit op zijn bed.
'Hé Di, Cassi is mee!' begroet Jordan zijn vriend. Diam komt een beetje overeind en glimlacht verslagen.
Ik duw zijn benen opzij en ga op zijn bed zitten. 'Hoe gaat het?'
Zijn ogen kijken donkerder te worden. 'Slecht, maar ik verdien het. We zijn ook een stel zwakkelingen, we hebben verloren,' zegt hij zacht.
'Diam! Dat is niet waar! Jullie zijn niet zwak!' zeg ik geschrokken.
'Waarom hebben we anders verloren?' vraagt Diam kalm.
'Omdat... Argh! Omdat Raimon deze keer beter was, nou en? Wat maakt dat uit? Verliezen is goed, daar kan je van leren! Het mag dan wel niet leuk zijn, maar jullie worden er een beter team van! Begrijp dat dan!'
Jordan en Diam kijken me beiden verbaasd aan. 'Denk daar maar over na,' zeg ik. Ik pak mijn krukken en loop terug naar mijn kamer.
Axel en Fay hebben een kaart van de Alius Academie en omgeving weten te bemachtigen, geen idee hoe, en daarop zoeken ze nu de beste manier om te ontsnappen, maar vooral waar we heen kunnen nadat we ontsnapt zijn.
'Hoe ging het?' vraagt Fay als ik binnenkom.
'Het lopen gaat al beter, maar er waren wat andere problemen..' beken ik eerlijk, en ik vertel haar alles over mijn ruzie met Dave. Alleen de rol van Claude laat ik weg. Ik ben bang dat ze daar vanzelf wel achter komt...
En dat moment stel ik het liefste nog even uit!

Reacties (3)

  • MrsNeymessi

    Ben ik de enige die Jordan en Cassi shipt..?

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Idd Torch en Cassi zijn wel cute hoor!

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Ik ship Torch en Cassi

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen