'Vanaf nu moet er als je door de gangen loopt altijd iemand bij je zijn. Samen van en naar de eetzaal, samen van en naar training. Het is niet vertrouwd om je alleen te laten,' zegt vader uiteindelijk. Hij lijkt niet echt verrast door het feit dat ik heb geprobeerd om te ontsnappen. Misschien had hij het al verwacht. Hij wenkt Xavier dichterbij.
'Wanneer ze weer mee kan trainen, maak je de trainingen zwaarder voor haar. Naast de gewone dagelijkse training wil ik dat je haar ieder dag apart traint. Maak die training maar zwaar, zo zwaar dat ze geen puf meer heeft om nog te ontsnappen,' zegt vader, alsof ik er zelf niet bij sta.
'Ja, vader,' knikt Xavier.
'En Cassiane, je wisselt ook van kamer. Je hoort officieel bij Genesis, dus je krijgt ook een kamer in dezelfde gang als de andere spelers. De kamer naast die van Xavier wordt de jouwe. Hij zal hem je wel laten zien,'
'Oké,' mompel ik met tegenzin.
'En wanneer je weer denkt dat ontsnappen de beste oplossing is, denk dan eerst aan je geliefde broer en zus, want hun veiligheid hangt van jouw gedrag af, Cassiane,' vader glimlacht en zijn vriendelijke stem klopt niet met de zin. Ik voel het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.
'Jullie kunnen gaan nu,' zeurt Wyles. Hij zwaait met zijn handen richting de deur, alsof dat ons weg zal jagen.
Ik rol met mijn ogen een besluit dat ik hier maar blijf staan, enkel om Wyles te irriteren. Xavier is het alleen niet eens met
plan en trekt me aan mijn pols mee naar buiten.
'Heb je nog spullen in je kamer liggen?'
Ik schud mijn hoofd. 'Nee, ik heb alles al inge-' ik stop als ik ruw word onderbroken.
'Xene?' Claude heeft zijn armen over elkaar geslagen. 'Blaze is niet op komen dagen bij de training en hij is ook niet in zijn kamer. Heb je enig idee waar hij uit kan hangen?'
Xavier kijkt me direct aan en Claude volgt zijn blik. 'Is er iets?' vraagt hij verward. 'Wat heb je nu weer uitgehaald, Cassi?' grapt hij.
'Cassi heeft geprobeerd te ontsnappen,' zegt Xavier weer. 'En het zou me niet verbazen als ze dat niet in haar eentje deed. Cassi, was Axel bij jou?'
Ik voel mijn wangen een beetje rood kleuren. 'Nee, het was... Ikke eh... Ik heb...' stotter ik. Ik kan het best zoveel mogelijk tijd rekken.
'Ja dus,' concludeert Claude.
'Nee eh... Oké, misschien,' probeer ik nog.
'Torch, vraag vader om zijn mannen de bossen van Fuji in te sturen, Blaze kan niet ver weg zijn.'
Zonder te protesteren knikt Claude en loopt hij weg.
'Je riep de naam Fay... Fay is toch jouw zus?' vraagt Xavier. We lopen een gang in en hij duwt een deur open. 'Dit wordt je nieuwe kamer,' verklaart hij ondertussen.
Met enige verbazing kijk ik de kamer rond. Hij is groter dan mijn vorige, met een groot raam en een brede vensterbank. Ik ga op het bed zitten.
Xavier kijkt me vragend aan. Hij wacht op een antwoord.
'Ja,' zeg ik zacht. 'Fay is mijn zus,'
Ik denk aan haar stem. Het laatste wat ik haar hoorde zeggen...
Ik ben het slechtste zusje ooit! Fay heeft zoveel verdriet om alles wat ik doe. Ik had nu bij haar moeten zijn en moeten luisteren naar haar preek over verantwoordelijkheid en dat ik te roekeloos ben, en daarna had ze me een knuffel gegeven en was ze dolblij geweest dat we veilig ontsnapt zijn. Ik voel de tranen achter mijn ogen prikken en één traan weet te ontsnappen. Xavier ziet het en veegt hem weg. 'Hé, rustig Cassi,' sust hij. 'Niet huilen, ze maakt het vast fijn!'
'Wat weet je er nou van?' snauw ik boos. Ik sla Xavier zijn hand weg. 'Alsof jij weet hoe het is om ontvoert te worden, bij je vrienden en familie vandaan gehaald te worden en om daarna gechanteerd te worden. En als je niet doet wat ze willen je broer en zus gevaar lopen!'
'Cassi, rustig,' zegt Xavier geschrokken, maar het is al te laat. Ik heb mezelf al niet meer goed onder controle. 'Ga toch weg!' roep ik boos. Ik weet dat ik onredelijk ben, ik weet dat ik een vreselijk persoon ben. Ik doe iedereen alleen maar pijn. Mijn ogen vullen zich met tranen. Ik pak het kussen van mijn nieuwe bed en klem het tegen me aan. Ik verberg mijn gezicht erin.
Ik laat mijn tranen in de vrije loop en huil geluidloos. Nu Fay, Axel en Julia weg zijn ben ik voor het eerst echt alleen. En het ergste is nog wel dat het mijn eigen schuld is. Als ik nou sneller was geweest, dan was er nu niets aan de hand.
'Cassi...' zegt Xavier zacht. Is hij er nu nog steeds? 'Ik zei toch dat je weg moest gaan? Ga!' zeg ik schor. 'Ga maar lekker naar vader, want jij bent toch wel trouw aan hem?'
Xavier maakt een verstikt geluid, maar ik hoor hem opstaan. Dan valt de deur dicht en is Xavier weg.
Ik gooi het kussen door de kamer en laat een achterover vallen. Ik voel me leeg en eenzaam. 'Het spijt me dat ik zo'n slechte zus ben, Fay,' fluister ik tegen het plafond.

'Cassi?'
Ik Kreun en open mijn ogen. Blijkbaar ben ik in slaap gevallen. Jordan doet de deur dicht en komt naast mijn bed zitten. Ik kom overeind en gaap.
'Ik heb eten voor je meegenomen.' Jordan blijft stil en ik weet dat er nog meer komt. 'Cass, is het waar? Heb je echt...?'
'Bedankt,' glimlach ik. 'En ja. Het is waar. Ik heb het geprobeerd, en het was me bijna gelukt,'
'Maar... Waarom?' vraagt Jordan.
'Omdat... Nou ja... Ik wil naar huis. Naar mijn zus, ik wil mijn broer bellen, ik wil voetbal niet als een wapen gebruiken en al helemaal niet tegen mijn vrienden! Daarom!'
Jordan blijft even stil. 'Maar Cassi, wij zijn nu toch je vrienden?' vraagt hij zacht. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. 'Natuurlijk! Jullie ook, maar Raimon ook. Zullen we er nu over ophouden? Ik wil eten!' lach ik geforceerd vrolijk.
'Eet smakelijk,' grinnikt Jordan. 'En Cassi, ik denk dat je over een paar dagen weer kunt lopen, met een beetje geluk sta je over een week weer op het voetbalveld!'

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen