'Cassi, je moet je bij vader melden.'
Xavier staat in de deuropening.
'Waarom?' vraag ik verbaasd. Na mijn ontsnappingspoging van gisteren heb ik niets meer uitgehaald en het is al bijna etenstijd.
'Volgens mij om Axel Blaze en Julia, als je het goed speelt kan je hier je voordeel uit halen, Cassiane. Kom je mee?'
Xavier wacht niet op antwoord en loopt al weg. Hij weet toch dat ik geen andere keuze heb dan meekomen.
We lopen vaders kamer in. 'Wat is er, vader?' vraag ik.
'We wisten het eerst nog niet zeker, maar nu wel. Axel Blaze, die vriend van je in ook weggelopen, niet? Samen met zijn zusje Julia. Jullie waren van plan om samen te ontsnappen, heb ik dat goed? Maar het ging niet volgens plan. Wiens plan was het om te ontsnappen, Cassiane? Als het plan van Axel kwam, dan wordt jouw straf verlicht, hij heeft je gewoon meegesleurd in zijn plan. We zijn nu opzoek naar Axel en Julia. Was het inderdaad Axels plan, Cassi?' vraagt vader.
Hij lijkt ervan overtuigt dat het Axels idee was. Ik ben alleen bang wat er met Axel - of eigenlijk, Julia - zal gebeuren als ik zeg dat het Axels plan was. Ze zouden Julia wat aan kunnen doen!
'Het spijt me, vader, maar het was niet Axels idee. Het was de mijne.'
Vader kijkt me verrast aan. 'Maar, Cassiane...'
'Nee. Axel had me nog vertelt dat het onverstandig was. Roekeloos en onverantwoordelijk, maar ik wilde het per se proberen. Het is niet Axel die mij mee trok, maar andersom. Dit is niet Axels schuld,' zeg ik vastbesloten.
'Weet je het zeker?' vraagt vader scherp. 'Je straf zou veel lichter uit kunnen vallen als het Axels plan was, maar zwaarder als het jouw idee was.'
Ik hoor de waarschuwing in zijn woorden wel, maar ik reageer er niet op. Mijn straf kan niet veel erger worden, maar ik kan Julia's veiligheid niet op het spel zetten.
'Ik weet het zeker, het was - en is - mijn plan,' knik ik. Ik zie Xaviers verbaasde blik in mijn ooghoeken.
'In dat geval ligt de zaak anders,' zegt vader zakelijk. 'Als het jouw idee was, dan kunnen we er niet van op aan dat je het niet nogmaals zal proberen. Vanaf nu moet er dag en nacht iemand op het letten. Diegene moet bij je blijven, wat je ook doet, ook als je slaapt.'
Mijn mond valt open van verbazing. 'Maar... Maar dat is absurd! Ik ben geen klein kind dat oppas nodig heeft!' roep ik verontwaardigd.
'Op zich ben je niet erg groot,' hoor ik Xavier mompelen. Ik besluit hem te negeren.
'En wie is die persoon dan? Wie wordt mijn kinderjuf?' spot ik.
'Oh, ik zal het ze niet aandoen dat ze langer dan 24 uur achtereen met je opgescheept zitten,' glimlacht vader. Ik snuif beledigd. 'Ze mogen elkaar afwisselen. En de enigen die ik met de verantwoordelijkheid over jou vertrouw zijn degenen die ik als aanvoerders heb ingesteld. Jordan, Dave, Claude, Bryce en Xavier.'
Mijn mond valt zo mogelijk nog verder open. 'Wacht... Zei u nou... Dave?' ik probeer mij afgrijzen te verbergen, maar faal daar nogal in. 'Dat is... Onmenselijk!'
'Voor de rest van de dag let Xavier op je. Om 8 uur 's ochtends wisselen de jongens en dan is Jordan. Ik zal het de jongens vanmiddag vertellen.'
Mijn blik schiet van vader naar Xavier en weer terug.
'Dus... Hij moet de hele dag bij me blijven?' ik trek mijn wenkbrauwen op.
'En nacht,' verbetert vader me glimlachend.
'Dat is... Apart,' kreun ik.
'Het is je eigen schuld,' zegt vader vriendelijk. 'Jullie mogen gaan. Ga maar dineren.'

Ik loop met Xavier naar de eetzaal. Ik kan al zonder krukken lopen, hoewel ik wel een beetje hink.
'Dus... Nu heb je een geoorloofde reden om me te stalken,' zeg ik.
'Blijkbaar,' bromt Xavier. Hij lijkt er niet erg tevreden mee te zijn.
Onder het eten worden Jordan, Dave, Claude en een jongen met lichtgrijs haar aangesproken door Wyles, en ze lopen weg. Waarschijnlijk krijgen ze momenteel te horen dat ze voor oppas moeten spelen. Ik vraag me af hoe zij erop reageren.
Hopelijk weet Dave een manier te vinden zodat hij niet hoeft op te passen. Een hele dag met hem overleef ik echt niet! Of, nou ja, ik denk eerder dat hij het niet overleefd...
De rest van de dag loop ik verplicht met Xavier, en eerlijk gezegd ben ik blij dat vader dit pas aan het einde van de middag vertelde. Anders zat ik hele dag met Xavier opgescheept. Toch weet ik dat het ergste nog moet komen, de nacht...

Naar bed gaan heb ik zolang mogelijk uitgesteld. Ik gaap weer en besluit dat het nu toch wel tijd is.
'Xavier, ik ga slapen,' zeg ik.
Xavier staat op en we lopen naar mijn kamer. In mijn kamer staan we stil.
'Dit is... Ongemakkelijk,' concludeer ik vermoeid. 'Xavier, kan je even voor een kwartiertje weggaan? Dan kleed ik me even om,' ik ben bang voor het antwoord, want ik weet al dat ik er niet blij van word.
'Sorry, Cassi, maar dat mag niet van vader,' mompelt Xavier met een rood hoofd.
'Draai je dan om,' kreun ik ongemakkelijk. Xavier doet onmogelijk wat ik zeg en in sneltreinvaart kleed ik me om. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo ongemakkelijk heb gevoeld.
'Ben je klaar?' vraagt Xavier. 'Zo ja, loop dan even mee naar mijn kamer, dan kleed ik me ook om.'
We lopen naar Xaviers kamer. 'Ik kan wel buiten wachten?' stel ik voor. Xaviers blik zegt genoeg en meer gebogen hoofd loop ik achter hem aan de kamer in. Als ik op kijk trekt Xavier net zijn shirt uit. Nu krijg ik een rood hoofd en ik draai me vlug om zodat ik naar de muur kijk.
'Klaar?'
Xavier humt instemmend.
Ik draai me weer om en been naar de deur. 'Kom dan, ik ben moe,' ratel ik. Xavier glimlacht en loopt achter me aan.
Ik ga meteen in mijn bed liggen. 'Waar slaap jij dan?'
Xavier glimlacht weer. 'Geen idee.' hij kijkt de kamer rond. 'Ik denk dat ik de vensterbank neem,' grinnikt hij. Hij heeft gelukkig zijn eigen deken meegenomen, want hij krijgt mijn deken niet en ik deel mijn bed ook niet!
Xavier nestelt zichzelf in de hoek van de vensterbank, waar hij precies uitkijkt op mijn bed. 'Welterusten, Cass,'
'Welterusten,' brom ik slaperig terug. Tot mijn grote verbazing val ik direct in slaap ondanks het feit dat Xavier met een kleine glimlach toekijkt.

Reacties (2)

  • MrsNeymessi

    Misschien is Xavier in love :o met Cassi

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Ieuw, Dave! Arme Cassi! De rest valt dan nog wel mee.....

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen