Foto bij 028

Mijn ogen volgden de omgeving buiten de trein. De stad verdween en maakte plaats voor groene natuur. Alle beelden van de afgelopen maanden flitsten voor mijn ogen toen ik ze dicht deed, dus ik opende ze weer en zag mijn nieuwe leven dichterbij komen. In de weerspiegeling van het raam zag ik hoe mijn eigen bruine ogen me aankeken en ik kon niet precies plaatsen wat de blik in mijn ogen was.

De reis duurde lang, maar ik vond het niet erg. Ik had in lange tijd niet zo’n rust gevoeld. Mijn lichaam leek alle vermoeidheid voor het eerst te voelen en in combinatie met de zon voelde ik me slaperig worden. Pas op het eerstvolgende station schrok ik wakker en ik realiseerde me dat ik niet gedroomd had.

De trein werd steeds leger en ik pakte de brief er nog eens bij. Nog ongeveer een uur en ik zou er zijn. Vanaf daar zouden ik, en nog een paar andere meisjes, worden opgepikt met een koets en naar het ziekenhuis gebracht worden. Daar zag ik tegenop, want het oorlogsgebied moest geen pretje zijn om te zien. Datzelfde gold natuurlijk voor het ziekenhuis, maar dat was mijn natuurlijke omgeving, en ik had vertrouwen in mezelf en de mensen die er al werkten. Hopelijk zou ik daar Anna weer zien, want we waren inderdaad op dezelfde plek terecht gekomen.

De trein kwam schokkend tot stilstand, en ik pakte mijn koffer en vouwde de brief op in de zakken van mijn jas. Nu was er geen weg meer terug. Heel even keek ik naar het kleine stationnetje in het raam, me afvragend of dit echt de juiste keuze was, maar toen stond ik resoluut op en liep ik naar buiten. Ik werd begroet door een waterig zonnetje en ik hief mijn hand op, op zoek naar de koets die me op zou halen. Mijn zorgen over herkenbaarheid waren meteen verdwenen: ik vond het rijtuig met het grote rode kruis erop meteen.

Ik slikte en begon in de juiste richting te lopen. De menner stond naast de koets van de zon te genieten en glimlachte vriendelijk toen hij me in het oog kreeg.
“Jij bent hier voor vervoer naar het hospitaal?”
Ik knikte zonder woorden en liet hem de brief zien, die hij snel doorlas en toen tevreden knikte.
“Justine is het?” Ik knikte. “We zijn blij je hier te hebben. Je hulp is hard nodig.”

Reacties (5)

  • LilsEvans

    Hoewel ze naar het front toegaat is de stemming absurd hoopvol wat ergens wel mooi is. Vooral de schijnende zon maakt de sfeer helemaal compleet. Ik ben super benieuwd wat dit haar gaat brengen ^^

    4 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!!!!!!!!!

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Ik hoop dat anna daar nog steeds is!Ga snel verder please!_O_

    5 jaar geleden
  • Helvar

    Ik ben ook erg benieuwd naar hoe het daar gaat zijn!

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Ooeh spannend. Ze gaat nu eindelijk naar het ziekenhuis (:
    Ik ben benieuwd hoe het daar is
    Snel verder!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen