'Cassi?' ik word zacht door elkaar geschud.
'Nee! Paolo! Fay!' schreeuw ik.
'Cassi!' hoor ik weer, maar nu indringender. Ik open mijn ogen. Mijn wangen zijn nat - evenals mijn kussen - en mijn keel doet pijn. Mijn nachtmerrie hangt nog achter mijn oogleden. Ik adem snel, op het randje van hyperventileren.
Xavier zit naast me op bed en heeft zijn hand op mijn arm gelegd.
'Cassi? Is alles goed?'
'J-ja,' stotter ik.
'Heb je naar gedroomd?' vraagt Xavier op vriendelijk toon. Ik bijt hard op mijn lip en knik. Ik ga overeind zitten. Met de deken veeg ik mijn wangen droog, maar als ze direct weer nat zijn realiseer ik me dat ik nog steeds huil.
'Rustig maar, Cassi,' sust Xavier. 'Het was maar een droom.'
'Het... Het leek zo echt,' snif ik. 'Xavier, ze deden Fay en Paolo wat aan! D-dat gaan ze toch niet echt doen, nee toch?'
Mijn handen trillen en mijn hersens werken niet zoals het hoort.
Xavier gaat naast me zitten en slaat onzeker een arm om me heen. Aan zijn gezicht te zien denkt hij dat ik hem direct weg zou slaan, en dat had ik ook gedaan als het niet midden in de nacht was, ik net uit een nachtmerrie ontwaakt was en mijn hersens wel fatsoenlijk functioneerden. Ik laat het toe.
'Vertel eens een verhaaltje?' vraag ik kinderlijk. Zoals ik al zei: veroordeel me hier niet om, mijn hersens functioneerden niet!
Xavier begint te vertellen en eerlijk is eerlijk, ik heb geen idee wat hij allemaal zegt. Ik luister gewoon naar zijn stem en zak langzaam weer in slaap. Zonder nachtmerries, gelukkig.
Het wakker worden is in dit geval dan weer ietwat minder aangenaam en voornamelijk ongemakkelijk. Ik lig met mijn hoofd tegen Xaviers borst en ik lig heel wat dichter tegen hem aan dan ik me kan herinneren. Mijn hersens doen het weer. Geschrokken schiet ik overeind. Xavier opent zijn ogen en gaat overeind zitten.
'Sorry, ikke eh... Ik wilde je niet wakker maken,' zeg ik met een rood hoofd. 'En sorry dat je... Nou ja, je weet wel. Dat je me zoals vannacht hebt gezien, ik was... Laat maar...' zucht ik blozend. Dit is echt beschamend. Waarom moet het ook net Xavier zijn die dit heeft gezien en niet Jordan?
'Geen zorgen, ik zal niemand iets vertellen. Dit is nogal persoonlijk, of niet?' glimlacht Xavier. Oké, misschien moet ik mijn mening over hem toch iets bijschaven, Xavier is wel oké.
'Je geeft heel veel om je broer en zus, nietwaar?' vraagt hij.
'Ja,' zeg ik zacht. Ik wilde dat ik ze kon bellen. Al is het maar even, enkel om hun stemmen te horen. Ik mis ze, ik heb best wat over voor roekeloos-en-onverantwoordelijk-preek van Fay. 'Ik wil er niet over praten, niet nu,' zucht ik.
Na het ontbijt brengt Xavier me naar Jordan. Die grijnst als hij me ziet. 'Goed bezig, Cassi. Je hebt nu al een escorte geregeld, dat is nog niemand eerder gelukt,' grinnikt hij.

'Hoe is het nu met Diam en de rest?'
We zitten op mijn kamer. Ik lig ondersteboven op mijn bed en Jordan zit op de grond. 'Het... Gaat de goede kant op,' antwoordt hij vertwijfeld. 'Ze komen hun kamer weer uit en eten gewoon, maar toch voelen ze zich nog steeds waardeloos.'
'Wat een onzin! Het is echt te idioot voor woorden! Eerst worden ze verplicht scholen te verwoesten, en als ze een keer een wedstrijd verliezen dan worden ze weggooit als oud vuil! Hoe durft vader ze dit aan te doen?' boos ga ik rechtop zitten. Ik zit op het randje van het bed.
'Cassi, het is... Nee, wacht... Ik bedoel... Ach, het wil niet! Laat maar...' Jordan lijkt een geur discussie met zichzelf te hebben. 'Je gaat nog eens proberen te ontsnappen, niet waar?' vraagt hij ineens. Ik schrik ervan, en weet nog maar net mijn evenwicht te bewaren. Als Jordan die woorden uitspreekt realiseer ik me dat hij gelijk heeft. Ik heb nog niet nagedacht over een nieuwe ontsnapping, maar ergens in mijn achterhoofd was het idee er al wel. Schuldig kijk ik Jordan aan. 'Betrapt, denk ik,' lach ik.
Jordan glimlacht. 'Ik zal je niet verraden, maar ik kan je niet laten ontsnappen. Anders zit ik echt diep in de nesten!'
Ik knik begrijpend. 'Geen zorgen, ik vind wel een manier!'
Dan gaat de deur ineens open en komt Claude binnen. 'Hé Cassi, hoe gaat het? Kan je alweer bijna voetballen?' vraagt hij. Jordan kijkt hem verbaasd aan.
'Hey Claude,' glimlach ik. 'Ik kan steeds beter lopen! Met wat geluk mag ik over een paar dagen weer spelen! En waarom ben je hier nu eigenlijk?'
Claude grinnikt. 'Oké, je hebt me door. Ik wilde weten waarom je ineens een hele escorte moet hebben van vader.'
Ik haal mijn schouders grijnzend op. 'Geen idee, ik heb alleen maar gezegd dat het ontsnappen mijn idee was een niet dat van Axel.'
'Maar waarom zeg je dat dan? Ach, laat maar, ik begrijp het waarschijnlijk toch niet,' grijnst Claude.
'Klopt,' antwoord ik.
Als Claude na een tijdje weer weggaat kijkt Jordan me even onderzoekend aan een daarna kijkt hij weer naar de deur waar Claude net door verdwenen is. 'Hij vindt je leuk.' concludeert Jordan vastbesloten.
'Hè, wat? Hoezo?' vraag ik met een rood hoofd. Jordan grijnst breed. 'Claude doet anders nooit zo tegen iemand, en hij doet ook altijd anders tegen mij, maar niet nu jij erbij bent. Jij vind hem ook leuk, of zie ik dat verkeerd?'
'Nee! Ik vind hem niet leuk, echt niet!' ik schud mijn hoofd snel en probeer te verbergen dat ik nog roder word.
'Awh, Cassi is verliefd!' plaagt Jordan.
Ik geef hem een duw. 'Hou je kop,' sis ik. Jordan grijnst en zijn donkere ogen twinkelen. Ik zucht diep, wetend dat ik hier de rest van de dag niet meer vanaf kom.

's Avonds zitten we samen op mijn bed. Jordan heeft een laptop geregeld en we zijn op zoek naar een leuke film. 'Zullen we Diam en de rest ook uitnodigen?' grinnik ik. Jordan kijkt stralend op. 'Ja! Zullen we dat doen?' lacht hij.
Niet veel later heeft Jordan zijn hele team een bericht gestuurd, zij mogen allemaal hun telefoon wel houden, oneerlijk. Het duurt ook niet lang voordat de deur opengaat en er veel kinderen binnenkomen. En toen zat er een heel voetbalteam op mijn kamer.
Gelukkig zijn sommigen zo slim geweest om dekens mee te nemen, die we op de grond leggen. Zo zijn er genoeg zitplekken voor iedereen.
'We kunnen wel een romantische film kijken, Cassi,' plaagt Jordan. Ik por hem in zijn zij. 'Jordan!'
Hij grijnst alleen maar en Diam bemoeit zich er nu ook mee. 'Romantische film? Hoezo dat Cassi? Moet je ons iets vertellen?' lacht hij. 'Nee!' roep ik verontwaardigd. Ik pak mijn kussen en sla Jordan tegen zijn hoofd. 'Jordan Greenway! Je bent een verschrikkelijk persoon!' roep ik terwijl ik hem nog eens sla.
'Genade!' roept Jordan lachend, maar hij heeft geen genade verdiend. Als hij door heeft dat ik niet zomaar stop pakt hij zelf ook een kussen en slaat mij ook. Dat lijkt een startsignaal, want binnen de kortste keren slaat iedereen elkaar met een kussen. Ach, wat is een slaapfeestje zonder een kussengevecht?
Iedereen valt stil als de deur ineens opengaat. Ik heb mijn kussen net gegooid en het kussen vliegt door de lucht, richting de deur. Xavier staat in de deuropening en hij krijgt een kussen recht in zijn gezicht.
'Cassi!' zegt hij boos. Ik schiet in de lach, terwijl de kinderen van Gemini allemaal stil zijn. Ze mogen Xavier niet en zijn volgens mij ook een beetje bang voor hem, omdat hij de aanvoerder van Genesis is. 'Sorry, Xavier,' lach ik schuldig. Xavier gooit mijn kussen terug. 'Ga slapen, jongens. Of wees in ieder geval wat stiller, anders moeten jullie allemaal terug naar je eigen kamer.' moppert Xavier en hij loopt weg.
Na een paar minuten stilte stoot Jordan me aan. 'Hoe weet je mijn achternaam eigenlijk?'
Ik grijns. 'Oh, stiekem stalk ik je,' zeg ik met een stalen gezicht. Jordan trekt en gek gezicht en ik lach. 'Nee, ik heb het iemand horen zeggen, klopt het? Ik wist het niet helemaal zeker,' lach ik. Jordan knikt en pakt de laptop. 'Zullen we dan toch nog een film gaan kijken?'

Reacties (3)

  • MrsNeymessi

    Zie je wel, Cassi en Jordan hebben het leuk. Ik ship ze:Y)

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Haha Xavier word mad!

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Stalken is een van mijn grootste hobby's!
    Claude en Cassie zijn wel schattig, maar zij en Xavier ook!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen