"Fay? Fay, wordt wakker!"

"Laat me met rust, Paolo. Ik probeer te slapen." Mompel ik.

"Huh? Wat? Fay, ik ben het: Axel."

Meteen schiet ik overeind. "Oh, goeiemorgen, Axel!"

Hij kijkt me een beetje verward aan. "Eh, goeiemorgen Fay. Ga je zo mee naar buiten? Ik wilde de omgeving een beetje gaan verkennen."

Ik knik. "Klinkt goed! Ik kom er zo aan." Axel knikt en loopt de kamer uit. Razendsnel kleed ik me om en haal ik een borstel door mijn haar. Dan sprint ik naar beneden en prop snel wat ontbijt in mijn mond.

"Zo, jij hebt er zin in!" Grinnikt Axel.

Ik knik. Ja, natuurlijk heb ik er zin in! Ik bedoel: ik ga wandelen over een tropisch eiland met de jongen die ik leuk vind. Kan het nog beter?

Even later wandelen we rustig over het strand. Heel even stoot Axels hand de mijne aan. Ik wordt knalrood, en hij ook. Ik pak zijn hand vast en leg mijn hoofd op zijn schouder. We staren naar de golven, die onze voetstappen in het zand uitvegen. Langzaam dringt het tot me door. Het verleden is geweest, niets meer aan te doen. We kunnen de tijd niet terugdraaien. We kunnen wel nieuwe voetstappen maken. We moeten door. We moeten Alius Academie verslaan. En dat is precies wat we gaan doen.

Ik zou willen dat dit moment voor eeuwig kon duren. Natuurlijk gaat dat niet. Ons moment wordt ruw verstoord door de broertjes van Thor, die op ons af komen rennen met een voetbal in hun handen. Ik laat Axel los en ga op mijn knieën zitten, zodat ik op gelijke hoogte met de kinderen ben. "Hallo." Zeg ik glimlachend.

"Willen jullie met ons voetballen?" Vraagt Leon.

Ik en Axel kijken elkaar even aan, en dan knik ik. We maken dit een andere keer wel af. "Ja, lijkt me leuk!" Zeg ik, en we volgen de kinderen naar het voetbalveld. Ik denk niet dat dit een heftige training gaat worden, maar dat geeft niet.

De kinderen spelen een beetje over, en passen dan opeens naar mij. Ik kijk naar Axel, en hij knikt. Ik haal diep adem, neem een aanloop en schiet. "IJsvlinder!" Als ik weer land en om me heen kijk, staren acht ogen me ongelovig aan. "Wacht maar, tot je Axels schot ziet, die is pas geweldig!" Zeg ik. Ik pak de bal en schiet naar Axel. "Jouw beurt!"

Hij knikt, springt, en knalt zijn Vlammen Tornado in het net. Ik glimlach naar hem. "Dat was geweldig Axel! Nog sterker dan dat schot van gisteren."

"Ja, maar nog niet sterk genoeg." Zegt hij. "Ik probeer het nog eens. Zoals hij nu is, zal de Vlammen Tornado niet kunnen scoren tegen Alius Academie. En al helemaal niet tegen Dave." Hij neemt een aanloop en schiet nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Met elk schot groeit de kracht. "Het is nog niet goed genoeg." Mompelt Axel, na nog vijf keer schieten. "Het moet nog veel sterker kunnen."

"Bedoel je een helemaal nieuw schot?" Vraag ik.

Axel knikt. "Eentje die Dave omver zal gooien."

"Maar hoe wil je dat gaan doen dan?"

Hij glimlacht. "Trainen, trainen en nog eens trainen."

Ik schiet in de lach. "Nu klink je net als Mark."

Hij glimlacht even, maar zucht dan. Ik weet dat hij denkt aan het team, dat hij net zo graag wil dat alles weer bij het oude wordt als ik. Julia mag dan veilig zijn, voor hem is de strijd ook nog niet voorbij. Ik zie het aan de blik in zijn ogen. Hij zal niet opgeven tot Cassi terug is en Alius Academie verslagen. Hij zal niet opgeven tot alles eindelijk voorbij is. Net zoals ik. Ik denk aan Jude... Waarschijnlijk heeft hij door dat er iets aan de hand is, in tegenstelling tot Mark, die hoogstwaarschijnlijk nog steeds denkt dat we in Italië zitten. Ik hoop maar dat hij dat blijft denken...

Thor komt aanstampen. "Hé, jullie vinden het hopelijk toch niet erg als ik ook mee doe?"

"Nee hoor!" Zegt Axel, en hij passt naar hem. "Laat maar eens wat zien!"

Thor grijnst. "Ga maar even aan de kant, kinderen. Dan zal ik jullie eens leren voetballen!"

Axel schiet op hem af, terwijl ik dromerig toekijk. Tot hij bijna verpletterd wordt door Thors Super Sumo Stap. Ik schrik me helemaal dood. "Axel!"

"Rustig maar, ik ben oké. Maar dat scheelde weinig! Wat een geweldige techniek!"

Ik slaak een zucht van opluchting en knik dan. Die techniek was inderdaad fantastisch!

De hele middag trainen we door, tot het begint te schemeren. Dan komt Axel naar me toe lopen. "Ik denk dat we wel genoeg getraind hebben vandaag, vind je ook niet?"

Ik knik. "Dat was een stevige training!"

"Wat denk je ervan? Zullen we onze wandeltocht nog afmaken?" Vraagt hij, met een glimlach op zijn gezicht.

Meteen knik ik. Even later lopen we weer over het strand. Ik pak Axels hand vast. "Axel?"

"Wat is er, Fay?"

"Denk je dat we Alius Academie kunnen verslaan?"

"Ja, natuurlijk denk ik dat. We zullen er allemaal keihard voor moeten werken, en heel erg veel trainen, maar uiteindelijk zullen we ze verslaan. Dat beloof ik je. Luister Fay, we kunnen niet stil blijven staan. We moeten door. We moeten steeds sterker worden. Zodat we het team kunnen helpen als we weer terug kunnen. We mogen niet opgeven tot alles voorbij is. En Cassi redt zich daar heus wel. Ze heeft genoeg vrienden daar die haar zullen helpen."

"Zoals Jordan en Claude?"

"Ze vindt Claude echt leuk, hè?"

"Hij is een alien. Hij heeft haar ontvoerd. Waarom snapt ze dat nou niet?"

"Rustig Fay. Vroeg of laat ziet ze dat ook wel in. Het komt wel goed. Echt waar."

"Ik hoop dat je gelijk hebt."

We staan stil en kijken naar de zon, die steeds verder wegzakt in golven. Axel pakt allebei mijn handen vast en kijkt me recht in mijn ogen. "Ik beloof het." Fluistert hij. De wereld om ons heen vervaagd. Het is alleen hij en ik. Dit keer kijken Isabelle en Cassi niet toe. Dit keer is het echt alleen wij twee. En dan buigt hij zich naar voren en zoent hij me.

Reacties (2)

  • MrsNeymessi

    DIT IS TE SCHATTIG VOOR WOORDEN D:

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Wat schattig!!!😉

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen