Het grootste gedeelte van de dag zit ik al op mijn bed, met mijn rug naar Dave toe.
Ik heb eerst nog wat oefeningen gedaan met lopen, rennen en voorzichtige voetballen, maar de spottende opmerkingen van Dave waren nogal afleidend. Net als de vuist die hij daarna in zijn gezicht kreeg afleidend was voor hem. Overmorgen ga ik voor het eerst weer proberen om mee te doen met voetbaltraining.
'Ik heb zo training. Kom, Cassiane, je moet mee,'
Alleen het geluid van zijn stem maakt al dat ik hem wil slaan. Ik besluit een techniek toe te passen die Fay vroeger wel tegen mij gebruikte. Compleet negeren.
'Cassiane, je hoorde me best,' zegt hij kil. Ik ben altijd al slecht geweest in negeren, maar deze keer hou ik het vol. Hoe graag ik Dave ook wil slaan, dat doe ik straks wel.
'Cassiane!' gromt Dave boos. 'Ik ga het tegen Xavier zeggen.' Dreigt hij.
Nu kan ik hem niet meer negeren, ik schiet in de lach. 'Kan je me niet alleen aan?' grijns ik. Dave geeft me een boze blik en hij klopt hard op de muur. Nog een nadeel dat Xaviers kamer naast de mijne is. Xavier bonkt terug, maar Dave blijft op de muur slaan. Na een tijdje komt Xavier mijn kamer in, zijn gezicht staat niet erg vrolijk. 'Wat?' snauwt hij.
'Cele werkt niet mee,' Dave klinkt als een verwende kleuter en ik kan een grijns niet onderdrukken. Xavier kijkt me beschuldigend aan en ik glimlach lief terug. 'Cassi, gedraag je!' zucht Xavier.
'Ik heb niets gedaan!' protesteer ik tevergeefs. Xavier haalt zijn wenkbrauw op. 'Geloof je het zelf?' vraagt hij sarcastisch.
'Nou, eigenlijk...'
'Dat was een retorische vraag, Cass,' onderbreekt Xavier me.
'Dave, jij hebt nu training, opschieten. Ik pas wel op Cassi totdat je klaar bent,'
Ik steek heel subtiel mijn been uit als Dave langs loopt, waardoor hij bijna valt.
Hij werpt me nog een minachtende blik toe voordat hij wegloopt.
Xavier zucht. 'Cassi...' een verborgen verzoek ligt in zijn stem.
'Het is zijn eigen schuld,' antwoord ik koppig.
'Je bent een verschrikkelijk persoon, weet je dat?'
'En ik ben er trots op!' grijns ik. Xavier glimlacht en schudt zijn hoofd. 'Kom je mee naar de eetzaal? Isabelle heeft nog een preek over ontsnappen en volgens mij ook over Axel voor je ingestudeerd,' grinnikt hij.
'Oh jeetje...' kreun ik. 'Xavier, ik denk dat ik toch maar hier blijf.'
Xavier grijnst breed. 'Nee, anders heeft Isabelle alles voor niets voorbereidt!'
Xavier pakt mijn pols en voordat ik kan protesteren trekt hij me mee.

'Cassiane Bianchi, jou heb ik al de hele tijd gezocht!' roept Isabelle meteen wanneer ze mij ziet. Xavier duwt me naar haar toe en Isabelle trekt me aan mijn capuchon mee naar een verlaten gang. Ik werp Xavier nog een wanhopige blik toe, naar hij grijnst vrolijk terug. Aan hem heb ik dus ook niets.
Isabelle plaatst haar handen in haar zij en haalt diep adem.
'Hoe haal je het in je hoofd om een poging tot ontsnappen te doen, Cassi? Heb je enig idee hoe gevaarlijk dat was? Je had te pletter kunnen vallen, en ook als je wel veilig beneden was gekomen dan zijn de bossen gevaarlijk! Dat is enorm roekeloos! En dan neem je Julia met je mee, ze is nog een kind! Jij kan al amper voor jezelf zorgen, laat staan voor jullie beiden! Je bent geen kind meer, Cassi, toon eens wat verantwoordelijkheid! Waarom had je me niets vertelt? Heb je enig idee hoeveel zorgen ik me zou maken als je ineens weg was? En nu zijn Axel en Julia weg! Hoe kan ik jullie nu dan koppelen?'
Dan blijft het stil en kijkt Isabelle me verwachtingsvol aan. 'Sorry, Isabelle,' mompel ik. Isabelle glimlacht opgelucht en geeft me zo'n stevige knuffel dat ik bijna stik. 'Maar eerlijk waar, ik ben niet op Axel!' roep ik beklemd in haar knuffel. Isabelle laat me los een kijkt bedenkelijk. 'Hij is denk ik geen goed vriendje voor je, hij heeft een slechte invloed op je!' roept ze uit. 'Wat denk je van Xavier?' fluistert ze en ze wiebelt met haar wenkbrauwen.
'Echt niet, Izzy, hij is voor jou!' lach ik.
Maar aan Isabelle's blik te zien ben ik hier nog niet vanaf.

Volgens mij heeft Dave nog nooit zo fanatiek getraind, want na een paar uur is hij nog steeds niet terug. 'Sorry, ik ben bang dat ik hem weggejaagd heb,' zeg ik serieus. Xavier gooit zijn telefoon in de lucht en vangt hem weer op.
'Geen zorgen, ik heb toch niets beters te doen,' bromt hij. 'Maar ik moet wel even wat aan Isabelle doorgeven. Beloof je hier te blijven, dan laat ik je even alleen?'
Ik knik overdreven. Xavier staat op een loopt naar de deur. 'Ik ben zo terug!'
Op mijn bed ligt nog iets. Het is Xaviers mobiel, nog ontgrendeld omdat hij er net op zat te spelen.
Ik pak zijn mobiel en houd de deur ondertussen goed in de gaten. Zonder na te denken toets ik Paolo's nummer in.
'Met Paolo Bianchi, wie is dit?'
Oh ja, dit nummer heeft Paolo natuurlijk niet!
'Hoi Paolo, met mij! Cassi!' lach ik. Zijn stem klinkt zo vertrouwend en veilig.
'Cassi! Eindelijk! Waarom bel je niet met je eigen - of Fay's - mobiel?'
'Ikke... Uh...' ik probeer snel en e geloofwaardige smoes te verzinnen, maar helaas kent Paolo me daar te goed voor.
'Cassiane Bianchi, wat heb je nu weer uitgespookt?' zegt hij quasi streng.
'Ik... Nou...'
'Ik weet het!' roept Paolo ineens lachend. 'Dit is de telefoon van je vriendje! Geef het maar toe, Cass!' plaagt hij.
'Hé!' zeg ik verontwaardigd. 'Dat je mijn broer bent betekent niet dat je dat soort dingen mag zeggen!'
Paolo lacht. 'Maar hoe is het met je? Zijn de jongens van Raimon aardig?'
'Alles gaat prima! De jongens zijn...' de deur gaat open en Xavier komt weer binnen. Verbaasd kijkt hij naar zijn mobiel in mijn hand. 'Cassi! Dat is mijn mobiel, hoe kom je daaraan?' vraagt hij verbaasd.
'Wie is dat?' vraagt Paolo, ik hoor aan zijn stem dat hij grijnst. 'Is het je vriendje?'
'Paolo...' zucht ik. 'Dat Fay een vriendje heeft betekent niet dat ik er ook eentje heb!'
Ik gebaar naar Xavier dat hij stil moet zijn, maar hij lijkt het daar niet mee eens. 'Geef terug, Cassi,' zegt hij streng.
'Paolo, ik moet gaan! Tot later!'
'Ik hoorde het, inderdaad,' grinnikt Paolo. 'Tot later, zusje!'
Ik hang op en geef Xavier zijn mobiel terug. 'Bedankt voor het lenen,' glimlach ik onschuldig.
Xavier kijkt even op zijn mobiel. 'Was dat je broer?' vraagt hij nieuwsgierig.
Ik knik, 'Ja, ik moest zijn stem even horen. Als hij terug belt moet je niet opnemen hoor!'
'Paolo heet hij toch?' vraagt Xavier verder, mijn opmerking negerend.
Ik knik alweer. 'Hoe weet jij dat?'
'Oh, je riep om hem in je slaap,'
Ik voel mijn wangen rood kleuren, maar gelukkig gaat Xavier er niet verder op in.
Dan gaat zijn mobiel. Ik kijk snel op het scherm en schud dan heel hard mijn hoofd. 'Nee! Niet opnemen, dat is Paolo! Hij wil jou gewoon aan de telefoon krijgen!'
Xavier grijnst en stapt buiten mijn bereik. Dan neemt hij de telefoon op.
'Hallo? Met Xavier Foster,' hij grijnst gemeen.
'Nee! Hang op! Nu onmiddellijk! Ik wil niet dat jij met mijn broer belt!'
'Ja, ze maakt nogal wat lawaai, inderdaad,' knikt Xavier zonder op mij te reageren.
'Xavier!' roep ik verontwaardigd. Ik spring op een probeer Xaviers telefoon af te pakken. Helaas is hij groter en sterker, dus kan ik er bijna onmogelijk bij.
'Nee, ze is niet mijn vriendinnetje,' hoor ik Xavier zeggen.
'Paolo! Je bent de verschrikkelijkste broer ooit! Hang onmiddellijk op!' schreeuw ik hard genoeg dat Paolo het wel moet kunnen horen.
'Ja, en jij hebt het zoveel jaar met haar uitgehouden? Respect voor jou.' Xavier grijnst plagerig.
'En jij bent ook een verschrikkelijk persoon, Xavier!' verslagen ga ik op mijn bed zitten en ik leg mijn hoofd in mijn handen. 'Ik ga jullie beiden echt nooit meer aankijken na dit gesprek!' kreun ik.
Xavier en Paolo praten gewoon door.
Ik had dit aan moeten zien komen...

Reacties (3)

  • MrsNeymessi

    HAHAHAHAHHAHAHAHAHAHAHAHAH IK SHIP ZE NU OOK

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Waar gaat dit naartoe?!? Arme Cassi, haar aanvoerder en broer, dat had ik niet overleefd!

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Hahahahaha, gezellig een gesprekje tussen Xavier en Paolo! Ge-wel-dig!
    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen