Foto bij I fell for you ~301~

Jessica Alvarez pov.

'Het geeft niet. Ik snap het,' zei hij zacht en drukte een kus op mijn kruin. Automatisch versterkte mijn greep rond hem en drukte ik mijn wang steviger tegen hem aan. Volwassen vrouw of niet, dit waren de beste knuffels ooit, het beste gevoel. Mijn been lag over die van hem, zijn arm achter mijn rug langs geslagen en zijn andere arm voorlangs me geslagen. Genietend frunnikte aan het knoopje op zijn blouse en liet een zachte zucht over mijn lippen glijden. Ik miste dit zo erg, zijn aanwezigheid, zijn geur en warmte, zijn stem, zijn aanraking en de bezorgdheid. Ik was blij dat het weer terug was. Het enigste wat ik nu nog mis is zijn enthousiasme over potions, dan zijn we weer compleet. En hoe graag ik met hem nu een nutteloze discussie zou willen voeren, niet normaal. Misschien moet ik het onderwerp er zelf maar in gooien, hem ideeën voeren.
'Ga je vandaag brouwen?' Ik voelde dat hij naar me neer keek, en zijn schouders ophaalden. Zijn vingers gleden in cirkeltjes over mijn blote arm heen en ik glimlachte tegen zijn borst aan, een kleine glimlach.
'Misschien.'
'Zou ik je mogen helpen?' Ik hees mezelf omhoog en keek hem smekend aan, in nood voor wat Severus-tijd. Zacht gleed zijn hand af door mijn verandering van positie naar mijn rug en hij knikte langzaam.
'Natuurlijk, maar daarvoor moet ik nog wel iets met je bespreken,' zei hij plots serieus. Vragend fronste ik mijn wenkbrauwen en keek verbaast om naar de deur die op slot schoot. Grijnzend liet hij zijn stok loze hand zakken en kwam ook recht op zitten, benen over de rand van het bed.
'En daarvoor moet de deur op slot?' Dunne, bleke vingers gleden door zwart, vettig haar.
'Aangezien jij telkens de neiging heb om weg te lopen of het onderwerp af te wimpelen, ja,' zei hij. Het voelde als of er een steen in de pit van mijn maag viel en ik zuchtte luid en geïrriteerd. Niet weer. Hij keek me strak aan en wachtte op een reactie, een reactie die ik voorzichtig uitzocht.
'Niet weer, Severus. Er is niks om te bespreken over dat onderwerp, alles gaat goed met me,' gromde ik. Ik voelde de zelfde neerslachtigheid en drukte weer terug komen in mijn hoofd. Hij lachte spottend en schudde zijn hoofd.
'Je kan nu alles aan me vertellen wat je dwars zit en ik kan je dan helpen, of we wachten tot we terug zijn op Hogwarts waar ik een voorraad Veritaserum heb klaar liggen?' Nu we het er weer over hadden, sprongen de tranen alweer in mijn ogen en een brok vormde zich achter in mijn keel.
'Dat doe je toch niet.' Hij lachte spottend en ging weer plat op het bed liggen, schopte zijn schoenen uit en kruiste zijn benen bij de enkels over elkaar.
'Oh nee?' Ik schoot hem een waarschuwende blik die kon doden, maar het deed hem niks. 'Dus je maakt je geen zorgen over je krachten, of je bent niet gefrustreerd door mij, en je ouders die niks van zich hebben laten horen zit je zeker ook niet dwars?' klonk hij honend.
'Sev...' zuchtte ik, maar het hielp niet. Deze keer zou ik hier niet onder uit kunnen komen.
'Lieverd, Michel en ik zien dat het aan je vreet, praat met me er over,' zei hij, zijn ogen zacht en bezorgd. Ik snoof, de ironie hier van. Ik heb hem moeten smeken om met mij er over te praten, en hij verwacht nu dat ik het hem zo vertel? Stil keek ik hem aan en legde mijn hand in mijn nek neer, ongemakkelijk. Natuurlijk vreet het aan me, hoe kan het niet aan me vreten? Ik bedoel, iedereen houd zo veel voor me verborgen, maar ben ik juist niet de persoon die het zou horen te weten? Zou ik niet als eerst moeten weten wat er zo ernstig was bij Severus' ouders thuis waardoor Albus en Elijah met spoed naar mijn huis moesten komen?
En ja, natuurlijk voel ik me rot over mijn ouders die niks van zich hebben laten horen, ook al was onze band zwak. Het blijven toch je ouders.
'Ik... ik weet gewoon niet wat er allemaal aan de hand is en niemand wilt het me vertellen...'
'Bedoel je je krachten?' Ik knikte en liet mijn hand uit mijn nek glijden op zijn been, gekleed in een ruwe zwarte stof. Zodra mijn vingers op een dik litteken boven zijn knie stuitte, groeide de brok ik mijn keel nog meer.
'En ik vraag me af wat er gaat gebeuren wanneer Voldemort weer aan de macht komt, want dat gaat sowieso gebeuren,' zei ik zwak, mijn stem trilde verschrikkelijk. 'Wat gaat er met jou gebeuren? Het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat hij je deze keer met geen vinger aan zou raken, en je zou vast wel weer moeten doden en martelen en wie weet word jij wel gedood! Sev, ik kan er niet eens aandenken hoe het zou zijn om je elke avond helemaal vermoeid en gemarteld terug te zien komen.' Hij kwam langzaam omhoog en sloeg zijn armen rond mijn snikkende vorm.
'Dat gebeurd echt niet, de Dark Lord roept ons niet elke dag op en als nog, tegen de tijd dat hij is terug gekeerd kunnen we zo maar weer tien jaar, vijftien jaar veder zijn,' mompelde hij, zijn lippen naast mijn oor. Ik lachte spottend en liet me tegen hem aan hangen.
'Volgens mij heb je vast wel al die aanvallen op de school gemerkt, versteende kinderen, rare teksten geschreven in bloed op de muren en het Dark Mark word donkerder, teken dat hij sterker word, je heb het zelf gezegd.' Zijn warme handen gleden over mijn armen en hij knikte stil.
'Dat is waar... Over die aanvallen, er is weer een student versteend, ook muggle-born.' Nog een muggle-born... Wie weet ben ik de volgende! Ik zuchtte geïrriteerd en trok me los uit zijn omhelzing. Het is kerst! Dit hoort gezellig en vrolijk te zijn, niet zoals dit.
'Hoe dan ook, het is kerst, geen tijd voor dit soort negatieve gesprekken.'

Reacties (3)

  • Histoire

    Severus is er maar gerust over, maar ik hoop maar niet dat hij Jessica meesleurt in zijn duisternis. Niet dat ze zelf kwaad zou verrichten, maar er zou zo wel eens iets met haar kunnen gebeuren. Het zijn zware jongens, die Death eaters en zijn milieu.

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Jaaaa je bent er weer!!

    3 jaar geleden
  • Muizlet

    Yesss, weer een nieuw hoofdstukje! En ja ik wil ook echt weten wat haar krachten ineens deden die dag.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen