Ik loop een paar keer heen en weer en spring in de lucht. Ik kan weer normaal lopen en ik krijg er geen genoeg van.
'Cassi! Kom op, training begint over een paar minuten, muts!' roept Isabelle gefrustreerd.
'Rustig maar, Izzy!' ik trek mijn tenue over mijn hoofd en loop de deur uit. Buiten staat Isabelle ongeduldig te wachten. Ze kijkt op. 'Eindelijk!' ze grijpt mijn pols en begint te rennen. Net op tijd komen we het veld op.
'Ah, jullie zijn er! Net op tijd!' zegt Xavier, hij duwt me een klein apparaatje in mijn handen.
'Cassi, hier is je begrenzer, hij is gemakkelijk te installeren op je tenue.'
Ik kijk van Xavier, naar de begrenzer, naar mijn tenue en dan met een wanhopige blik weer terug naar Xavier. Xavier zucht en pakt de begrenzer weer uit mijn hand. Daarna plaatst hij hem op mijn tenue, vlak onder de kraag. Hij zet een stap achteruit. 'Zo, die zit! Draai hem eens met de klok mee, zoals dit,' Xavier zet zijn vingers op het cirkeltje van zijn eigen begrenzer en draait hem een slag. Ik doe hetzelfde en een zachte klik laat merken dat het gelukt is.
'Goed zo. We spelen altijd me begrenzers, tenzij ik anders aan geef, oké?'
Ik knik. 'Oké, maar ik voel me helemaal niet anders,'
'Je kracht is pas begrenst vanaf het punt dat het gevaarlijk is voor je lichaam, daarom voel je er niets van, totdat je over die grens gaat!'
Ik herinner me de pijn in mijn lichaam tijdens de wedstrijd tegen Epsilon en ik huiver. Het was alsof mijn spieren brandden, dat wil ik echt niet nog eens!
'Oh, en Cassi?'
'Ja?' antwoord ik nieuwsgierig.
'We hebben het zolang mogelijk uitgesteld, maar we moeten je het nu wel vertellen. We spelen morgen een wedstrijd,'
'Oh, maar dat is toch goed nieuws? De wedstrijden zijn het leukste!' lach ik, maar aan Xaviers gezicht te zien is dit niet alles.
'Cassi, we spelen morgen tegen Raimon.'
Bloed trekt weg uit mijn gezicht. 'Tegen... Raimon?' fluister ik. 'Xavier... Ik - Ik kan niet... Ik kan niet tegen Raimon spelen! Ik kan het niet! Ik kan ze niet zo verraden!'
Xavier wendt zijn gezicht af. 'Het moet, Cele. Je mag niet met ze praten of in ook maar een enkel opzicht laten merken dat jullie ooit vrienden waren. Gedraag je als een alien, Cassi.'
'Nee! Ik ga het niet doen, echt niet!' mijn stem slaat over.
'Cassi, je moet. Het spijt me, ik had het liever niet zo gedaan. Cassiane, als jij je niet gedraagt zoals wij van je verwachten morgen, dan kan ik de veiligheid van jouw zus en Paolo niet garanderen.'
Mijn benen worden slap en ik laat me op de grond zakken. 'Ik... Ik doe het.' Fluister ik met tranen in mijn ogen.

Om 12 uur precies staat heel Genesis klaar om te spelen op het veld. 'Iedereen is er? Dan gaan we!' zegt Xavier.
'Is het wel een goed idee, Xene?' vraagt iemand.
'Inderdaad! We hebben geen toestemming van vader,' valt iemand anders vertwijfeld bij. Xavier glimlacht. 'Geen zorgen.'
Er pakt zich een dikke mist om ons heen. 'Je weet het, Cele,' waarschuwt Xavier me. Ik knik. Dan is er een witte lichtflits en staan we op een voetbalveld. Ik hou mijn hoofd gebogen om zolang mogelijk niet herkent te worden. 'Yo, hallo allemaal,' grijnst Xavier.
'Wat is dit? Xavier?' hoor ik Mark geschrokken zeggen. 'Ben... Ben jij een alien?'
'Ja, is dat een probleem? Dit is mijn team, we noemen onszelf Genesis, om precies te zijn.'
Ik val in mijn rol als alien en kijk op.
'Wat? Cassi? Dat kan niet waar zijn! Cassi is geen alien!' roepen een paar van mijn oude teamgenoten. Ik zie dat er in de tijd dat ik weg ben al nieuwe spelers bij zijn gekomen.
'Cassi? Wat doe je bij die aliens?' vraagt Mark verbijsterd.
Ik zie de verbazing, de schok en de pijn van mijn verraad in hun ogen.
'Je hoort niet bij hen, Cassi. Je hoort bij ons!' roept Nathan. In zijn ogen zie ik het ongeloof en langzaam het besef en de pijn, hij lijkt gebroken.
'Altijd gezellig, zo'n reünie, maar nu is het tijd om te voetballen, aardlingen.'
Xavier glimlacht snel en ik knik hem dankbaar toe voor deze redding.
Ik voel de ogen van het team op me branden, maar ik zie alleen maar de ogen van Nathan. Ik vorm het woord sorry met mijn lippen, maar Isabelle stoot me onopvallend aan. 'Niet doen, je weet de consequenties,' sist ze zacht. Ik zucht geluidloos.

Als iedereen op het veld staat klinkt het startsignaal. Raimon gaat in de aanval, maar de bal wordt meteen afgepakt. Binnen een paar tellen staat Xavier al oog in oog met Mark. Hij schiet en de bal verpulvert Marks ultieme hand. 'Huh? Dat was teleurstellend.' Zegt Xavier oprecht verbaasd.
Mark staat weer op. 'De volgende keer heb ik hem!'
Raimon valt weer aan, maar in een paar tellen zijn ze de bal weer kwijt.
'Cele! Hier!' vanuit de verdediging krijg ik de bal aangespeeld. Ik dribbel langs Jude, maar dan sta ik ineens tegenover Nathan. 'Cassi, dit ben jij niet! Hou hiermee op!' zegt hij hard. Met moeite tover ik een arrogante grijns rond mijn lippen.
'Schijn bedriegt, meneer Swift. Dit is mijn team vanaf nu,' zeg ik luid genoeg zodat Xavier het hoort. Nathan verstijft en kijkt me doordringend aan. 'Cassi, nee!' hij raakt mijn schouder aan als ik langs hem ren.
'Xene, jouw beurt!' ik schiet de bal naar Xavier, die hem weer moeiteloos het net in tikt.
2-0
3-0
7-0
12-0
Raimon wordt verpulverd. Ineens pakt Jude mijn arm vast en dwingt hij me om hem aan te kijken. 'Cassiane Bianchi, kijk me in de ogen aan en zeg dat dit is wat je wilt, dan laat ik je met rust.'
Ik trek mijn arm ruw los. 'Je hebt een bril op, ik kan je ogen niet zien,' ontwijk ik de vraag.
'Cassi!' Jude klinkt gefrustreerd, want niets voor hem is. Hij blijft juist altijd kalm.
Tranen prikken achter mijn ogen en ik wil niets liever dan ze de waarheid zeggen.
Ik draai Jude mijn rug toe, zonder dat ik het door heb heeft Genesis weer gescoord.
'Cele, we maken er een einde aan! Jij schiet.' zegt Xavier ineens.
'Cassiane, doe het niet! Je hoort nog altijd in ons team! Wij zijn je vrienden!' zegt Nathan verslagen. Ik knik naar Xavier en storm met de bal naar voren. Nathan rent achter me aan, maar hij houdt me niet bij.
Ik ontwijk de verdedigers van Raimon moeiteloos. Dan sta ik ineens voor Mark.
'Die aliens hebben je gehersenspoeld, Cassi,' zegt Mark. 'Je bent niet één van hen, je bent één van ons! Je hoort bij ons een blijft ook bij ons horen, daar zijn vrienden voor. Snap het dan!'
Ik grijns gemeen, het doet pijn aan mijn gezicht, maar vooral aan mijn hart om zo tegen mijn vrienden te doen.
'Ik snap het, ik snap het precies.' zeg ik kalm. Ik spring in de lucht en schiet mijn Morgenster op het doel af. Omringt door een scharlakenrood aura vliegt de bal omringt door vuur omlaag.
'Cassi, waarom?' hoor ik Nathan gebroken vragen. Dan komt ineens een jongen vanuit de spits terug rennen. Hij lijkt in strijd te zijn met iets, zijn gezichtsuitdrukking is ronduit beangstigend.
En hij... Hij springt voor de bal!
In razend tempo vliegt de bal tegen zijn hoofd. De bal raakt uit koers en vliegt over het net om een deuk in de muur te maken. Ik land netjes op de grond maar de jongen valt bewusteloos op de grond. 'Shawn!' roept Raimon geschrokken. Ze zwermen om hem heen als bijen in een korf. Ik wil naar hem toe rennen maar Xavier slaat zijn armen om mijn middel en houdt me tegen. 'Laat me los! Oh nee, dit is mijn schuld! Straks is er iets heel erg mis! Xavier, wat heb ik gedaan?'
Een enkele traan rolt over mijn wang. Xavier veegt hem weg. 'Je mag kijken, maar kalmeer eerst. En blijf in je rol, oké?'
Ik haal een paar keer diep adem en knik dan. 'Oké, ik ben kalm,' zucht ik. Xavier laat me los en ik loop naar de jongen toe.
'Is hij in orde?' vraag ik zacht. Een meisje met blauw haar kijkt op. 'En wat gaat jou dat aan, arrogante alien? Dit is jouw schuld!'
'Cassi, waarom deed je dat?' vraagt Jude. Mark, die naast Shawn geknield zit, kijkt op. 'Cassi, je bent vooruitgegaan, weet je dat? We zouden je goed kunnen gebruiken hier in Raimon.'
Ik draai me om en loop weg, dit kan ik niet aan. Een hand om mijn pols houdt me tegen. Ik draai me op en kijk recht in de bruine ogen van Nathan. 'Cassi, wat kan ik doen om je terug te krijgen?' vraagt hij zacht.
Ik schud mijn hoofd en leg mijn hand op zijn hand. 'Je kan niets doen, ik hoor nu ben de Alius Academie, Nathan.' in één beweging duw ik zijn hand van mijn pols. 'Het spijt me,' fluister ik zacht. Ik draai me om en loop naar de rest van mijn team.
'We kunnen gaan,' knik ik bedeesd.
'Hopelijk tot later, Mark Evans.' zegt Xavier. Ik trek nog één keer een arrogante grijns rond mijn lippen en dan verdwijnen we in een witte lichtflits.
We staan weer op het veld van de Alius Academie. Ik knipper en paar keer verdwaasd en ren dan weg. Ik ren totdat ik niet meer weet waar ik ben, of waar ik geweest ben. Ik zak door mijn benen, verberg mijn hoofd in mijn handen en ik begin geluidloos te huilen.

Reacties (4)

  • MrsNeymessi

    Cassi speelt gewoon toneel :c nu lijkt Cassi op Sam die in toneelstukken speelt xd

    3 jaar geleden
  • Amberfoster

    verdeer plsss

    3 jaar geleden
  • KidouYuuto

    Awhhh =C poor Cassi =C

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Zoo sneu!
    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen