"Hé Fay, waar ging dat allemaal over?" Vraagt Axel als we even later aan het overschieten zijn.

Ik haal mijn schouders op. "Mijn broer is te nieuwsgierig en te bemoeizuchtig. En hij heeft blijkbaar met Cassi gepraat. Wist jij dat er iets speelt tussen haar en Xavier?"

Axel legt de bal stil en kijkt me verward aan. "Cassi... En Xavier? Ik dacht dat ze Claude leuk vond..."

"Blijkbaar niet dus. Of ze hebben ruzie. En dat is dan waarschijnlijk vanwege jou..."

"Zou kunnen. Maar het is in ieder geval geen verbetering."

Ik knik. "Claude is erg, maar Xavier is..." Ik huiver. "Nou ja... Xavier..."

"Het is inderdaad wel vreemd. Ik dacht dat ze elkaar niet konden uitstaan."

"Precies. En hij is ook nog een alien..." Ik wacht op de stem van mijn zusje, die zegt dat hij geen alien is. Ik wacht op het startsein voor die standaard discussie. Maar die komt niet. Natuurlijk komt ie niet. Cassi is hier niet. Ik ben ondergedoken in de verste uithoek van Japan. Ik heb haar achtergelaten op Alius Academie. Ik kon haar niet beschermen. Een steek van pijn en verdriet gaat door me heen. Axel ziet het.

"Gaat het wel?" Vraagt hij bezorgd.

Ik knik. "Ja, niets aan de hand." Lieg ik. "Speel de bal maar."

Hij kijkt me doordringend aan. "Weet je het zeker?"

"Ja hoor, het gaat prima! Het had altijd nog erger gekund! Ik bedoel... Stel je voor... Dave..."

Hij knikt. "Goed punt. Oké dan..." Hij speelt me de bal toe.

Ik sprint op het doel af en knal mijn IJsvlinder in het net. Ik speel de bal naar Axel. "Jouw beurt!"

Hij glimlacht even, rent naar voren en vuurt zijn Vlammen Tornado op het doel af. Ik kijk dromerig toe, en ontwaak pas als hij mij de bal weer toespeelt. Opeens komen een aantal jongens van ongeveer mijn leeftijd het veld op rennen. Ze dragen een blauw-wit voetbaltenue, met Mary Times Memorial erop. Dolenthousiast rennen ze op de bal af. Ik kijk Axel verward aan, en hij haalt zijn schouders op. Dan wijst hij naar een jongen met blauw haar, paarse ogen, een koptelefoon op en een gele aanvoerdersband om. Ik knik en ren op de jongen af. "Eh... Hoi." Zeg ik, al weet ik niet zeker of hij me wel hoort.

Hij zet zijn koptelefoon af. "Hallo, ik ben Candance Soundtown. Vind je het erg als we meetrainen?"

Ik schud mijn hoofd. "Nee, natuurlijk niet! Ga gerust je gang."

"Bedankt! Trouwens dat was een mooi schot daarnet."

"Ja hè... Axel is een geweldige voetballer."

"Ik had het eigenlijk over jouw schot..."

Ik wordt knalrood. Ik voel me echt heel dom nu. "Oh... Eh... Bedankt..."

"Dat was... Bijzonder..." Zeg ik.

Axel lacht. "Dat kun je wel zeggen! Moet je ze nou zien spelen!"

Ik volg zijn hand, die naar Candance wijst. Hij rent het veld over, terwijl hij op zijn arm tikt en zijn team rond commandeert.

Ik volg het ritme. "Muziek..." Fluister ik. "Hun speelstijl is gebaseerd op muziek!"

Axel kijkt naar het team. "Volgens mij heb je gelijk!" Zegt hij dan.

"Wauw... Zo'n bijzondere speelstijl heb ik nog nooit gezien! Kom op, Latem we meedoen!" Ik wil Axel meetrekken naar de andere spelers, als ik opeens de stem van Thor hoor. Ik draai me om.

"Hoi Thor." Zegt Axel.

Thor begroet ons niet. Hij kijkt ons indringend aan. Ik pak Axels hand steviger beet. "Raimon jr. High... Dat is jullie oude school, toch?"

Ik knik. "Ja, hoezo?" Vraag ik, ondanks dat ik eigenlijk al weet wat er gaat komen. Ik ben bang.

"Er is een wedstrijd bezig, Raimon tegen Genesis." Zegt Thor, mijn vermoedens bevestigend.

"Cassi..." Zeg ik zacht. Ik slik.

"Wil je kijken?" Vraagt Axel zacht.

Ik knik. "Cassi is mijn zusje. Natuurlijk ga ik kijken."

We lopen achter Thor aan naar zijn huis. Hij zet te tv aan en ik plof op de bank. Nog steeds heb ik Axels hand vast, en ik ben niet van plan die los te laten.

Raimon wordt helemaal verpletterd. Het staat 12-0 voor Genesis. Ik zie hoe Jude Cassi's arm vastpakt, maar ze rukt zich los. Ze rent weer terug naar haar team. Ik zie hoe Xavier haar iets toeschreeuwt. Cassi knikt en rent op de helft van Raimon af. Nathan sprint achter haar aan, maar Cassi is veel sneller. Sneller dan natuurlijk is. Ik herken mijn zusje bijna niet meer terug. Moeiteloos ontwijkt ze de verdedigers, tot ze oog in oog staat met Mark. "Alsjeblieft Mark, doe iets." Fluister ik. Tranen prikken achter mijn ogen. Ik weet dat hij zijn uiterste best doet. Maar het is niet genoeg. Vol afschuw kijk ik naar de gemene grijns die zich op het gezicht van mijn zusje vormt. "Cassi, nee!" Zeg ik. Mijn stem breekt. "Doe het niet!"

Maar ze doet het wel. Ze springt de lucht in en schiet haar Morgenster op Mark af. Ik zie de scharlakenrode gloed, het vuur. En dan... Dan komt ineens een jongen vanuit de spits terug rennen, en ik besef dat dit Axels vervanger is. Hij lijkt hevig in gevecht met zichzelf te zijn, zijn gezichtsuitdrukking is doodeng. En hij... Hij springt voor de bal! In razend tempo knalt de bal tegen zijn hoofd. De bal vliegt over het net en maakt een deuk in de muur. Cassi komt netjes op haar voeten terecht, als altijd, maar de jongen valt bewusteloos op de grond. Binnen enkele seconden staat het hele team om hem heen en kan ik hem niet meer zien. Ik zie hoe Cassi op hem af wil rennen. Heel even herken ik mijn zusje weer in haar. En dan slaat Xavier zijn armen om haar middel. Cassi probeert zich los te rukken, maar haar vriendje is vele malen sterker. Hij veegt een traan van haar wang en praat tegen haar. Langzaam kalmeert ze. Xavier laat haar los en ze stapt op Raimon af.

Een meisje met blauw haar kijkt op. Ze hangt aan Eriks arm -die daar niet heel blij mee lijkt te zijn- en kijkt Cassi kwaad aan. Ik mag haar nu al niet. De manier waarop ze aan Erik hangt, de manier waarop ze tegen mijn zusje schreeuwt...

Jude en Mark richten zich nu ook op Cassi, maar zij kan het allemaal niet aan. Ze draait zich om, maar Nathan pakt haar arm vast en kijkt haar recht aan. Hij praat tegen haar, maar Cassi schud haar hoofd en legt haar hemd op de zijne. In één beweging duwt ze zijn hand weg. Ze draait zich om en loopt naar Isabelle, Xavier en de rest van haar team. Een witte lichtflits, en ze zijn verdwenen.

Ik sla mijn handen voor mijn ogen en begin te huilen. Thor zet snel de tv uit en Axel slaat zijn armen om me heen. Hij trekt me tegen zich aan. Mijn warme tranen druppelen op zijn schouder, maar hij lijkt het niet te merken. Ik hoor niet eens wat hij tegen me zegt. Ik voel alleen hoe de golf van verdriet op me af snelt en me de adem beneemt. Alles wordt zwart.

Reacties (2)

  • MrsNeymessi

    Ze is eh.. flauwgevallen.. :c

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Oooohhhhh nee! Fay, wakker blijven!
    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen