Foto bij Hoofdstuk 56

Even een herinnering aan het vorige hoofdstuk ^^

Ze staat er nog steeds. Onbewogen. Misschien kan ik zelfs wel iets van spijt van haar gezicht aflezen, maar ik weet het niet zeker. Momenteel heb ik niet heel veel vertrouwen in mijn mensenkennis, vooral niet op dit moment.
Ik word me opeens heel erg bewust van mijn wapens. De pijlen in mijn laars, hoewel een boog ontbreekt, nog even dodelijk. Het zwaard op mijn rug, dat ik binnen een seconde in mijn hand kan houden. Onwillekeurig vraag ik me af of ik het zou redden, als ik een onverwachte schijnbeweging maak, en naar mijn zwaard grijp. Maar het antwoord ligt in het verleden al voor me klaar. Zolang zij haar pijlen en een boog heeft en ik niet, ben ik er geweest. Dat heeft onze confrontatie toen Anthony net was gestorven wel erg duidelijk gemaakt.
Bovendien, ze lijkt een ervaren schutter te zijn. Grote kans dat ik de dekking van de bomen niet eens haal. In het meest positieve geval kom ik twee stappen ver. Als ik ergens nog een sprankje geluk over heb, kom ik nog één stap verder. Dan zijn het er nog dik drie voor de boom me bescherming kan bieden. Het enige dat ik nog kan, in de laatste minuten van mijn leven is naar mijn moordenaar kijken. En zij kijkt terug.
Eigenlijk wil ik niet dat mijn moeder en Jason dit zien. Niet dat ik zo het leven zal laten. Zo zonder hoop, maar gedoemd om te sterven. Ze moeten wegkijken. Wat ik hen aandoe, is onbeschrijflijk. Ze verdienen het niet. Jason niet, die er na Ella mij er nog bij krijgt. Wachtend op de dood, alsof het me niets kan schelen. Alsof het me niets uitmaakt dat ik hen achterlaat, dat ik alleen maar wacht op mijn onvermijdelijke lot.

De dood staat me sowieso niet aan, maar zittend erop wachten lijkt laf. Ik probeer niet eens te vluchten. In mijn nachtmerries ging ik dood zoals Ella. Wegrennend. In een andere in een gevecht waarin ik het onderspit dolf. Maar bij geen van alle had ik machteloos op de grond gewacht. Afhankelijk van de grillen van de ander.
Ik kan me de opwinding in het Capitool voorstellen. Vreemd uitgedoste mensen, die vol trots hun geld al gaan ophalen, blij omdat ze op de goede gewed hebben. Ik kan de woorden van de betekenisloze speech al horen, die Eloise zal houden in mijn district, terwijl mijn laatste familieleden op een verhoging staan. Ze leest ze koel voor, triomfantelijk, blij dat ze van me af is.
De tijd tikt. In gedachten kijk ik naar de timer die op het scherm zal staan thuis, bij het stadhuis. Seconde na seconde verstrijkt. De doodsangst is er eigenlijk niet. Er is geen adrenaline, ik ben kansloos. Ik sluit mijn ogen. Ik hoor Raikons lach in mijn hoofd, zie zijn grinnikende gestalte voor me. Ik zie zijn glinsterende ogen, hoor zijn lieve stem, voel de vlinders in mijn buik van onze kus. Een gelukzalige glimlach breekt door op mijn gezicht. Een fractie van een seconde voordat er een martelende pijn in mijn middenrif begint. De explosie van pijn slaat in withete golven over me heen. De kracht van de inslag laat me wankelen, terwijl de wereld begint te draaien. Zwarte vlekken dansen voor mijn ogen, terwijl er zich een koud gevoel door mijn lichaam verspreid. De wereld kantelt een kwartslag, en plotseling staat alles scheef.
De vlekken voor mijn ogen worden groter en fragmentariseren mijn beeld. De duisternis die zich aan de randen van mijn blikveld opdient, valt me pas op als het mijn hele beeld heeft overgenomen en ik niets meer kan zien. Een luid kanonschot klinkt nog, voordat er een verdovende deken over de wereld valt. De stilte is vreemd. Het zwart, dat mijn lichaam nu beheerst trekt me mee. Het voelt troostend en begrijpend. Sussend zelfs. Ik merk het niet, als ik wegglijd in het eeuwige, donkere niets.

Reacties (2)

  • EvilDaughter

    W.... Huh.... Nee.... Wacht.....
    Dit kan niet..!
    Nee!
    Nee!
    Nee!
    Neeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneeneneneneneeeneeneeneeneeneeneeneeeneeeeeeeheee
    Its not possible!
    Nooooooooooo!
    Ik snap het niet meer!
    Ze kan niet dood zijn! Nee toch, dat is niet mogelijk!
    Godverdomme
    Jij gemene schrijver

    5 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen