Beelden van Cassi's wedstrijd tegen Raimon schieten voorbij. Ik zie mijn teamgenoten met elke stap die zetten meer van hun krachten verliezen. Keer op keer zie ik hoe Mark het net in gesmeten wordt. Ik zie de pijn op hun gezichten, vooral op dat van Nathan. En dan mijn zusje. Of eigenlijk: het alienmeisje dat zo ontzettend op haar lijkt, op die arrogante blik na. Ze gooit haar oude vrienden om alsof het bowlingkegels zijn. Ik wordt misselijk bij het zien van haar ogen, doe zo kil staan dat ze de zon nog zouden kunnen bevriezen. De manier waarop ze Nathan en Jude wegduwt... Hoe ze schiet... Hoe de nieuwe spits bewusteloos in elkaar zakt, uitgeschakeld door háár Morgenster... Hoe ze in Xaviers armen staat...

Dit monster is mijn zusje niet. Dit kan mijn zusje niet zijn. Mijn kleine zusje, altijd met die stralende lach op haar gezicht. Altijd aardig, voor zo'n beetje iedereen. Nooit zou zij haar schot gebruiken om iemand te breken. Nooit zou zij zo hard en gemeen zijn, zeker niet tegen haar vrienden. Zij zou nooit iemand zo pijn doen -op Dave na misschien. Zij is niet zo wreed. Zij heeft wel een hart. Maar als dit niet mijn zusje is... Waar is ze dan?

Het veld vervaagt, een dikke, grijze mist komt opzetten. Ik begin te rennen, weg van hier. Op weg naar een veilige plek, stil en vredig. Weg van alle pijn, weg van al het verdriet. Weg van al mijn schuldgevoel.

"Doe geen moeite. Je kunt nergens heen." Ik kom meteen tot stilstand. Die stem die door de mist galmt... Zo vertrouwd, en tegelijkertijd ook zo vreemd. Het is bijna zoals Cassi's stem. Het enige verschil is dat deze stem druipt van arrogantie en wreedheid. De stem van een alien. Een alien, van wie ik steeds duidelijker een silhouet kan ontdekken in de dichte mist. Dan stapt ze tevoorschijn. "Ik heb je gemist, lief zusje." Haar stem is kil en gemeen, net als de blik in haar ogen. Ze draagt een grijze mantel over haar Genesis-tenue. Haar lach is wrang, verwrongen met haat. Ik deins achteruit, maar struikel over mijn eigen voeten en val op de grond.

"Cassi..." Stamel ik. Mijn stem is schor en gebroken, overspoeld met al mijn verdriet. "Dit ben jij niet, Cassi! Jij bent niet een van hen! Ik herken je niet meer, Cassi! Wat hebben ze met je gedaan?"

Haar grijns wordt nog breder. "Niets hoor! Jij hebt dit gedaan, toen je me daar achterliet! Ik maak geen deel meer uit van dat zielige teampje. Ik ben nu eindelijk een deel van Alius Academie. Dit is wie ik echt ben, zusje van me. En dat allemaal door jou."

"Nee... Nee, het is niet waar, Cassi! Dit ben jij niet! Jij bent geen alien! Jij bent Cassiane Bianci. Jij bent mijn kleine zusje..." De tranen stromen over mijn wangen.

"Ik ben Cassi niet. De Cassi die jij kende bestaat niet meer. Ik ben Cele, een alien. En er is niets dat je daaraan kunt veranderen." Het volgende moment lost ze op in de mist, die steeds dikker wordt, totdat ik al mijn besef van plaats en tijd verlies, en steeds verder wegzink in de leegte...


"Fay! Wordt wakker! Het is oké, Fay. Het was maar een nachtmerrie!" Als ik mijn ogen open doe, zie ik dat ik nog steeds in Axels armen lig, op de bank in Thors huis. Ik heb hoofdpijn en ben duizelig. Ik zie dat ik genoeg gehuild heb om een rivier te vullen.

"Cassi..." Stamel ik. "Ze... Ze..."

"Je hebt het gedroomd, Fay. Je viel flauw. Ik weet niet wat er gebeurd is in die droom, maar het is niet echt."

"Maar... Het is allemaal mijn schuld..."

"Dat is niet waar, Fay. Dat weet je best."

"Jawel... Ik had haar daar weg moeten halen, Axel. Ik had haar nooit achter mogen laten. Ik had degene moeten zijn die bij de aliens bleef, niet zij! Ik had beter op haar moeten letten! Ik ben haar zus, ik ben verantwoordelijk voor haar!"

"Ik weet hoe je je voelt, Fay. Ik heb ook een klein zusje..."

"Maar-" De telefoon gaat. Paolo. Met trillende handen neem ik op. "Paolo?"

"Fay! Fay, ik moet echt met je praten. NU."

Axel kijkt me vragend aan. Ik knik naar hem. Hij staat op en loopt weg.

"Dit gaat om Cassi, hè?" Zeg ik zacht.

"Ja..." Zegt hij, op dezelfde gedempte toon. "Wist je dat ze..."

"Ja..." Zeg ik zacht. "Ik heb geprobeerd haar te redden, maar ik heb gefaald."

"Wat is er allemaal gebeurd, Fay?"

"Dat kan ik noet vertellen. Niet nu. Niet zonder Cassi in gevaar te brengen..."

Even wordt het stil aan de andere kant van de lijn. "Dus het was haar echt... Dat meisje... Dat was echt ónze Cassi?" Klinkt het dan.

"Nee. Dat is onze Cassi niet. Ik... Ik weet niet wat ze met haar gedaan hebben... Maar mijn zusje is niet zo harteloos. Mijn zusje is geen monster."

"Wat moeten we nou doen, Fay?"

Mijn stem breekt in miljoenen stukjes. "Ik weet het niet, Paolo, ik weet het niet. Ik ben bang." Fluister ik.

"Ik ook, Fay. Maar je moet nu sterk zijn. Het komt goed, echt waar. Cassi komt wel tot inkeer. Vroeg of laat ziet ze wel in dat Raimon haar thuis is, en niet Alius Academie. Zorg er tot die tijd alsjeblieft voor dat je zelf veilig bent. Waar ben je nu ergens?"

Ik bijt op mijn lip. Hoewel Paolo aan de andere kant van de wereld is, lijkt het me verstandiger mijn locatie aan helemaal niemand te verraden. "Dat... Dat kan ik niet zeggen. Maar ik ben hier veilig, maak je geen zorgen over mij."

"Weet je het heel zeker?" Vraagt hij bedenkelijk.

"Ja. Axel is bij me, niemand weet waar ik ben. Die aliens kunnen me niets maken. En jij? Let jij ook goed op jezelf? Ik zou het me nooit vergeven als ze jou ook-" Het lukt me niet mijn zin af te maken, maar dat hoeft ook niet. Paolo weet wat ik wil zeggen.

"Ik red me wel, Fay. Het komt goed. Ik spreek je later!" Hij hangt op. Ik leg de telefoon neer en begraaf mijn hoofd in mijn handen. Ik moet iets doen. Ik moet mijn zusje terugvinden. Mijn echte zusje. Ik moet haar terug terughalen, wat het me ook kost. En het zal me lukken. Ik ben vastbesloten haar te vinden.

Reacties (3)

  • MrsNeymessi

    N'ahw Fay toch.. :c

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Dit is zo'n zielig hfst! Arme fay, NAWWW

    3 jaar geleden
  • Amberfoster

    jaa echt nadat mijn rea was geplaats kwam hoodstuk 49 lol

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen