Foto bij I fell for you ~302~

Jessica Alvarez pov.

'Happy new year!' riepen we met zijn drieën gelijk. Nadat onze glazen champagne elkaar met een kling aan geraakt hadden, zwaaide ik mijn armen rond Severus' nek en drukte mijn lippen stevig op die van hem. Ondertussen klonk het geknal van het vuurwerk al op de achtergrond en draaide ik me grijnzend naar Michel. In zijn hand had hij drie vuurpijlen, drie vuurpijlen die al snel de lucht in zouden gaan.

Met mijn armen over elkaar keek ik verveeld uit het raampje naar buiten. De trein schommelde zachtjes heen en weer en de drukke, vrolijke kinderen waren duidelijk hoorbaar door de deur heen. Helaas was ik aangewezen om de trein te surveilleren, terwijl Severus nu al lang warm en knus op Hogwarts was. Geïrriteerd bonkte ik mijn hoofd tegen het raam aan en negeerde de vage blikken die ik van Minerva kreeg. Nu de vakantie voorbij was betekende het weer een keer per week Severus zien, bergen vol werk, geen Michel en nog meer dingen die voor me geheim gehouden worden. Ik zuchtte zacht en sloot mijn oogleden.

'Gefeliciteerd!' riep ik door zijn kamer heen. Severus zat met een boek in zijn handen op de bank, om kwart over twaalf 's nachts. Geschrokken keek hij me aan, maar glimlachte wel lichtelijk. Ik sloot de deur achter me en kwam naar hem toe lopen, een pakketje achter mijn rug verstopt en een grijns op mijn gezicht. Zodra de klok twaalf uur sloeg, was ik gelijk naar de dungeons toe gelopen. Eigenlijk had ik gehoopt dat hij al sliep, maar die kans was niet groot. Ik zette het grote pakje op de salontafel voor ons en sloeg mijn armen rond zijn nek.
'Dankje,' zei hij zacht en verwelkomde mijn lippen gretig.
'Hoe voelt het nu?' vroeg ik grijnzend en bleef expres wat van hem af.
'Hoe voelt wat?'
'Om oud te zijn?' Al snel klonk er een bulderende lach door de kamer heen en schudde hij zijn hoofd.
'Ik ben maar een jaar ouder.' We keken elkaar even stil aan, maar nadat ik hem nog een kleine kus gaf, pakte ik het pakje en gaf het aan hem. Voorzichtig pakte hij het beet en bestudeerde het grondig. Al snel lag het zilveren papier in een fijn geknepen bolletje op de bank en keek hij vol verwondering naar de cd speler. Vragend drukte hij op alle knopjes, waardoor er een klepje open ging waar de cd in moest.
'Wow, dit is echt...' zei hij zacht maar raakte afgeleid door het stapeltje cd's die ik er nog bij neer legde.
'Aangezien je altijd uren vol werk heb, dacht ik dat het wel lekker zou zijn om wat muziek aan te kunnen doen soms.' Zijn zwarte ogen keken me diep aan en een kleine glimlach ontstond op zijn mond.
'Dankjewel,' zei hij zacht en trok me stevig in zijn omhelzing.

Severus Snape pov.

In stilte stonden ik en Pomona in mijn lab aan de potion die tegen de verstening van de leerlingen ging te werken. Hermione Granger, het brein van het gouden trio was ook versteend. Ze was nu al de zesde en de school stond op het punt om alle leerlingen naar huis te sturen, misschien wel beter ook. Dagen lang was ik in spanning, wie weet is Jessica de volgende... Toen ik er aan dacht, bedacht ik me dat ze niet haar kamer uit mocht, alleen op bepaalde tijden. Mijn hart begon al wat rustiger te kloppen en mijn focus gleed weer naar de vrouw naast me die opgewekt aan het praten was over haar mandregora's. Een of twee keer knikte ik, maar meer dan dat ook niet.
Na ongeveer een uur had de potion het stadium bereikt dat het drie dagen moest sudderen. Pomona had mijn lab verlaten, gelukkig, want die vrouw kon uren achter elkaar door praten. Zuchtend liet ik mezelf ik de houten stoel zakken en wreef over mijn pijnlijke gewrichten heen. Het gepruttel van de grote ketel had een rust gevend gevoel en automatisch voelde ik de moeheid van de afgelopen dagen mijn lichaam in kruipen. Albus had elke dag wel weer een leraren vergadering omdat er grote maatregelen moesten worden genomen tegen wat deze aanvallen veroorzaakte. Ik was er van overtuigt dat lord Voldemort er wat mee te maken had, hoe meer slachtoffers er vielen, hoe donkerder het teken werd. Het kon niet anders, maar Albus hield dat voor de staf verborgen. Zuchtend hees ik mezelf omhoog, nu moet ik naar Albus toe, alweer, want hij wilde het incident met Jessica bij mijn ouders thuis nog bespreken. Nu pas was hij van plan om haar er wat over te vertellen, volgens mij zelfs mijn herinneringen laten zien. Maar of dat nou zo slim was... Wist ik niet.
'Binnen,' klonk Albus' stem en ik liep het kantoor binnen. In stilte nam ik mijn plaats in de schaduwen, tegen de muur aan en sloeg mijn armen over elkaar heen. De vampier zat netjes in pak, voor het bureau en knikte naar mij. Meer dan een knik terug kwam er niet uit vandaag en ik tikte ongeduldig op mijn arm. Hoe eerder dit gedaan was, hoe beter. Elijah vervolgde zijn gesprek met Albus weer, een gesprek dat duidelijk geen belang inhield.
Pas na tien minuten besloot Jessica op te dagen en keken we haar allemaal vragend aan. Ze was doorweekt, het water drupte op de grond.
'Sorry, ik was een wandeling aan het maken, maar raakte verdwaald,' zei ze snel en droogde zich zelf met een spreuk. Met een kleine glimlach knikte ze naar me voordat ze plaats nam en vragend in het rond keek.
'Alleen?' bromde ik. Ze knikte en verlaagde haar ogen schuld bewust. 'Je weet dat-'
'Ja, ik weet het,' zei ze zuchtend. Albus haalde geamuseerd zijn wenkbrauw omhoog en toverde een pensieve tevoorschijn, de zelfde pan waar ik zo juist mijn herinneringen had in gedaan voor haar. Zonder nog veel te vragen, boog ze over de pan en beleefde ze mijn herinnering opnieuw.
'Ik snap het niet...' begon ze nadat ze klaar was. Haar gezicht stond bezorgd, erg verward en ze frummelde aan haar handen. 'In Severus' herinnering ben ik zo... Zo anders! En- en ik was echt heel erg... Agressief? Bedreigend? En mijn ogen! Hoe... Ik heb het allemaal niet zo mee gemaakt, ik zei zijn vader heel rustig en kalm dat hij Eileen beter moest behandelen, dat ze het verdiende...Maar- ik... Wat? Dit kan niet, Sev-' Ze begon te ratelen en keek me verward aan, maar Albus onderbrak haar.
'Rustig, geen paniek, het zal inderdaad allemaal heel verwarrend voor je zijn, maar dat is niet nodig. Dit waren je krachten, en wat jij mee gemaakt heb was een uitbarsting van je woede, waardoor je het niet kon controleren. Elijah hier, zal je weer veder gaan helpen.' Ik wierp mijn ogen duister naar Albus en gromde zacht. Elijah valt niet te vertrouwen als hij alleen met haar is en dat weet Albus donders goed. De rest van de avond hadden we plannen besproken, plannen die haar zouden helpen met heet beheersen van haar kracht, maar Jessica was erg stil. Ze was er totaal niet bij.

Reacties (1)

  • Muizlet

    Wooooww, ik moest even schakelen haha! Supertof.

    3 jaar geleden
    • RickmanLover

      Dit is volgens mij een hoofdstuk dat ik... ongeveer zo'n 2 jaar geleden geschreven hebxDHet zal dus waarschijnlijk een stuk anders zijn vergeleken flashes of history :x

      (flower)

      3 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Uhm jup. Agreed

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen