Foto bij Drive along

‘Alleen een weekend?’
Harry keek opzij en trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ja? Ik dacht dat je misschien niet te lang weg wilde zijn vanwege het werk.’
Ik viel even stil, keek met een frons de andere kant op en dacht na.
‘Hm. Weet ik ook niet echt. Het is niet voor niks zo druk, wat betekent dat ze me voor bepaalde dingen nodig hebben, maar aan de andere kant vraagt het wel veel energie. Ik zou het wel fijn vinden om er echt eens op uit te gaan.’
Harry haalde zijn schouders op. ‘Mij maakt het niet uit, Abs. Ik kan nu mijn vrije dagen beter plannen en beter in die van jou passen. Dus als jij zegt: ik wil een week, dan gaan we een week. Your call.’
Ik glimlachte naar hem. ‘Een week zou wel heel fijn zijn.’
Harry grijnsde en trok me naar zich toe. ‘Dat is dan geregeld,’ murmelde hij vervolgens terwijl hij me in een omhelzing trok.

Een week was toch erg lang en ik kon aan Aibileen zien dat ze, naarmate de dagen verstreken, ze meer begon te twijfelen. Haar blik gleed dan met een frons naar de twee nietsvermoedende jongens. Ik nam het in me op en zei niets.
Dan was de voorjaarsvakantie voor de kinderen alweer aangebroken, en daarmee ook onze trip naar Los Angeles. Er stonden geen twee koffers in de hal, maar gewoon vier, want ook de kinderen zouden hier uiteraard niet blijven. Aibileen dartelde door het huis, op zoek naar vergeten dingen die ze al vijf keer eerder in de koffers had gevonden toen ze elke keer checkte. Ondertussen hield ik Tristan in de gaten. Natuurlijk, er was al gebleken dat hij niet de ergste vorm van autisme had en met training gewoon in staat zou zijn zich zonder al te veel problemen in de maatschappij te bewegen, maar onder andere plotselinge veranderingen zoals deze hadden toch wel een grote impact op hem. Charlie daarentegen stuiterde nieuwsgierig achter mij of zijn moeder aan, aangezien zijn broer zich diep in de kussens op de bank had verscholen, met zijn ogen stijf dichtgeknepen. Ik ging naast hem zitten. Één oog spiekte een stukje door de wimpers. Ik glimlachte naar hem.
‘Alles goed, knul?’
Stilte.
‘Is er iets dat je nodig hebt?’
Er klonk een zachte, gemoffelde hum uit het hoopje kleren en kussens. Ik streek het lange haar uit zijn gezicht en spreidde vervolgens mijn armen. ‘Knuffel?’
Hij kwam maar een klein stukje overeind, maar genoeg om mij de ruimte te geven om erbij te komen. Ik zakte weg in de kussens, met Tristan die in een balletje oprolde en tegen me aan leunde, zijn hoofd op mijn borst en zijn gezicht naar beneden gekeerd. Ik sloeg mijn armen strak om hem heen en wiegde hem zacht heen en weer.
‘Weet je nog wat we zo meteen gaan doen?’
Hij humde zacht, maar zei niets.
‘Wat dan?’
Het duurde even voordat hij zijn duim uit zijn mond haalde en zacht zei: ‘Op vakantie.’
‘Inderdaad, we gaan op vakantie,’ prees ik hem. ‘Vind je dat een beetje leuk?’
Ik had dit gesprek vorige week al met hem gevoerd, en toen twee dagen later, daarna nog een keer, vervolgens nog de laatste keer gisteravond. Ik had het voor hem in zijn eigen planning opgeschreven, tekeningen bij gemaakt zodat hij een beeld had wat hij erbij kon halen, maar vooral ook om hem niet teveel te laten schrikken. Na weken regelmatig school en huis nu opeens een week iets anders kon nogal wat zijn voor hem. Ben had me geadviseerd er al vroeg met hem overhebben, zodat hij zich kon voorbereiden. Tot nu leek alles prima te gaan.
Op de vraag of hij het leuk vond bleef hij vaag. Ik vond het niet erg. We kwamen er deze week vanzelf wel achter.

Doodnerveus was ik, en ik wist niet eens waarom. Of misschien wel. Een klein beetje.
Terwijl ik in Charlie’s kamer rommelde en het jongetje zelf ook binnenkwam keek ik naar hem en voelde mijn buik een beetje samenknijpen. Geloof me, ik had ontzettend veel zin in een week met Harry zijn, maakte niet uit waar, maar de gedachte dat wij aan de andere kant van de oceaan waren en deze twee hier, beangstigde me. Natuurlijk, ze waren in goede handen, eigen familie notabene, maar het gevoel van machteloosheid overheerste.
‘Mama, we hebben alles hoor!’ Charlie trok aan mijn mouw. ‘Papa zegt dat we moeten gaan. Anders zijn we te laat!’
‘Ja, natuurlijk,’ stamelde ik een beetje verdwaald, ‘zeg maar tegen papa dat ik zo kom.’ En weg was hij.
‘Abs.’ Ik draaide me om. Daar stond Harry in de deuropening me geamuseerd te bekijken.
‘Wat?’
‘We hebben alles, echt.’
‘O, echt? Weet je dat zeker? Misschien hebben ze nog leesboeken nodig, of kleurboeken, denk je niet?’ Ik stapte richting de speelgoeddoos en haalde de deksel eraf.
‘Ik denk dat mijn moeder nog veel van dat soort dingen heeft, Abs. Ze redden het echt wel.’
‘Hm,’ ik stak mijn arm in de rotzooi en graaide. Een warme hand werd op mijn schouder gelegd. Ik staakte mijn bewegingen.
‘Waarom zit je hier nou echt? Wat is de echte reden?’ Zijn stem klonk zacht, lief. Mijn ademhaling haperde.
‘Gewoon...’
‘Gewoon?’
Ik zuchtte licht en stond toen op. Harry keek me afwachtend aan. Ik haalde mijn schouders op.
‘Je stelt het uit, hè?’
Mijn hart ging een beetje sneller kloppen. ‘Wat bedoel je?’
Hij glimlachte zwakjes, pakte mijn hand beet en kneep zachtjes, ‘je stelt het weggaan uit. Omdat je de kinderen niet af wilt zetten en ze niet voor een week wilt verlaten.’
Mijn kin trilde. Boos op mezelf omdat ik er zo emotioneel over werd, draaide ik mijn rug naar Harry toe en begon het speelgoed terug in de doos te stoppen. Twee handen verschenen naast de mijne en hielpen me zonder iets te zeggen verder.
‘Het komt wel goed,’ Harry kuste mijn voorhoofd terwijl hij me bij het verlaten van de kamer zacht met zich meetrok, ‘dit hoort erbij.’
Ik slikte de brok in mijn keel krampachtig door.

Toen was het eindelijk tijd, zaten alle koffers in de achterbak en beide jongens in hun stoeltjes achterin. Harry achter het stuur, ik ernaast. Ja, het idee dat we eerst helemaal naar Cheshire reden terwijl de beste vliegvelden in Londen waren, klonk absurd. Maar daarom gingen we ook naar Manchester Airport. Deels omdat het dichterbij was, deels omdat het stukken rustiger zou zijn dan Heathrow.

Ik begon achterdochtig te worden toen we al even op de snelweg waren en wel de goede richting opgingen, maar Harry op gegeven moment de afslag miste die hij had moeten hebben.
‘Harry, wat doe je? We misten net de afslag.’
‘Nee hoor,’ antwoordde Harry zonder me aan te kijken, terwijl hij even over zijn schouder keek en toen een baan opschoof. Ik staarde hem aan.
‘We nemen altijd die weg naar huis.’
‘Daar heb je gelijk in,’ stemde Harry in en ik zwoer dat ik hem half zag glimlachen. Toen ik even knipperde zag ik alleen een licht optrekkende mondhoek.
What’s going on?
Harry haalde zijn schouders op. ‘Geen idee. We rijden gewoon de goede kant op. Dat is alles wat ik weet.’
Van de spanning trokken mijn schouders op en ik zakte weer terug in de rugleuning. Terwijl ik met mijn armen over elkaar voor me uitstaarde zag ik Harry vanuit mijn ooghoek naar me kijken. Duidelijk was dat hij de spanning die mijn lichaam uitstraalde duidelijk opmerkte, want hij legde een hand op mijn been en kneep zachtjes.
‘Ze gaan mee, Aibileen.’
Het duurde even voordat het tot me doordrong, en toen dat het uiteindelijk deed draaide ik mijn hoofd langzaam naar Harry toe. Hij gniffelde zacht toen hij mijn blik zag en klopte geruststellend op mijn been.
‘Wat?’
‘Zoals ik zei. Ze gaan niet naar Cheshire. Ze gaan met ons mee naar Los Angeles.’
Ik beet op mijn lip en pakte zijn hand extra, bijna pijnlijk stevig beet.
‘Idioot. Dat je niet ook niet eerder vertelt, of zo.’
‘Ik wilde het een verassing houden. En besides, je denkt toch niet dat wij tweeën alleen op vakantie gaan en ze achterlaten? Ze horen bij ons.’
Ik glimlachte en kneep zacht in zijn hand. ‘Ze horen inderdaad bij ons.’

Eenmaal bij het vliegveld aangekomen reed Harry meteen door naar de algemene parkeerplaats. Net toen ik dacht dat hij er ging parkeren, reed hij erlangs, verder, tot we aankwamen bij wat er uitzag als een privéterrein.
‘Huh?’
Harry glimlachte geamuseerd naar me. ‘Privéparkeerplaats. Moet je extra voor betalen, en dat leek me in ons geval wel handig.’
‘Jouw geval, bedoel je.’
Harry keek even vooruit zonder iets te zeggen.
‘Mijn geval, ja.’
‘Hoe zit het überhaupt met de vlucht? Het is zo’n negen uur vliegen. Dat wordt voor de jongens en dan vooral Tristan heel moeilijk. Hoe kunnen we dat negen uur lang goed laten gaan?’ De spanning kwam weer op.
‘Daarom vliegen we met een privéjet,’ antwoordde Harry terwijl hij de auto in een parkeervak draaide. Ik stopte mijn bewegingen en staarde hem aan.
‘Privéjet?’
‘Ja? Dan hebben we gewoon een grote ruimte voor onszelf, en vooral ruimte voor Tristan.’
Ondanks dat dat stukken beter in mijn oren klonk, merkte ik dat ik toch enig bezwaren had.
‘We waren toch nog normale mensen?’
‘Ja? Uiteraard,’ Harry gniffelde en keek me even aan terwijl hij de motor uitzette en zijn gordel los klikte.
‘Normale mensen gaan met een normaal vliegtuig. En ook een normaal gezin waarvan er één inzit met autisme gaan met een normaal vliegtuig.’
Harry was al uitgestapt maar dook met zijn hoofd weer onder de rand van het dak om me aan te kunnen kijken. De strakke blik die hij me zond was een duidelijke boodschap.
‘Ik hoef niet met een passagiersvliegtuig te vliegen om te bewijzen dat ik normaal ben,’ zei hij langzaam zonder weg te kijken, ‘en al helemaal niet tegenover jullie. Ik doe dit omdat ik dit kan, maar vooral omdat zo’n kleine verandering een enorme plus is voor ons, en vooral Tristan. En geloof me, waren we naar Nederland gegaan, of ergens anders in Europa, had ik met liefde tickets businessclass voor ons geboekt, maar nu niet. Niet nu het zo lang vliegen is en moeheid bij de kinderen een grote rol gaat spelen. Snap je dat?’
Ik staarde hem aan en stapte toen zonder iets te zeggen uit. Ook hij zei geen woord meer terwijl we allebei één van de kinderen uit hun stoeltjes haalden. Ook toen we samen de koffers uit de achterbak tilden. Pas echt contact maakten we toen we allebei tegelijkertijd naar mijn koffer reikten en elkaar vervolgens aankeken.
‘Ik kan deze zelf wel trekken,’ mompelde ik en ik gaf hem een klein, speels duwtje in zijn zij. Toen liet ik hem achter bij de auto en liep richting het gebouw, met Charlie en zijn eigen koffertje aan mijn zijde.
‘Aibileen! Wacht!’
Ik draaide me om. Voelde mijn mondhoeken trillen toen ik Harry en Tristan met elk hun eigen koffers aan zag komen lopen. Harry glimlachte terwijl hij me aankeek, en glimlachte nog steeds toen hij bij me was en vrij plotseling voorover boog om een kus op mijn mond te drukken.
Ietwat verbouwereerd volgde ik vervolgens hem richting onze eigen gate.

Reacties (4)

  • Framboise

    Snel verder!(H)

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    Oh wat leuk:)
    Snel verder<3

    2 jaar geleden
  • biancadokkum

    Wauw <3!
    Super geweldig awesome mooi geschreven <3!!
    Blijf zo doorgaan met schrijven <3!
    Kudo erbij:D!!!1

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Jaaaaaaa Omg ik had hier zoooo lang op gewacht (zo voelt het). Super leuk! Super mooi! En super dat zn met zn vieren weggaan heerlijk!
    Snel verder hoor (als je tijd hebt)
    Dit is mijn favoriete verhaal op Q echt waar!
    (flower)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen