Foto bij 030

De reis duurde lang, maar uiteindelijk waren we er dan. Het hospitaal was niet erg groot in vergelijking met het Parijse ziekenhuis waar ik vandaan kwam en zag er ook wat meer geïmproviseerd uit, maar tot mijn opluchting was het stabiel en veilig. Ik keek voorbij het hospitaal, waar de soldaten die voor Frankrijk vochten, moesten zitten, maar kon die loopgraven niet vinden. Ik kon echter wel de geluiden van de oorlog horen. Het leek erop dat we inderdaad ver genoeg waren om veilig te zijn, maar de geweerschoten waren nog steeds niet te missen. Ik probeerde er niet te veel aan te denken en volgde de andere vrouwen die uit de koets stapten.

Het hospitaal was gemaakt van hout en de koetsier opende de deur voor ons. Ik werd begroet door een bekende geur, die ik van het ziekenhuis in Parijs kende. Verwonding en ziekte had een bekende geur, die een rilling over mijn rug veroorzaakte. Maar ik was niet hulpeloos tegen de dood, herinnerde ik mezelf.
“Jullie uniforms krijgen jullie zo. Kleed je snel om, dan krijgen jullie een korte rondleiding en een begeleidster.”
Een oudere vrouw kwam aangelopen met een grote stapel uniforms, keek ons schattend aan en reikte ons ieder een eigen uniform aan. Ze waren goed gewassen, maar duidelijk eerder gedragen. Toch leek het alsof het goed zou passen. We werden naar een klein kamertje gewezen, en daar zou onze laatste stap dan zijn.

Eenmaal binnen begon ik langzaam de oude kleren van mijn lichaam te strippen. Het voelde alsof ik afscheid nam van de laatste restjes van mijn leven in Parijs. De blouse en rok vouwde ik netjes op, voordat ik het uniform aantrok. Éloïse keek me aan en ik besefte dat we nu allemaal op elkaar aangewezen waren. We waren een eenheid en het feit dat we dezelfde kleding droegen, bewees dat. Het voelde goed.

Met de kleding van thuis over onze armen, liepen we naar buiten. Daar stond al een groepje verpleegsters op ons te wachten. Zij zouden ons waarschijnlijk rondleiden. Nieuwsgierig liet ik mijn ogen over de groep vrouwen gaan en tot mijn grote vreugde stond Anna bij hen. Haar blauwe ogen ontmoetten de mijne en ze schonk me een grote glimlach.

Als eerste begon een oudere vrouw te praten. Ze leek streng, maar ze maakte me niet angstig. Anna stond vlak naast haar.
“Ik ben Vivienne, één van de hoofdzusters. Dit zijn Anna, Noëlle en Danielle. Ieder van jullie zal de komende dagen werken met één van hen.”
Ze keek ons schattend aan en we zwegen afwachtend.
“Éloïse, jij mag met mij mee. En Justine, ik hoorde dat jij en Anna elkaar al kennen?”
Ik knikte.
“Jij mag met haar mee.”

Reacties (7)

  • LilsEvans

    Yush the friends are reunited yay. Dat maakt mij vrolijk ^^ Ik vraag mij enkel af of ze wel zo veilig is als ze denkt dat ze is...

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Anna is back!^^

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Oeh yes! Ze mag met anna mee! Nel verder_O_

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Oeh nu gaat ze echt aan het werk
    Leuk geschreven!
    (:

    5 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!!!!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen