Foto bij 026

Loneliness burns in towers of fire around us.- Christopher Poindexter

Speciaal omdat ze zo'n speciale, fantastische meid is, en deels omdat ze twaalf jaar geleden jarig was en ik het niet genoeg kan vieren: een hoofdstukje voor Lindsey, de grootste schat ter wereld! Heel veel liefde en dikke kussen voor jou, lieverd!! xxx

Lily-Rose Harper


Toen ik de badkamer verliet en de woonkamer betrad, was iedereen er nog steeds, al zat Mia ongeïnteresseerd met haar laptop op de schoot in de sofa en stonden Louis en Liam rond de pooltafel.
Mijn blik vond Harry onmiddellijk. Hij stond in de keuken, leunend tegen de keukenkast, met zijn sterke armen voor zijn naakte borstkas gekruist en een diepe frons tussen zijn prachtige ogen. Stella bleek inmiddels evenzeer toegekomen te zijn, en stond bij hem, op gedempte doch licht gefrustreerde toon tegen hem pratend.
De adem stokte even in mijn keel toen ik Harry daar zag staan -even betoverend als altijd, maar direct verplichtte ik mezelf niet aan mijn bewondering en verlangen naar hem toe te geven. Hij keek op toen hij mijn voetstappen hoorde, net als Stella.
Ik glimlachte naar haar en negeerde Harry bewust, terwijl ik tussen mijn studieboeken op de salontafel rommelde en alles afwezig in mijn zwarte schoudertas propte.
"Vertrek je naar school?" vroeg Louis lief. Toen ik humde en hem aankeek, zag ik dat hij zijn gewicht ontspannen op zijn keu liet rusten en geduldig wachtte tot Liam klaar was met zijn beurt. Zijn houding straalde rust uit, maar het was in sterk contrast met de ongeruste blik in zijn ogen. Hij liet zijn ogen kort over me heen glijden, tot hij zuchtte en zich afwendde.
Ik beet kort op mijn lip en stond recht, voor ik mijn tas over mijn schouder hing en naar de kapstok liep. Het was pas toen ik opkeek dat ik zag dat Harry me nog steeds aanstaarde, haast met een gefrustreerde blik in zijn ogen.
"Rose, wacht!" riep Stella, terwijl ze naar me toe huppelde en een glimlach forceerde.
"Ik ga met je mee tot aan je school." zei ze opgewekt, haar jas van de kapstok grissend en haar ogen kort over me heen laten glijdend.
"Heb je make up aan?" vroeg ze toen, maar snel wendde ik mijn gezicht af en nam mijn eigen mantel.
"Eh... Ja. Je hoeft trouwens niet mee te gaan." mompelde ik, Harry's priemende blik achter haar trachtend te negeren.
"Wat? Nee, ik doe het met plezier!" protesteerde ze.
Ik slikte toen Harry naar ons toe liep en naast Stella ophield.
"Stella gaat met je mee." zei hij licht waarschuwend. Ik reageerde niet en trok mijn jas langzaam aan.
"Lily, hoor je wat ik zeg?" gromde hij toen ik na enkele seconden nog niet had geantwoord.
"Ja, ik hoor je. Ik heb geen babysit nodig." zuchtte ik, nu eindelijk recht in zijn groene ogen kijkend en mijn haar over mijn schouders gooiend. Hij haalde vermoeid een haar door zijn lange bruine krullen.
"Als je Stella niet met je mee laat gaan, breng ik je." zei hij op een toon die geen tegenspraak duldde.
Ik negeerde en knoopte mijn zwarte mantel dicht, voor ik mijn tas greep en me omdraaide.
"Tot vanavond!" riep ik nog, maar nog voor ik naar de klink had kunnen reiken, voelde ik een sterke hand rond mijn bovenarm. Harry draaide me moeiteloos om en boorde zijn intimiderende ogen in de mijne.
"Luister, ik begrijp dat je kwaad op me bent en momenteel niets met me te maken wil hebben, maar dat betekent niet dat je angst voor Finn opeens verdwenen is. Ik laat je niet zomaar alleen door New York dwalen zonder zeker te weten dat hij je niet te pakken kan krijgen. Dus ofwel hou je op koppig te zijn en laat je Stella je brengen, ofwel draag ik je naar mijn fucking motor en verplicht ik je met mij naar school te gaan." snauwde hij op zachte toon, terwijl hij haast dreigend over me heen boog. Naast hem keek Stella met grote ogen toe.
"Harry..." zuchtte ik, terwijl ik me probeerde los te trekken, maar hij schudde zijn hoofd onverbiddelijk.
Een hele tijd bleef ik in zijn groene ogen kijken, terwijl de rest van de loft stilviel en iedereen ademloos toekeek. Uiteindelijk rukte ik me toch ruw los en keek hem geërgerd aan.
Ik wist dat ik deze discussie toch niet kon winnen van hem, en ik zou er alles aan doen om hier weg te kunnen. Ik kon me geen seconde langer meer verzetten tegen mijn verlangens naar hem.
"Goed dan, ik ga wel met Stella." snauwde ik. Hij snoof en hief zijn handen verslagen op. Ik wierp hem nog een laatste kwade blik toe, mijn best doend hem te tonen hoe ongelooflijk hard hij me frustreerde, voor ik me omdraaide en het appartement uitliep.
"Bel me wanneer ze veilig op school is." hoorde ik hem nog vragen, voor Stella naast me opdook in de hal en mijn elleboog greep toen ik een stap verder wilde zetten.
"Rose, wacht!" siste ze, terwijl de deur achter haar in het slot viel. Ik keek haar ongemakkelijk aan.
"What the fuck is er aan de hand tussen jullie?" vroeg ze op gedempte toon, haar ogen enorm. Ik keek naar de grond en beet hard op mijn lip.
"Hij is gewoon..." begon ik, maar mijn stem brak en verloren haalde ik mijn schouders op. Ze slaakte een diepe zucht.
"Liam heeft me enkele dingen verteld. Over gisteren en wat er deze ochtend gebeurd is." Ik speelde met de knopen op mijn mantel en keek langzaam terug naar haar op.
"Rose..." mompelde ze toen, mijn hand in de hare nemend.
"Wat je tegen Mia zei... Dat is niet wie je bent, oké? Laat Harry je niet op die manier beïnvloeden dat hij je verandert." Ik reageerde even niet.
"Ik wil... Ik wil jullie gewoon tonen dat ik sterk kan zijn. En ik wil hem tonen dat hij niet zo met mij kan spelen." fluisterde ik zacht.
"Ik weet het, lieverd. Maar je bent zo sterk, oké? Wij weten dat allemaal, zelfs Harry." Ze trok me in een knuffel en streelde troostend over mijn rug.
"Ik wist niet dat het zo serieus was tussen jullie." vervolgde ze in mijn oor, en fronsend liet ik haar me omarmen.
"Hij vertelde me net over die Finn. Ik weet niet waarom hij het allemaal zo ver heeft laten komen, als zijn hele leven je enkel in gevaar brengt." Ik reageerde niet.
"Misschien kan hij echt niet uit je buurt blijven, lieverd. Wat als hij echt oprecht om je geeft, maar niet overweg kan met zijn gevoelens? Liam denkt er ook zo over. Ik had het er daarnet nog over met hem." fluisterde ze voorzichtig na enkele seconden van stilte. Ik zuchtte en haalde mijn schouders op.
"Het maakt niet uit. Het heeft toch geen zin erover na te denken."
Een tijdje zei geen van ons iets, al voelde ik dat iets haar nog bezighield. Uiteindelijk boog ze lichtjes achteruit en keek me voorzichtig aan.
"Wat is er verder gebeurd tussen jullie, Rose? Liam zei dat je hen had verteld dat hij je..." Ze zweeg even.
"Dat hij je uit de kleren heeft gekregen." Dat laatste zei ze zo stil dat ik mijn oren moest spitsen om het te horen. Onmiddellijk werden mijn wangen bloedrood en beschaamd keek ik naar de grond.
"Mia maakte me zo kwaad, Stella. Ik weet dat ik mijn mond had moeten houden, maar haar vervelende grijns... Ik voelde me zo zwak. Ik wou haar en Harry gewoon raken." mompelde ik gegeneerd. Ze haalde wat dieper adem.
"Dus wat? Het is waar?" siste ze. Ik antwoordde niet.
"Rose? What the fuck? Heb je met hem geslapen? Je hebt je eerste keer toch niet aan hem gegeven?" fluisterde ze geagiteerd. Onmiddellijk schudde ik mijn hoofd.
"Nee, natuurlijk niet!" protesteerde ik, evenzeer op stille toon. Ik aarzelde even.
"Hij heeft..." Ik viel weer stil.
"Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen." lachte ik nerveus en humorloos.
"Wat heeft hij gedaan?" Ik zuchtte en sloot even mijn ogen.
"Hij heeft me... aangeraakt." zei ik onzeker, aan mijn vingernagels pulkend en met gloeiende wangen naar de punten van mijn laarsjes staren. Een ijzige stilte daalde over ons neer.
"Hij heeft je gevingerd?" snakte ze naar adem. Onmiddellijk grimaste ik.
"Stella, walgelijk!" fluisterde ik op verafschuwde toon, terwijl ik haar tegen de schouder sloeg.
"Is dat een 'ja'?" dramde ze door. Ik kneep even in mijn neusbrug, maar knikte toen verslagen.
"Ja, Stella. Hij heeft..." Ik viel stil en trok even mijn neus op bij de herinnering aan haar woordgebruik. Ze stootte een ongelovig lachje uit.
"Shit, Rose." zei ze hoofdschuddend. Ik beet op mijn lip en keek haar smekend aan.
"Ik weet het, oké? Ik had het nooit mogen toelaten, maar hij..." Ik maakte een gefrustreerd geluidje.
"God, hij kan zo charmant en overtuigend zijn. Ik haat zijn stomme charisma." klaagde ik zielig. Ze schudde haar hoofd, al glimlachte ze toch lichtjes.
"Hey, wie zegt dat het voor hem niet speciaal was?" probeerde ze me op te peppen, maar ik keek haar pruilend aan.
"Seks is even normaal voor Harry als slapen voor ons is. Ik weiger te geloven dat hij er zelfs nog een herinnering aan heeft." mompelde ik. Afkeurend keek ze me aan.
"Natuurlijk wel! Dat hij met verschillende meisjes slaapt, wil niet zeggen dat jij zo gewoontjes bent voor hem, Rose. Wat het ook is dat hij voelt, je bent iets voor hem! Ik bedoel, hij heeft je in zijn kamer laten slapen vannacht! Hij laat nooit zomaar een meisje in zijn bed slapen." fluisterde ze. Ik wuifde het weg.
"Weet je wat? Ik wil het er niet over hebben. Harry en ik horen niet samen." Ze zuchtte, maar haalde wel verslagen haar schouders op en zweeg verder.
Ik draaide me om en liep naar de lift, ongemakkelijk op mijn lip bijtend. Terwijl we wachtten tot de deuren zouden openschuiven, keek ze me wel zijdelings aan.
"Zolang je maar weet dat Sophia en ik er altijd zijn voor je, oké?" Ik blikte evenzeer in haar richting, maar glimlachte toen oprecht en bedankte haar stilletjes.
Tot we in de lift stonden zei geen van beide iets. Pas toen ze me een goede tien seconden had bekeken, humde ze eens.
"Laat mij de volgende keer je mascara doen." Ik keek haar aan en glimlachte geamuseerd.
"Ziet het er slecht uit?" Ze schudde haar hoofd.
"Nee, helemaal niet. Al ben je mooier zonder." Verwonderd trok ik mijn wenkbrauw op.
"Veel meer Rose. Ik denk trouwens dat Harry dat ook vindt. Hij heeft een zwak voor zijn onschuldige Lily." Ik wierp haar een waarschuwende blik toe, maar ze liet enkel een speelse giechel horen en keek me hoofdschuddend aan.
Gelukkig spraken we de rest van de weg naar school niet meer over Harry en kon ik voor het eerst die ochtend proberen te ontspannen. Een klein halfuur later nam ik aan de ingangspoort van Columbia afscheid van haar.
Ze gaf me een innige knuffel en wiegde me even heen en weer.
"Dankjewel, Stella." mompelde ik, kort over haar rug wrijvend. Ik voelde haar glimlachen tegen mijn haar.
Ze boog achteruit en schonk me een lieve lach.
"Geen probleem. Zal het lukken? Voel je je oké?" vroeg ze, over het geluid van het drukke verkeer en de scherpe wind heen. Ik knikte en dwong mijn mondhoeken ook omhoog te krullen.
"Ja, natuurlijk. Ik voel me perfect." loog ik. Ze knikte goedkeurend.
"Hoe ga je naar huis? Je weet dat Harry je niet alleen zal laten gaan. Hij smeekte me nu al haast met je mee te gaan." Ik negeerde haar laatste opmerking en haalde slechts mijn schouders op.
"Ik neem wel een taxi." Ze fronste en zuchtte toen.
"Goed dan." Ik knikte en zwaaide nog eens naar haar, voor we definitief afscheid namen en ik langzaam Columbia binnenliep. Ik was in feite nog meer dan een uur te vroeg, al had ik niemand gezegd dat ik nog tijd zat had. Het idee alleen al nog een minuut langer op de loft te blijven, had me misselijk van afgrijzen gemaakt.
Ik was blij dat ik even uit Harry's buurt was.
Even aarzelde ik toen ik op het enorme geometrische open veld voor de bibliotheek stond, maar nam toen een besluit en wandelde in gedachten verzonken naar de dichtstbijzijnde koffiezaak.
Ongewild herleefde ik de hectische ochtend met Harry in mijn hoofd. Hoe was het mogelijk dat die man van één seconde op de andere compleet van gemoed kon veranderen? Hij kon onmogelijk van mij verwachten dat ik hem kon doorgronden op die manier, als dat al was wat hij wilde. Zelfs dat wist ik niet.
Wat hij deze ochtend had gezegd, had me zo gekwetst, in die mate dat het zelfs niet uitmaakte of hij het had gemeend of niet.
Ik had hem alles al vergeven, van de tientallen beledigingen tot het slapen met Emily, maar ik voelde dat het me uitputte, en dat ik de kracht niet langer kon opbrengen geduld uit te oefenen en sterk genoeg te zijn om doorheen zijn muur te kijken.
Hij was te hoog.
En Harry was niet te redden.
Zuchtend opende ik de deur van de koffiezaak en ademde de geur van cafeïne en cacao dankbaar in. Mijn maag gromde verlangend, en het was pas dan dat ik me herinnerde dat ik nog niet ontbeten had.
Ik ging ongeduldig in de gigantische wachtrij staan, ongeduldig wippend van mijn ene been op het andere en afwezig naar de verspreide houten tafels in de drukke, gezellige ruimte kijkend.
Kort droomde ik weg, tot ik twee giechels achter me hoorde en ik me verstoord omdraaide. Vluchtig glimlachte ik naar de twee bruinharige meisjes die achter me stonden en hun ogen evenzeer op mij richtten.
Toen ik me weer van hen weg draaide, hoorde ik de ene echter opgewonden tegen haar vriendin fluisteren. Verward spitste ik mijn oren, maar ik had moeite haar woorden te ontcijferen.
"Dat is ze!" hoorde ik haar plots sissen, en het bloed steeg naar mijn wangen. Hadden ze het over mij? Hing er iets aan me? Had ik iets gênants gedaan zonder ik het had beseft?
Mijn vraag werd sneller dan verwacht beantwoord toen ik een aansporende 'doe het dan' hoorde, en even later een aarzelende tik op mijn schouder voelde.
Verrast draaide ik me om.
De langste brunette van de twee schraapte haar keel ongemakkelijk en liet haar donkere ogen kort over me heen glijden.
"Hoi. Eh... We vroegen ons af of... Of jij misschien..." Afwachtend keek ik hen aan, tot haar vriendin haar tegen de bovenarm stompte.
"Ken jij Harry? Harry Styles?" vroeg zij, dapperder. Mijn ogen verwijdden wat en ontzet keek ik haar aan.
Wat? Hoe hadden ze de link tussen mij en hem kunnen leggen?
"Harry?" herhaalde ik. De eerste leek haar moed samengeraapt te hebben, want overtuigend knikte ze.
"Ja, toch? Ben jij niet dat meisje op wie hij gisteren stond te wachten aan de poort? Hij heeft je opgehaald met zijn motor." Volledig van de kaart keek ik hen beurtelings aan.
"Ik... Eh, ja. Hij heeft me opgehaald." antwoordde ik aarzelend en stilletjes, voor ik rond me keek en eens kuchte.
"Hoe... Hoe weten jullie dat precies?" vroeg ik, terwijl ik de ruimte nog eens vluchtig scande en me afvroeg hoeveel mensen ervan afwisten. De kleinste van de twee lachte.
"Meen je dat? Een derde van de campus heeft het erover. Harry heeft nog nooit iemand opgepikt! Zeker niet met zijn motor! Iemand heeft er een foto van, dus Aubrey hier had je herkend." reageerde ze opgewonden. Ik fronste verward en keek het lange meisje kort aan.
Een derde van de campus? En een foto?
"Een... Een foto?" herhaalde ik, lichtjes in paniek. Dus wat? Nu werd ik ook bestempeld als één van zijn zovele veroveringen? Fantastisch.
"Kennen jullie hem?" vroeg ik voorzichtig.
Misschien overdreven ze over de hoeveelheid mensen die van de situatie afwisten...
"Iedereen kent hem." antwoordde ze ongeduldig, en ik knikte langzaam. Natuurlijk. Iedereen kende hem.
"Niet persoonlijk, natuurlijk. Aubrey probeert hem al drie jaar te krijgen." Mijn ogen verschoven naar het langere meisjes, en kort grimaste ik.
"Succes ermee." glimlachte ik geforceerd. Aubreys ogen lichtten op.
"Jullie zijn niet samen?" vroeg ze hoopvol. Ik kon het niet helpen, maar een blos kleurde mijn wangen.
"Nee. Nee, we zijn niet samen." antwoordde ik op zachte toon, de steek in mijn binnenste negerend.
"Ik zei toch dat Harry niet aan relaties doet." siste haar vriendin naast haar.
Ik wilde me alweer omdraaien, de situatie ontzet trachtend te verwerken, maar Aubrey hield me tegen.
"Wacht, dus jij kent hem wel persoonlijk?" Ik keek haar sceptisch aan, al knikte ik toen wel tegen mijn zin. Haar grijns groeide.
"Waar heb je hem leren kennen? Op één van zijn wedstrijden? God, hij is zo sexy als hij bokst! Ik heb ooit eens één van zijn matchen gezien! Wist je dat hij weigert handtekeningen uit de delen? Zo aantrekkelijk." ratelde ze. Ik klemde mijn tanden op elkaar, hatend hoe ze over hem sprak alsof hij enkel een lustobject was.
Een tijdje antwoordde ik niet. Ik wilde hen niet vertellen dat ik bij hem leefde en hun roddels nog meer voeden, dus aarzelend vouwde ik mijn handen in en uit elkaar.
Uiteindelijk mompelde ik twijfelend: "Ik eh... Ik heb hem ontmoet op een feestje van één van zijn huisgenoten." In tegenstelling tot wat ik had verwacht, werden Aubreys ogen zo mogelijk nog groter.
"Heb je het over één van die beruchte feestjes op de loft?" kweelde ze opgewonden. Mijn ogen werden groter.
Zelfs daar wisten ze van?
"Eh... Ja. Ja, daar." mompelde ik, een stap achteruit zettend en ongeduldig kijkend naar de slinkende wachtrij over mijn schouder. Ik wilde hier weg, zo snel mogelijk. Hoe meer ze me vertelden over hun kennis van Harry, hoe ongemakkelijker ik me voelde.
Het was al eng genoeg dat half Columbia momenteel leek te weten wie ik was.
"Denk je dat je ons binnen zou krijgen op zijn volgende feestje?" vroeg Aubrey opgewonden. Haar vriendin stootte haar aan.
"Ik heb gehoord dat die Louis morgen weer één geeft!" snakte ze naar adem, het lange bruinharige meisje met grote ogen aankijkend. Ik zuchtte.
Ze hadden nog niet eens de moeite genomen mijn naam te weten te komen, en nu verwachtten ze dat ik hen meenam naar een feest?
En belangrijker: Louis had weer een feestje gepland? Hoe was het zelfs mogelijk dat compleet onbekenden er eerder over te horen kregen dan ik, zijn eigen huisgenoot?
"Ik eh... Ik weet niet of ik deze keer ga." probeerde ik hun vraag te ontwijken. De kleinste fronste en kruiste haar armen.
"Fuck, dan worden we nooit binnengelaten. Er proberen altijd honderden mensen binnen te geraken." zei ze gefrustreerd. Verrast keek ik haar aan.
"Honderden mensen? Serieus?" flapte ik er ontzet uit. Ze snoof.
"Natuurlijk. Iedereen wil in Harry's buurt komen. Hij is een legende." Ik reageerde niet, maar staarde haar enkel verdwaasd aan. Elke keer opnieuw leek zijn populariteit me te verbazen. Misschien was het het feit dat niemand ooit een gesprek met hem durfde aan te knopen en ik hem niet zag als een New Yorkse celebrity. Natuurlijk kreeg hij blikken, maar ik had nog nooit iemand gezien die zo dapper was hem op straat aan te spreken.
Maar god, hij was een legende.
"Juffrouw?" Abrupt draaide ik me om, opgeschrikt wordend uit mijn dagdromen over de vreemde, mysterieuze man.
De jonge vrouw achter de kassa keek me ongeduldig aan, dus gegeneerd blozend glimlachte ik naar haar en gaf mijn bestelling door.
Deze keer bleef ik bewust met mijn rug naar de twee meisjes achter me toe staan, voor ze dit gesprek nog ongemakkelijker zouden maken. Meer dan opgelucht betaalde ik even later voor mijn koffie en donut, voor ik de serveerster snel bedankte en me uit de voeten maakte.
Toen ik een laatste blik op de twee wierp, hadden ze hun interesse in me duidelijk al verloren nu ik Aubrey geen stap verder kon helpen met haar veroveringstocht. Hoofdschuddend haastte ik me de te warme, te drukke koffiezaak uit.
Ik ademde de frisse herfstlucht buiten dankbaar in, terwijl ik kort mijn ogen sloot en het voorbije gesprek in sneltempo opnieuw herleefde.
Mijn hoofd tolde na al hun bekentenissen...
Ze hadden foto's genomen van ons? En erger: mensen kenden mijn gezicht nu? Zouden ze me nu de rest van de maand associëren me met Harry, net als ze met al die andere meisjes hadden gedaan?
Net toen ik verward in de richting van het grote open veld begon te lopen, mijn hoofd vol zorgen, hoorde ik snelle voetstappen achter me.
"Rose!"
Verstoord draaide ik me om, licht panikerend toen ik Marcus op me af zag komen. Mijn ogen werden wat groter, terwijl ik zenuwachtig rond me keek en besefte dat er geen kans was dat ik deze confrontatie zou ontlopen.
Ook dat nog...
Ik had hem sinds onze kus, weken geleden, zoveel mogelijk proberen te ontlopen. Ik had hem af en toe gezien, al was het nooit lang geweest, en altijd in het gezelschap van Keith of Emily. Maar net het feit dat hij het ook goed kon vinden met mijn twee enige vrienden op Columbia, ook al studeerde hij recht, maakte de situatie er niet simpeler op. Het was niet mijn bedoeling hem te laten merken dat ik hem ontweek, wat niet makkelijk was als ik hem geregeld bij hen vond.
Hiervoor had ik echter het meest gevreesd: het moment dat ik hem eindelijk nog eens alleen zou zien.
"Marcus." zuchtte ik, een glimlach forcerend, toen hij lichtjes buiten adem voor me ophield.
"Hey. Ik zag je net in de koffiezaak, maar ik was te laat om je naam te roepen." Hij hief lachend zijn eigen halfvolle koffiebeker op en knikte naar die van mij.
"Hoe gaat het met je?" vroeg hij vriendelijk, terwijl hij zijn ogen kort over me heen liet glijden. Ik haalde mijn schouders op.
"Gaat wel." loog ik, vervolgend: "Met jou?" Hij fronste kort.
"Goed." Even viel een ongemakkelijke stilte op ons neer, tot hij zijn keel schraapte en mijn gezicht onderzoekend bestudeerde.
"Ik heb het gevoel dat ik je al een tijdje niet meer heb gezien." Hij kon de beschuldigende toon in zijn diepe stem onmogelijk verbergen. Ik verschoof mijn gewicht ongemakkelijk van mijn ene been naar mijn andere.
"Ja... Wel, ik heb het druk gehad." Hij snoof onverwachts.
"Druk met Harry?" Ontzet blikte ik in zijn blauwe ogen, mijn mond openend maar hem kort erna weer verslagen sluitend.
"Harry?" herhaalde ik kleintjes. Hij haalde een hand door zijn blonde haar, even netjes en perfect in de plooi als altijd.
"Ik heb verhalen gehoord over jullie. Klopt het dat hij je is komen ophalen met zijn motor?" zei hij, lichtjes koel en teleurgesteld. Ik keek kort naar de grond en haalde mijn schouders op.
"Ik weet niet wat mensen hier vertellen, maar er is niets aan de hand tussen ons." zuchtte ik.
"Geloof je het zelf?" snauwde hij. Ik hief mijn hoofd met een ruk op en keek hem geërgerd aan.
"Er is niets tussen ons, Marcus!" zei ik nog eens, terwijl ik indringend in zijn ogen keek. Heel even leek hij uit het lood geslagen te zijn, maar schudde toen zijn hoofd.
"Niets? Waarom haalt hij je dan op? En Emily heeft me een tijdje geleden ook al zaken verteld over jullie." ondervroeg hij me vurig. Ik kneep de beker in mijn hand haast fijn, en klemde mijn tanden kwaad op elkaar.
"Emily vergist zich. Harry geeft niet om mij en ik ben volledig klaar met hem." gooide ik schijnbaar moeiteloos in zijn gezicht, hoewel de woorden bitter smaakten op mijn tong.
Hij zweeg even en bestudeerde me onderzoekend, maar hief zijn vrije hand toen verslagen op.
"Oké, goed! We zwijgen erover, goed? Ik geloof je." stelde hij me met een zucht gerust. Ik antwoordde niet, maar knikte wel langzaam, een slok van mijn koffie nemend om mezelf te kalmeren.
"Ik miste je gewoon, Lily." zei hij erna, op een al heel wat meer toegevende toon. Ik verstrakte echter.
Lily?
Hoe kwaad op en teleurgesteld ik ook mocht zijn in Harry, enkel hij mocht me zo noemen. Het maakte niet uit dat hij me weer had gekwetst; dat was iets van alleen hem en mij.
"Rose." verbeterde ik hem, terwijl ik hem fronsend aankeek. Onthutst keek hij me aan, maar ik verplichtte mezelf de situatie niet nog ongemakkelijker te maken en wuifde het snel weg.
"Sorry, ik... Het is gewoon heel hectisch geweest." mompelde ik, mijn frustratie doorspoelend met nog een slok koffie. Hij zuchtte.
"Ik weet het, oké? Bij mij ook, maar ik wil niet dat onze vriendschap eronder lijdt. Ik heb het gevoel dat ik je amper heb gezien de laatste tijd." Ik antwoordde niet.
"En we moeten praten." voegde hij er nadrukkelijk en aansporend aan toe. Met een diepe frons bestudeerde ik zijn hoekige gezicht.
"Marcus..." begon ik aarzelend, maar hij vervolgde al: "Waarom spreken we niet af om samen iets te gaan eten? Vanavond?" Ik beet hard op mijn onderlip.
"Ik weet niet of..." begon ik.
"Niets speciaals, ik beloof het! We kunnen vanavond zelfs na de les gaan, wat denk je?" onderbrak hij me, zijn ogen groot en onzeker.
Ik zweeg.
Hij zag er te hoopvol uit om de moed te kunnen opbrengen hem af te wijzen. Kort keek ik naar de donut in mijn hand, maar forceerde toen een glimlach.
"Ja... Ja, goed." gaf ik uiteindelijk tegen mijn zin toe.
Ik kon maar beter aanvaarden dat ik niet snel van Marcus verlost zou raken, zeker niet met de relatie tussen onze families in mijn achterhoofd. Het was misschien beter er gewoon het beste van te maken.
"Ik ben klaar om vijf uur." zei ik met een zucht, in zijn blauwe ogen kijkend. Hij humde goedkeurend.
"Perfect. Ik wacht wel op je aan de poort, goed?" antwoordde hij opgewekt. Ik fronste en schraapte mijn keel, maar knikte toen aarzelend en met ontbrekend enthousiasme.
"Ja, goed." mompelde ik, nog een slok van mijn koffie nemend en mezelf vervloekend voor mijn zwakte. Was ik soms maar wat assertiever...
Misschien nog een punt waaraan ik kon werken.
Met die gedachte in mijn achterhoofd raapte ik al mijn moed bij elkaar en wierp hem een geforceerde glimlach toe.
"Dan... Dan zie ik je vanavond. Toch? Sorry, maar ik moet nu gaan. Mijn les begint bijna."
Even was ik bang dat hij mijn leugen doorzag, al knikte hij enkel en schonk me een stralende, oogverblindende lach.
Hij was te perfect; te gepolijst en gemaakt. Niets voor mij...
"Geen probleem! Doe Keith de groeten, oké?" reageerde hij vrolijk. Ik knikte en zwaaide wat onhandig, voor ik me omdraaide en zo snel mogelijk uit de voeten maakte.
Hoe dichter ik bij het juiste gebouw kwam, hoe kwader op mezelf ik werd, tot het in die mate vorderde, dat ik even later met een diepe frons door de overvolle gangen liep.
Humeurig beklom ik de brede trappen tot de derde verdieping, op weg naar mijn auditorium mijn lege koffiebeker en serviet weggooiend in de vuilbak naast een leegstromend klaslokaal. Ik wurmde me diep zuchtend doorheen de tientallen studenten en hing mijn tas wat beter over mijn schouder.
Mijn slechte bui verdween echter al snel als sneeuw voor de zon toen ik voor de aula zowel Keith als Emily zag staan.
Meer dan opgelucht liep ik nu sneller in hun richting.
"Emily!" ving ik hun aandacht. Allebei keken ze op, hoewel Emily onmiddellijk een diepe frons op haar gezicht kreeg en haar armen defensief voor haar borstkas kruiste.
"Rose." begroette ze me koeltjes toen ik voor hen ophield. Verward trok ik een wenkbrauw op, maar liet mijn ogen desondanks over haar heen glijden.
"Ik was zo bezorgd om je. Waar was je de voorbije dagen? Ik heb je overal gezocht! Ik heb je zelfs enkele berichten gestuurd." zei ik niet-begrijpend. Ze ontzette me echter enkel verder door een schamper geluid uit te stoten en me minachtend aan te kijken.
"Ik weet het. Ik heb ze gelezen."
Volledig van de kaart blikte ik in haar grote blauwe ogen.
Wat was er aan de hand?
Ik had verwacht haar terug te zien met die altijd aanwezige zelfzekere grijns, eventueel met een verhaal of twee over haar laatste wilde nacht met Harry.
Maar niets van dat alles.
Het verraste me -positief, weliswaar, dat ze niet onmiddellijk over hem begon te praten en honderduit vertelde over hun tweede avontuurtje. Ik begreep er echter niets van...
"Scheelt er iets?" vroeg ik onzeker, nog steeds naïef wachtend op de vrolijke, onbezonnen Emily die ik kende.
Ze zette een stap naar me toe en schudde haar hoofd kwaad.
"Meen je dit? Ga je doen alsof er niets aan de hand is? Ik weet zeker dat hij je alles heeft verteld over zijn sublieme vernedering, toch?" Haar stem brak, en gekwetst schoten haar felle ogen tussen de mijne.
"Wat? Wie? Em, waarover heb je het?" vroeg ik radeloos. Ik wierp een vragende blik op Keith, maar hij keek snel weg en focuste zich op het studieboek in zijn handen.
"Harry! Wie anders?" snauwde ze.
"Wat is er gebeurd met Harry?" vroeg ik niet-begrijpend en lichtjes ongeduldig.
"Hebben jullie iets?" gooide ze kwaad in mijn gezicht. Enkele mensen rond ons vielen stil en luisterden geboeid mee, hun nieuwsgierigheid zelfs niet proberend te verbergen.
Ik zuchtte geërgerd en schudde mijn hoofd.
"Nee, natuurlijk niet. Waarom vraagt iedereen me dat? Er is niets tussen ons, oké? Niets, Emily!" antwoordde ik op geagiteerde toon. Ze was echter onaangedaan.
"En al die verhalen over jullie? Iedereen weet dat hij je gisteren is komen ophalen met zijn motor! Nooit gedacht dat het een saaie trut als jij zou lukken om hem voor je te laten vallen!" blafte ze kwaad, haar stem stijgend in volume.
"Waarover heb je het? Hij is niet voor mij gevallen! Er is niets tussen Harry en mij, voor de laatste keer!" reageerde ik fel, mijn ogen in de hare borend. Ze snakte naar adem.
"Nee? Niets? Hoe verklaar je dan dat hij zich jou inbeeldde terwijl hij seks had met mij?"
Wat?
Een ijzige stilte doorkliefde ons gesprek, en haast iedereen rond ons volgde onze ruzie nu met duidelijke interesse.
"Doe niet zo dom! Hij beeldde zich mij niet in!" siste ik protesterend, terwijl mijn wangen bloedrood werden en ik me nu pas ten volle bewust werd van de meeluisterende massa rond ons. Emily leek het zich echter minder aan te trekken.
"Nee? Zal ik je vertellen wat er gebeurd is?" spuwde ze, haar hoofd ruw schuddend. Plots veranderde haar gezichtsuitdrukking en ze werd haast triestig, terwijl een diepe teleurstelling haar ogen vulde.
"Hij was zo anders dan de eerste keer; zo teder en lief. Hij was voorzichtig met me, noemde me 'baby' en 'prinses'. Alles wat ik toen, op de loft van hem had gewild. Ik dacht dat het misschien... Dat ik misschien eindelijk het meisje was waarvoor hij interesse zou tonen." Ze pauzeerde even en stootte een spottende lach uit.
"Zo naïef van me... De hele tijd kon ik aan niets anders denken dan aan wat het kon betekenen. Het voelde zo goed, Rose." Ze slikte en wreef met haar mouw langs haar neus, op verstikte toon vervolgend: "Tot hij kwam en jouw naam kreunde."
Even verloor ik alle besef van tijd en ruimte.
Mijn naam? Dat kon niet... Dat zou hij niet doen.
Niet mijn naam... Niet bij Emily.
Haar gepijnigde gezichtsuitdrukking sprak me echter tegen, en ik kon enkel verdwaasd naar haar staren.
Verschillende mensen rond ons hapten naar adem, en verloren blikte ik rond me, voor ik haar weer recht aankeek en mijn mond opende.
"Emily..." ze wuifde het weg en snikte zacht.
"Wat maakt het uit, Rose? Jij wint, oké? Maar weet dat je net als mij even gebroken zal achterblijven." huilde ze, haar tranen van haar wangen vegend. Hulpeloos keek ik haar aan.
"Misschien heb je hem niet goed begrepen?" zei ik onhandig, maar ruw schudde ze haar hoofd.
"Vertel me hoe ik 'fuck, Lily' mogelijk verkeerd verstaan kon hebben? Hmm? Zo noemt hij je toch? Zijn speciale fucking koosnaampje voor je." snauwde ze. Ik fronste.
"Het betekende waarschijnlijk niets." zei ik zacht, hoewel verwarrende gedachten rondtolden in mijn hoofd, me duizelig en ontredderd makend.
Hij had mijn naam gezegd?
Wat moest ik hiervan denken?
Hoe zou ik me hierbij moeten voelen? Was het verschrikkelijk dat het me haast euforisch maakte?
God, natuurlijk was het verschrikkelijk...
Hoe zou ik die jongen in godsnaam ooit uit mijn hoofd kunnen zetten als hij dingen als deze bleef doen?
En wat betekende het? Zowel zijn actie als mijn reactie erop? Zou ik hem zelfs ooit kunnen vergeten?
"Natuurlijk betekende het iets!" raasde ze woest. Ik knipperde nu ook met mijn wimpers, te geschokt en ontzet om mijn tranen langer in te houden.
Wanneer zou dit allemaal stoppen?
"Het spijt me." zei ik zwakjes, maar ze schudde haar hoofd en hief haar handen verslagen op.
"Ik kan dit niet, oké? Ik kan je niet recht aankijken en doen alsof alles goed is, Rose."
Ze schudde haar hoofd en snauwde nog: "Het maakt toch geen verschil meer. Ga je gelukkige leven met Harry leiden, maar weet dat ik je gewaarschuwd heb. Het moment dat hij zijn interesse in je verliest, maakt hij je net zo hard kapot als al zijn andere meisjes."
En met die woorden liep ze langs me, haar schouder nog tegen de mijne stompend, voor ze zich als een razende uit de voeten maakte.
Sprakeloos keek ik haar na, tot ik me omdraaide en tientallen mensen in mijn richting zag staren. Compleet verloren en in de war schudde ik mijn hoofd, voor ik me evenzeer afwendde en verward de gang verliet.
Wat was er net gebeurd?

--
Niet veel nieuws, en nog niet veel van de 'nieuwe' Lily, sorry daarvoor!
Ik heb trouwens een paar mededelingen, maar gelukkig is het allemaal goed nieuws!
Ten eerste wil ik me honderduizendmiljoenmiljard keer excuseren dat ik een maand (!!) lang niets geactiveerd heb, maar ik zit middenin mijn examenperiode en het is zo druk druk druk! Voordeel is wel dat ik een paar dagen geleden (heel onverantwoord) een dag niet heb geblokt en uren aan een stuk heb geschreven!:D
Nadeel is dat ik nadien tegen oneindig per uur heb mogen verder studeren, maar voordeel is dan weer dat ik (deze meegerekend) drie hoofdstukjes bijeen getypt heb! Ik was van plan die avond deze al te activeren, maar ik had toen geen tijd meer om te overlezen en zo, dus daarom komt hij nu pas. Ik ga ze ook niet allemaal in één keer activeren, want dan zit de kans erin dat jullie weer weken mogen wachten tot mijn examens voorbij zijn. In de plaats daarvan kunnen jullie nu wel elke week een stukje verwachten, tot binnen drie weken, maar dan ben ik toch klaar met school en begint de vakantie! Dus jullie zullen waarschijnlijk voor een lange lange tijd niet meer zoveel geduld met mij en mijn verhaal moeten hebben! En dan kan ik ook opnieuw bijlezen, want ik moet zoveel nieuwe hoofdstukken inhalen of verhalen bekijken die ik aan enkele mensen beloofd had te lezen!
Oké, en naast deze mededeling heb ik ook nog een andere: zoals gezegd is dit hoofdstukje speciaal opgedragen aan Lindsey!
Deels omdat ze zo'n schat is, en deels omdat ze nog altijd een klein stukje van haar cadeau te goed had!
En ook al is het een stom en belachelijk stukje van het cadeau, toch een hele dikke shoutout en een link naar haar prachtige verhaal: Dreamy x ~ One Direction
Lees het!!! Het is zo goed en je zal er geen spijt van krijgen!
LEES HET!!
LEES. HET.
Ook nog: wat. een. maand. was. dit?
Harry met kort haar, Harry in Duinkerke. Harry eindelijk op zijn filmset. Harry als meest sexy soldaat ooit.
En de rest van de jongens die gelukkig zijn en hun leven leven, en die schat van een Niall... Kan ik mogelijk nog meer van hen houden?


Ik denk het niet...
He is so pretty, it actually hurts. :')
#WowAtYourFace
En dan ten laatste: hoe gaat het met jullie allemaal? Iedereen die nu ook examens/blok heeft: heel veel succes!! Ik denk aan jullie!
Dikke kus en tot volgende week!
(Oh, en sorry voor mijn ellenlange gezeur. Respect als je tot het einde hebt gelezen.)
xxx

Reacties (15)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    4 maanden geleden
  • Welkin

    Hahahaha ‘‘fuck lily’’ :') Amazing.

    2 jaar geleden
  • sureido

    Super leuk stukje en ik ben zo benieuwd naar de volgende hoofdstukjes!! Please activeer er weer een!

    Succes met je examens nog!

    2 jaar geleden
  • Efflorescence

    Oké, waarom bemoeit iedereen daar zich met Lily (en Harry)? Seriously, though. Mind your own business, people. En dan nog niet gesproken over al dat geroddel. Bah bah.

    2 jaar geleden
  • xoMrsHoran

    Dat etentje kan niet goed gaan....

    Succes met je examens!
    Xx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen