Mijn vingers zijn verstrengeld met die van Claude. We lopen hand in hand door de Fuji Forest. Een glimlach danst permanent om mijn lippen en ik voel me net een disney prinses. Het scheelt ook niet veel of ik begin te huppelen en te zingen, maar dat onderdruk ik maar. Voorzorgsmaatregelen. Het is veiliger dat niemand mij hoort zingen, ik weet namelijk niet of hier een oorarts in de buurt is.
'Waar denk je aan?' vraagt Claude lachend.
'Oh, niets bijzonder,' wimpel ik hem grijnzend af. 'Disneyprinsessen en de oorarts.'
'Je bent een bijzonder persoon, Cassi,' plaagt Claude.
'Weet ik.' lach ik. Ik laat zijn hand los en geef hem een kus op zijn wang. Ik ren naar een grote boom toe en hijs mezelf omhoog.
'Wat ga je nu weer doen?' vraagt Claude hoofdschuddend.
'Naar de top!' ik kijk geconcentreerd naar boven terwijl ik mijn voeten zorgvuldig neerzet.
Claude pakt de onderste tak vast en trekt zichzelf op. 'Ik ben toch eerder boven!'
Ik rol met mijn ogen een gooi een takje tegen zijn hoofd. 'Jij moet ook overal een wedstrijd van maken, is het niet?'
Claude lacht alleen maar.

Hoe hoger ik klim, hoe smaller de takken worden. Op heel wat meter hoogte ga ik op een tak zitten. Het uitzicht over het bos is prachtig en ver in verte zie ik de lichten van de stad. Zou mijn moeder de wedstrijden ook hebben gezien? Zou ze hebben gezien wat voor een monster ik kan zijn?
Ik voel een steek van heimwee door mijn buik trekken. Heimwee naar Italië.
Toen hadden Fay en ik alleen maar ruzie over onzinnige dingen. Ik probeerde Paolo altijd aan mijn kant te krijgen en dan kwam hij weer met een voetbalvergelijking. Hij vergeleek altijd alles met voetbal om onze ruzies op te lossen, en het werkte ook nog. Ik glimlach nostalgisch. Mijn moeder vond voetbal maar onzin, maar toch leek ze altijd zo gelukkig als Paolo en ik een wedstrijd speelden. Ze zat dan samen met Fay en mijn vader - die je altijd boven iedereen uit hoorde juichen - langs de kant. Ze waren er altijd.
'Je mist thuis, of niet?' vraagt Claude zachtjes. Zonder dat ik het door heb is hij naast me komen zitten.
In stilte vervloek ik het feit dat ik zo'n open boek ben.
'Ik mis thuis, maar niet zoals mijn thuis in Japan. Ik mis Italië.' geef ik toe.
'Wij zijn je nieuwe thuis, Cassi,' Claude glimlacht en legt zijn hand op mijn been.
Ik leg mijn hoofd op zijn schouder. 'Bedankt,' zeg ik zacht.
Als ik zie dat de zon langzaam begint te zakken kijk ik op.
'We moeten gaan, anders zijn we te laat voor het avondeten,' zeg ik met tegenzin.
Claude grijnst en ik weet al wat hij gaat zeggen voordat hij zijn mond opendoet.
'Wie het eerste beneden is?'
Als antwoord laat ik me op de tak beneden me zakken. 'Je gaat verliezen, Claude.' lach ik.
Hoewel ik een kleine voorsprong heb haalt Claude me twee meter boven de grond alsnog in. 'Hé!' roep ik verontwaardigd. Ik gooi alweer een takje tegen zijn hoofd, maar verlies dan mijn evenwicht.
In films is de jongen dan op magische wijze ineens beneden om je op te vangen, maar dit is geen film. Claude is niet op magische wijze beneden om me op te vangen dus val ik plat op de grond.
'Cassi!' roept Claude geschrokken. Hij springt de laatste meter naar beneden en helpt me overeind.
'Is alles goed?' vraagt hij bezorgd.
Ik pluk een blaadje uit mijn haar. 'Ja, alles is goed, hoor!'
Ik klop mijn kleding af en grijns breed. 'Sterker nog, het kan niet beter! Ik heb gewonnen!'
Claude zucht overdreven en plukt nog een takje uit mijn haar. 'Ja, ja, jij hebt gewonnen, verschrikkelijk kind.'
Ik lach vrolijk. 'Weet ik, en ik ben er trots op! Zullen we nu maar gaan?'

Net op tijd lopen we de eetzaal in. Ik ga naast Isabelle aan de Genesis-tafel zitten.
'Waar ben jij geweest na het zwemmen, Cass? Ik zocht je!' vraagt ze meteen.
Ik bloos een beetje. 'Ik was met Claude in het bos,' antwoord ik terwijl ik me stug op mijn bord richt.
'Cassi...' zegt Isabelle zangerig. 'Moet je mij iets opbiechten?' de pretlichtjes staan in haar heldere ogen.
'Izzy!' ik geef haar een por. 'Niet hier,' sis ik, nu met een knalrood hoofd.
Isabelle glimlacht breed. Volgens mij is ze helemaal in haar element. Ik zucht en steel het vlees van haar bord.
'En hoe zit het nu met jou en Xavier? Ik weet heus wel dat je hem leuk vind!' zeg ik met volle mond.
Isabelle bloost nu, maar ze schudt haar hoofd. 'Volgens mij vind hij iemand anders leuk...' zegt ze, maar ze klinkt niet verwijtend.
'Vind je dat niet erg?' vraag ik verrast. Het is niet voor Isabelle om dat zo gemakkelijk te accepteren.
'Nou, zie je... Als mijn vermoeden klopt dan is hij op een meisje dat hem niet ziet staan, dus misschien maak ik nog een kans!' Isabelle lacht ongemakkelijk. 'Daarbij weet ik dat ik voor hem meer als een zus ben, dus ik verwacht er niets van.'
Xavier loopt net richting onze tafel. Ik glimlach speels en wenk hem.
'Cassi! Nee!' fluistert Isabelle geschrokken.
Xavier komt al tegenover ons zitten. 'Hoi,' groet hij.
'Hé Xavier, Isabelle wilde met je praten!' ik sta op. 'Dus ik laat jullie maar alleen, doei!' ik gris nog snel Isabelle's bakje met yoghurt van tafel voordat ik weg loop. 'Praat met hem,' fluister ik haar zacht toe. 'En kom naar mijn kamer als je klaar bent, want ik wil alles horen!'

Reacties (3)

  • MrsNeymessi

    Nu lijkt Cassi op mij, gewoon food stelen van anderenxD

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Dat was je karma Isabella hahaha. Goed zo Cassi!!!

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Haha Isabelle is echt grappig!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen