Ik dobber op mijn rug in het water, starend naar de strakblauwe lucht. De golven spoelen al mijn zorgen weg. Het is alleen Axel en ik. Wij en de oceaan. Oh, en die gast met roze haar, die op ons af komt surfen. Huh? Gast met roze haar? DIE OP ONS AF KOMT SURFEN?! Ik schiet verward overeind. “Ehm… Axel?” Begin ik. “Ik eh… wil dit moment niet verpesten, maar ik heb eigenlijk niet zo'n zin om platgesurfd te worden. Dus… het is maar een suggestie, hoor, maar ik dacht… misschien kunnen we even heel hard weg zwemmen?”

Axel komt verward overeind, kijkt naar de surfer en knikt. “Dat is een goed idee.”

“Ik zit vol goede ideeën.”

“Ja ja, schiet nou maar op.”

“Ik kom al.” Zo snel we kunnen -en dat is behoorlijk snel- zwemmen we naar het strand. Hijgend laat ik me in het zand vallen. “Je kunt tegenwoordig ook nergens meer rustig zwemmen.” Klaag ik.

Axel grinnikt en trekt me overeind. “Zullen we maar eens gaan kijken wie die malloot is die hier de zee onveilig maakt?”

“Is goed, maar hoe wil je in de buurt van een surfende gast komen?”

Axel glimlacht. “Niet nodig.” Zegt hij.Hij wijst naar de lucht. “Daar komt hij al aan.”

Ik kijk omhoog, naar de gestalte die door de lucht vliegt en in het zand ploft, met zijn surfplank naast zich. Ik kijk hem verbaasd aan, en hij kijkt minstens zo verbaasd terug. Ik loop naar hem toe. “Hallo, ik ben Fay.”

“Hallo daar, kleine meid. Mijn naam is Hurley Kane. En wie is die gast daar?”

Ik loop naar Axel toe en trek hem mee naar Hurley. “Dit is Axel.”

“Aangenaam kennis met je te maken, vriend.”

“Eh… insgelijks.” Zegt Axel.

“Ik heb jullie hier nooit eerder gezien. Zijn jullie nieuw hier op het eiland?”

“Eh… zoiets.” Zeg ik.

“Super! En, kunnen jullie een beetje surfen?”

Ik kijk even van hem naar de plank, die naast hem in het zand steekt, en dan weer terug naar hem. Ik schud mijn hoofd. “Nee, ik heb het nog nooit geprobeerd.”

“Dan heb je geluk dat je mij tegen bent gekomen, want ik ga het je leren!”

“Eh… o ja?”

“Ja! Wacht hier, dan haal ik een surfplank voor jullie.”

“Ik kijk wel gewoon.” Zegt Axel.

“Echt waar gast? Je weet niet wat je mist!”

“Ga maar surfen, ik zit hier prima.”

“Wat jij wil, man.” Zegt Hurley, en hij rent weg om een plank te halen.

Ik loop naar Axel toe. “Wat een… aparte jongen…” Zeg ik.

“Dat kun je wel zeggen, ja.” Zegt Axel. “Bijzonder is hij zeker.”

Hurley komt alweer aanrennen, met een surfplank in zijn armen. Hij duwt hem in mijn handen. "Onthou goed, de zee is niet je vriendin. Het is geen spelletje. Ze kan je leven in één klap beëindigen. Ze is meedogenloos. Een fout kan je fataal worden. Begrepen?"

Ik slik even. "Ja..."

"Mooi zo. Ben je er klaar voor?"

"Eh... Is 'nee' ook een geldig antwoord?"

"Nee." Zegt hij, en hij duwt me richting het water. "Oké dan." Zegt hij als we in het water liggen. "We beginnen gewoon met peddelen."

"Wat is peddelen?" Vraag ik.

Hurley gaat op zijn plank liggen en ik volg met enige moeite zijn voorbeeld. Dit is moeilijker dan het lijkt, veel moeilijker. Ik heb moeite met op mijn plank te blijven liggen.

"Waarom rol ik nou de hele tijd van die plank af?" Vraag ik geïrriteerd.

"Probeer het nog eens." Zegt Hurley. "Het is gewoon een kwestie van veel oefenen."

Na een tijdje lukt het me aardig op mijn plank te blijven liggen, en zelfs een beetje te peddelen. "Kijk, ik geloof dat het me lukt!" Roep ik.

"Super! Oké, probeer nu op een golf te komen.Kijk eerst naar mij." Hij gaat op zijn plank staan.

Ik doe hem na. Althans, dat probeer ik. Oké, dit is nog moeilijker. Veel moeilijker. Met grootst mogelijke moeite duw ik mezelf overeind. Ik sta nog maar net aks ik erbij a weer vanaf val. Ik kan nog maar net mijn evenwicht bewaren.

"Ga zo door, je bent goed op weg!" Schreeuwt Hurley me toe vanaf zijn plank.

"Dank je!" Schreeuw ik terug.

We trainen door tot het donker wordt. Ik ben helemaal gesloopt. En Axel heeft de hel tijd staan kijken.

"Gaat ie een beetje?" Vraagt Hurley.

"Ja... Maar ik ga het nog eens proberen." Zeg ik.

"Nee kleine meid." Zegt Hurley. "We hebben genoeg gedaan voor vandaag. Kom maar mee." We zwemmen terug naar de kant.

"Dat ging niet slecht, of wel?" Vraagt Axel.

Ik schud mijn hoofd. "Het gaat steeds beter!"

"Kom op, ik wil jullie iets laten zien." Zegt Hurley. We lopen achter hem aan, naar een grote rots die uitsteekt boven het water. Het water weerkaatst het oranje-roze licht van de ondergaande zon en de eerste sterren verschijnen al aan de hemel.

"Oh..." Zeg ik zacht. "Wat prachtig..."

"Ja hè. Ik kwam hier al graag toen ik nog heel klein was. Voor mij bestaat er op de hele aarde geen mooiere plek." Zegt Hurley. Hij gaat zitten, met zijn benen over de rand. Ik en Axel ploffen naast hem neer.

"Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Het is hier zo mooi..."

"Soms, als ik heel vaak van mijn plank af val, denk ik wel eens dat de zee me eronder heeft gekregen. Op zulke momenten ga ik naar deze plek. En dan besef ik me weer hoe prachtig de zee is. Dan pas wordt ik weer rustig en kan ik weer nadenken."

"Val jij wel eens van je plank af?" Vraag ik ongelovig.

"Natuurlijk! Iedereen valt er wel eens af. Ik kon ook niet meteen surfen, hoor! Dat kost jaren van oefening! Je moest eens weten hoe vaak ik er vroeger vanaf gesmeten ben."

"Heel veel oefening, hè... Dan denk ik dat ik dat ook maar eens moet gaan proberen... Ik kijk naar Axel, en hij glimlacht naar me. Ik glimlach terug. Langzaam buig ik me naar voren toe, steeds dichterbij. En dan, op het moment dat de zon onder de golven verdwijnt, zoenen we. Ik negeer het feit dat Hurley heel ongemakkelijk naast me zit. Stop de tijd, laat dit voor eeuwig duren. Dit moment is perfect.

Reacties (4)

  • MrsNeymessi

    Als ik Hurley was zou ik awkward gaan kuchen naast hunxD

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Hurley!!! Hij is echt zo van wat moet ik nu doen op het laatst. Awkward voor Hurley!!!!

    3 jaar geleden
  • KidouYuuto

    OMG in the end Hurley is like bro bro BRUh i dunno what to do...help mee

    3 jaar geleden
  • Amberfoster

    leukxDsnel verder

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen