Foto bij 031

Zodra de anderen buiten gehoorsafstand waren, vroeg Anna bezorgd:
“Ik las je brief en ik vind het zo erg voor je. Is alles wel goed?”
Ik wilde knikken, maar toch schudde ik mijn hoofd. Voor het eerst die dag voelde ik tranen opkomen, maar ik stond ze niet toe. Adem in, adem uit.
In haar ogen las ik wat ze wilde vragen: was het wel goed dat ik hier was gekomen, zo snel na alles wat gebeurd was? Daar had ik geen antwoord op.

Mijn vriendin legde geruststellend haar hand op mijn rug, maar ze zei niets. Pas nadat ik zeker wist dat mijn stem niet zou breken, praatte ik weer.
“Laten we die rondleiding maar beginnen.”
Anna knikte en nam me mee de grootste ruimte in. Daar stonden bedden, rijen en rijen bedden. Ze waren bijna allemaal gevuld met gewonde mannen. Ik was wel wat gewend van het ziekenhuis in Parijs, maar dit schokte me toch. Het was zo anders hier.
“Ja, ik weet het. Het is hier drukker, en voller. Het werk is niet veel anders dan in Parijs, moet je weten. Je zult er even aan wennen.”
“Waaraan?”
“De oorlog. Het is heel confronterend aanwezig hier. Het was heel moeilijk de eerste dagen voor mij.”
“Vanwege je broer?”
Ze zuchtte. “Ja. Bij elke patiënt dacht ik aan hem. En toch, dat ging voorbij.”
Ik wist wat ze probeerde te zeggen. Het zou lastig voor me worden. Maar de periode dat elke patiënt het gezicht van mijn oudste broer droeg, was voorbij. Die had ik in Parijs al gehad. Wat zou me hier te wachten staan?

Mijn ogen gleden over de rijen patiënten. Sommigen waren in heldere staat en keken nieuwsgierig naar het nieuwe meisje. Ik glimlachte naar ze, hoewel me dat moeite deed. De meesten glimlachten terug, sommigen wendden hun ogen af en een enkeling bleef gewoon staren.
“De meesten worden terug het gevecht in gestuurd, zolang ze dat nog kunnen. Sommigen gaan naar huis, bijvoorbeeld als ze een arm of been zijn verloren.” Toen dempte ze haar stem. “Maar meer nog sterven hier. We doen wat we kunnen, maar we werken met beperkte middelen. En mensen.”

Tenslotte liet ze ons onze vertrekken zien. Er stonden soortgelijke bedden, maar we hadden een paar gordijnen. Ook stond er een grote tafel en een boekenkast, die zo te zien niet alleen was gevuld met medische handleidingen. Het was niet ideaal, maar ik zou het hier wel kunnen uithouden.

Reacties (4)

  • LilsEvans

    Anna fungeert nu echt als gids/Hulp in de plot. Wat ook wel mag, want Justine kon wel een behulpzame vriendin gebruiken. Ik hoop alleen wel dat ze het aan gaat kunnen.

    Weet je wat ik echt uitmuntend aan dit verhaal vind? Constant is er een soort hoop en kalmte op de voorgrond, drang om verder te gaan die perfect is en heel natuurlijk is, maar af en toe komt de schaduw van de oorlog bovendrijven, precies op de juiste momenten. Echt wauw ^^

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Ik ben erg benieuwd hoe ze zich gaat ontwikkelen. Zou me niet verbazen als haar gevoelens helemaal afstompen door zoveel mensen te zien sterven.

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Mooii
    (H)

    5 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!!!!!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen