Wat voorafging: de Bagroda Draak komt naar Carissimi, zij roept om hulp, de draak probeerd haar te hypnotiseren, roedel komt aan, Bagroda Draak zegt dat Heer Bagroda het vredesverdrag opheft.

Gamora begint te piepen en te janken, onrust stijgt op in de wolven roedel. Ik verlam van angst. Ik heb in levende lijve ondervonden waartoe die draken in staat zijn. Ze slokken je op, vangen je en laten je niet gaan. Ze zijn zo groot... en met zoveel. Vagro's trots en zelfvertrouwen smelt weg als sneeuw voor de zon. 'M-maar... dat kan hij n-niet maken.' stamelt hij, over zijn woorden struikelend.
'O, dat kan hij héél goed.' antwoordt de Bagroda Draak nadrukkelijk. Ik verander in mensgedaante, zet mijn gedachten even op een rijtje en vorm de wirwar van woorden tot de juiste zin. Er valt een stilte, die ik doorbreek:' Waarom probeerde je míj te hypnotiseren...?' De draak grinnikt, hij lijkt ons wel grappig te vinden. 'Je bent begaafd. Faunatisch begaafd.' is zijn vage antwoord. Ik kijk naar Vagro en zie dat hij verstrakt. 'W-wat is dat?' stotter ik, terwijl ik weer naar de draak kijk, maar niet in zijn ogen. De herinnering aan die ogen, de machteloosheid die ik voelde... vreselijk. 'Sommige faunaten - of draken - zijn begaafd. Ze hebben een extra kracht. Ik kan de jouwe herkennen, ik heb me namelijk in die begaafdheden gespecialiseerd. Jou begaafdheid moet zich nog ontwikkelen. Maar later kan jij hetzelfde als ik. Pijn visioeneren. Ik - jij later ook - kan de ergste pijn bij iemand veroorzaken die diegene zich kan voorstellen,' er flikkert iets in de draak zijn ogen - amusatie, een opborrelend idee,' hier een demonstratie.' Ik frons. Demonstratie? Wat bedoeld hij? Voordat ik op antwoorden kan komen voel ik een vreselijke pijn. Ik val de grond, gilde het uit en tranen van angst en pijn rollen over mijn wangen. Ik rol op mijn buik, klauw in de aarde. 'Stop!' gil ik en ik herhaal mijn smeekbede een paar keer. 'Stop! Stop, vieze draak! Laat haar met rust!' gilt Gamora. Door de brandende pijn heb ik niet gezien dat ze in mens was veranderd. Maar hij stopt niet, hij gaat door. Mijn gezichtsveld krijgt een wazig randje, ik begin dubbel te zien. Ik raak buiten bewistzijn, besef ik me bang. In een flits, onverwachts en plots word alles me zwart voor de ogen.

Reacties (4)

  • BethGoes

    Ik lees het nu voor de 2e keer, deze schrijfstyle trekt je mee

    3 jaar geleden
  • Diago

    Snel verder.....

    ik ga vanaf nu geen reactie meer plaatsen, dan heb ik minder tijd om te lezen!

    3 jaar geleden
  • TropiaXL

    Dit is echt een heel mooi verhaal

    3 jaar geleden
  • Duendes

    Nawhh ):
    Goed geschreven! Snel verder!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen