Foto bij 103 • Verstikkende golven



De eerste dag van mei was eindelijk aangebroken. De laatste wedstrijden kwamen dichterbij en binnenkort zou elke afdeling hun beker in ontvangst kunnen nemen. Niet alleen dat, de verschijnselexamens stonden om de hoek. Er stond zoveel op de planning voor de maand mei en er moest nog zoveel gebeuren. De eindejaars--examens kwamen er aan, Draco had de kast nog niet gemaakt en Eleanor was nog geen stap verder gekomen met de ketting van haar moeder en ze had nog maar krap een maand om alles uit te zoeken, anders zou ze de hele zomervakantie met die ketting zitten. En dan hoefde ze van niemand meer steun te verwachten. Niet dat er nu zoveel haar kant op kwam. Draco probeerde het wel, maar wat kon hij doen? Haar troosten, dat was het enige. En hoewel dat voor haar al heel veel betekende, bracht het haar nog niet genoeg rust. Maar misschien zou ze dat pas krijgen als de ketting los zou komen. Hoe meer boeken ze voor Draco doorspitte, hoe meer ze er eigenlijk over nadacht en des te meer vroeg ze zich hoe er zoveel informatie op de wereld bestond en er niets in stond dat haar kon helpen. Ze had alle boeken over magische juwelen bekeken, maar niks duidde op een antwoord. En hoewel het erg bevredigend was om Draco te helpen, hoopte ze toch dat hij haar ooit een helpende hand zou bieden. Ze hield er maar aan vast dat de ketting het toeliet om hem te helpen -mede omdat dit betekende dat het kwaad zou zegevieren en dat was waar de ketting naar haar idee op uit was- maar zo hield ze vast aan het beetje eigen karakter wat ze nog over had. Eleanor kon niet geloven hoe tegenstrijdig de ketting was. Ze mocht geen vriendelijkheid tonen, geen liefde voelen en niet behulpzaam zijn, maar zolang de persoon bezig is het kwade te laten overheersen, dan was het ineens allemaal wel goed. En hoe kon de ketting dat nou weten? Draco was niet slecht. Hij maakte verkeerde keuzes. Goed, en hij was een eikel, klopt ook, maar hij was niet slecht. Eleanors hoofd ging er van draaien zo verward raakte ze er door. Ze wilde er niet te veel over na denken, want dat zou toch niets dan alleen maar verwarring brengen. Ze wist dat Draco gelijk had, wilde ze dit overleven, dan moest ze aan de ketting toegeven. Wilde ze dat haar school het zou overleven, dan moest ze zich sterk houden. Hoe lastig het ook was. Soms vroeg ze zich af of ze het wel bij het goede eind had en of het wel zo was dat de ketting haar verduisterde. Het wilde haar karakter veranderen, daar was geen twijfel over mogelijk, maar waar het echt op uit was, dat wist ze niet. Totale gehoorzaamheid misschien? Een daad dat alles zou veranderen? Complete isolatie? Ze vroeg zich af of de maker van dit magische object zijn doel eigenlijk wel goed overdacht had. Want het was haar absoluut niet duidelijk wat haar nou te doen stond. Hoe kon ze zich overgeven aan iets zonder te weten wat haar taak was? Het enige dat ze wilde was er vanaf komen en ze was al zo wanhopig dat ze er alles voor over had. Als het maar niet ten koste was van anderen.
Tot die tijd kon ze zich enkel afleiden door Draco te helpen. Ze wist wat Draco van plan was, maar ook wist ze dat zolang Dumbledore in leven was en er genoeg tegenstanders waren tegen Voldemort, dan had de duistere heer geen kans om te slagen. Erg bang was ze dus niet. Er was maar weinig kans dat het zou lukken, maar dat zou dan geheel aan Voldemort liggen, want Draco had zijn klusje geklaard en dan had ze op z'n minst zijn leven gered,

Eleanor slenterde door de gang heen. Het was erg stil in school voor een zondag. Niet dat het haar verbaasde, het was immers voortreffelijk weer buiten en zo warm dat zelfs de Slytherins hun bleke huid wat zon gunde. Ook Eleanor bedacht zich dat ze wel even wat frisse lucht kon gebruiken. De laatste tijd spendeerde ze zo veel met Draco op de zevende verdieping dat haar tekort aan vitamine D toch steeds groter werd. Niet dat ze het vervelend vond om daar te zijn, maar ze miste het buiten zijn. Draco was zelf ook flink wat kleur verloren, dat had ze wel opgemerkt. Van de manier waarop hij liep, tot hoe hij tegen haar praatte. Ze merkte langzame verandering. De scheldwoorden liet hij al weg en dat was een enorme vooruitgang. Het was niet zo zeer dat de ruzies verdwenen, want die werden met de dag heftiger, maar er was iets anders aan de hand waar Eleanor haar vinger niet op kon leggen. Er was een spanning tussen beide ontstaan waarvan Eleanor zeker wist dat deze was voortgekomen uit de eeuwige frustraties waar ze allebei mee ze moesten omgaan. Niet alleen merkte ze dat hij anders naar haar keek, maar zij ook naar hem. Er waren dingen aan die jongen die een drang naar spanning en avontuur in haar opriep, waarvan ze alleen maar meer wilde proeven. En steeds maar weer twijfelde ze of het aan de ketting lag. Hoe dan ook begon ze te begrijpen wat "tegenpolen trekken elkaar aan" betekende. Al was dit niet zo zeer in dezelfde contest dan het gezegde waarschijnlijk voor bedoeld was, maar ze begreep dat er een zekere draad tussen beide gespannen was en deze op den duur werd verkort. Vroeger stonden ze zo ver uit elkaar dat ze er geen gedachten aan schonken en nu spenderen ze een groot deel van de dag samen. Eleanor zuchtte. Toch vroeg ze zich af of er meer was, al dacht ze daar liever niet over na.
Eleanor liep door de grote poort naar buiten de schoolgronden op en werd verwelkomt door een sterke lentegeur. Het rook naar bloesems en vers gras,met een vleugje dennen van de bossen verderop. De lucht boven haar was strakblauw en de zon scheen behoorlijk fel. Het moest toch zeker wel meer dan 25 graden zijn en Eleanor verlangde -zelfs na een korte 10 minuten in de zon- ontzettend naar een koude douche. Overal om haar heen lagen leerlingen in het gras te zonnen; schoenen uit en bloesjes opgestroopt. Het was zo warm dat zelfs Zacharias inzag dat het vandaag te warm was om te gaan trainen en hij had het verplaatst naar de volgende dag. In de verte hoorde Eleanor het luide geblaf van Fang die achter de laagvliegende vogeltjes aan jaagde. Eleanor liep langs het meer en stopte daar even. De reflectie van de zon rimpelde over het stilliggende water en dat beeld bracht haar op een idee. Ze keek om zich heen, overal aan het water zaten wel wat leerlingen te pootje baden, maar bovenal was het nog rustig. Een grijns verscheen op haar gezicht toen een idee in haar hoofd sprong. Ze schopte haar schoenen uit, knoopte haar bloes los en duwde haar rok over haar heupen naar beneden. Spanning overmeesterde haar lichaam en het kon haar plots niet meer schelen dat anderen haar in haar ondergoed zagen. Waarom zou ze? Iedereen droeg het, toch? En in de zomer zag je toch geen verschil tussen dat of een bikini. Ze vouwde haar handen samen en dook het verfrissende water in. Het koude water sloeg om haar heen toen ze in het verkoelende meer terecht kwam. Naar lucht happend kwam ze boven en het duurde even tot ze gewend was aan de koelte van het meer. Haar donkere lokken volgde haar over de rustige golfjes die waren veroorzaakt door haar bewegingen en ze voelde hoe het water haar lichaam streelde wanneer ze vooruit kwam.
'Justin! Laat dat!' gilde een meisje aan de kant van het water en Eleanor keek om. Aan de waterkant een eind van haar vandaan zag ze haar vrienden zitten. Justin zat bij het water geknield en gooide met zijn hand water naar Susan en Jenna toe, terwijl Ernie hen hard uitlachte. Ze keek even toe hoe ze plezier hadden en voelde een steek in haar hart. Het deed pijn te weten dat ze daar niet meer bij kon zitten na wat ze had gedaan. Ze had hen beledigd en weggestoten. Ze hapte naar lucht toen ze plotseling de hevige pijn rond haar nek voelde. Alsof het water uit vlammen bestond, likte de pijn haar hals. Haar overlevingsinstinct nam haar lichaam over en ze spartelden in het water tevergeefs proberend om zichzelf naar de kant te begeven. Door de stress en de energie die ze in het zwemmen moest steken had ze telkens het gevoel dat ze onder water werd gezogen. Ze kwam steeds minder snel vooruit en de pijn bleef maar voortduren. 'Ik meende het niet!' zei ze smekend hardop. 'Ik wil ze niet meer!' Ze loog, ze voelde het zelf en ze voelde dat de ketting het wist. Pijn als brandend ijzer drukte zich op haar huid en ze zakte een keer proestend onder water. De kant kwam steeds dichterbij, maar haar energie raakte op; ze kwam steeds minder snel vooruit en voelde hoe haar wilskracht haar lichaam verliet. Happend naar lucht hing ze net met haar gezicht boven het oppervlakte en staarde naar de kant, die nog steeds geen centimeter dichterbij leek te komen. Een hersenspinsel schoot door haar hoofd. Misschien was het maar beter zo, dan hoefde ze geen pijn meer te lijden. Dan was ze vrij en had niemand meer last van haar. Dit jaar had ze zoveel fout gedaan. En daar zou nog meer bijkomen als ze ermee door zou gaan. Eleanor zat als een vlieg in een web; er was geen uitweg. Het enige dat ze kon doen, is zichzelf de rust geven die ze nodig had.
Eleanor sloot haar ogen en ademde een keer diep in. Langzaamaan stopte haar ledematen met bewegen, alsof de stroming van het water haar hoop wegspoelde. Ze glimlachte. Het laatste beetje energie verliet haar lichaam en met het beeld van iedereen die ze zou sparen, zonk ze naar de bodem.

Reacties (11)

  • EvilDaughter

    Nee nee nee nee nee
    Gelukkig, maar jammer voor jou was ikeen tijdje niet heel actief op Quizlet en kan ik verder lezen.

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Fk nee nee nee neeeeee

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Oké. WHAT. THE. FUCK.
    +kudo

    4 jaar geleden
  • TAMOCHi

    DON'T YOU DARE. NO NO NO NO
    Laat haar leven. Maar laat die ketting oprotten want ik vind het haar zo kut zo :c
    Love it ! x

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen