Foto bij 102 • Krappe samenwerking

Ik kon het niet laten om er toch nog 1 te activeren! Ik ben echt overrompeld over jullie berichten. Ik zie ineens berichtjes van mensen die ik niet herken en ik ben daar zo dankbaar voor! Ik vind het zo leuk om te zien dat ik gevoelens opwek bij jullie! Echt ik vind het super leuk! Keep it going and there will be a lot more! I am far from done ^^




Draco Malfoy P.O.V.

Woest smeet Draco het boek in zijn handen door de kamer, die vervolgens met een doffe klap op de grond terecht kwam. Hijgend bleef hij staan en liet zijn arm zakken. Dat was nu al het tiende boek dat hij had opengeslagen en opnieuw had hij uren verspeeld met het doorspitten van de pagina's met oude voorwerpen en spreuken. Opnieuw werd hij niet beloond voor zijn eindeloze pogingen.
Draco schrok op door een onverwachts gegiechel achter zich en hij draaide zich waakzaam om. Eleanor zat met haar benen over elkaar gevouwen op een bureau en keek hem aan. 'Nou, dat ging goed,' zei ze treiterend. Ze leunde voorover en rustte haar hoofd in haar handpalmen, terwijl ze met haar ellebogen op haar benen steunde. Haar voeten bewogen zachtjes heen en weer onder haar. Met een brede -bijna sadistische- glimlach die haar gehele gezicht vulde, keek ze hem aan. 'Wil je nog meer boeken hebben om mee te gooien?'
Draco snoof geërgerd en wende zich af. 'Wat heb je hier zo laat te zoeken?'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Ik verveelde me. En jij dan, hoor jij niet al in je bedje te liggen?' Haar stem verraadde de mate van vermaak om hem zo te zien, of misschien kwam het omdat ze het ironisch vond. Hij die haar altijd had uitgelachen om het vele studeren dat ze deed. 'Dat maak ik zelf wel uit,' bromde hij zonder haar een blik te gunnen. Draco was een week met dat stomme boek bezig geweest en er had niks ingestaan dat hem ook maar een beetje tot nut kon zijn. Hij hoorde Eleanor luidruchtig zuchten en keek op. Ze was van het bureau afgesprongen en keek hem aan. 'Als je hulp nodig hebt, dan kun je het ook gewoon vragen.'
'En dan riskeren dat jij straks weer op de grond ligt te kermen omdat je mij hielp, mij niet gezien.'
'Dat maak ik zelf wel uit,' antwoordde ze bits en legde haar armen over elkaar. 'Het is mijn lichaam en ik heb er meer zeggenschap over dan die ketting.'
Draco raapte een van de anderen boeken op die hij verleden week van het bureau had gegooid en legde het terug. Toen keek hij Eleanor weer aan. 'Daar heb ik mijn twijfels over.'
'Jouw twijfels kunnen het dak op.' Ze haalde haar schouders onverschillig op. 'We zullen zien wat hij toelaat.'
'Ben je gek geworden?' riep Draco verontrust. Wat wilde ze hiermee bereiken? Ze liep de ketting alleen maar uit te dagen. 'Hoe dom kun je zijn om dat te riskeren voor een beetje hulp. Toe zeg, ik heb je hulp niet nodig.'
'Hé!' riep ze toen fel, waardoor haar stem door de kamer galmde. 'Als ik dat wil, dan doe ik dat gewoon. Ik heb geen baby-sitter nodig! Sterker nog, waarom maak je je niet eens wat meer zorgen over die vervloekte kast in plaats van om mij, of heb je soms een doodswens.' Met elke zin die haar mond verliet, kwam ze dichter bij hem in de buurt en het moment dat het laatste woord over haar lippen rolde, kon hij haar adem op zijn gezicht voelen. Draco staarde in haar ogen, waar de irissen glansden als opgepoetste smaragden. Haar slanke wenkbrauwen piepte scherp door haar boze gelaat. Rillingen schoten over zijn hele lichaam toen hij de warmte van haar huid op zijn gezicht kon voelen en een haast hypnotiserende geur zijn neus binnendrong. Ondanks dat zijn lichaam overvloeide in hitte en lust, bleef zijn hoofd koel en bij de realiteit. Hij zette groots een stap van haar weg. 'Laat ook maar. Ik ben moe.' Hij draaide zich van haar weg en liep de kamer uit, terwijl haar zoette lichaamsgeur hem bleef achtervolgen.
Duidelijke voetstappen klonken achter hem aan en even later werd er aan zijn mouw getrokken. 'Draco, sorry. Dat was de ketting die sprak. Dat laatste meende ik niet.' Een duidelijk zichtbaar verschijnsel van pijn kroop over haar gezicht en ze greep naar haar hals. Met open mond greep ze naar zijn trui en staarde met grote, angstige ogen naar het plafond. Ze zakte door haar benen en ging ineengekrompen op de grond liggen, terwijl ze jammerend bad dat de pijn zou ophouden.
Gauw als hij kon, knielde hij naast haar neer en tilde haar zo op dat ze met haar gezicht tegen zijn borst aan leunde. Ze drukte haar gezicht zonder waarschuwing tegen zijn trui en gilde een ijzige kreet, waardoor kippenvel overal op zijn lichaam verscheen. De wanhoop in zijn stem drong door zijn hoofd en leek zijn ziel te verbrijzelen. Draco kon het niet ontkennen dat hij niet wenste dat nooit meer te hoeven horen na vandaag. Na een tijdje stopte ze met schreeuwen, maar het geluid leek nog aanwezig in de ruimte, alsof zijn hoofd het niet kon verbannen. Eleanor veegde de tranen onder haar ogen weg en keek hem aan. De blik op haar gezicht was raadselachtig. Draco begreep pas waar ze over dacht, toen ze rechtop ging zitten en een paar knoopjes van haar bloes losmaakte. 'Hoe erg is het?' vroeg ze stamelend. Ze wende haar blik onzeker van hem af en staarde naar de vloer naast zich.
Draco liet zijn ogen langs haar kaak naar haar hals glijden en staarde naar de huid boven haar sleutelbeenderen. Het was een verschrikkelijk aanzicht. Oude dunne littekens omringde haar hals en sleutelbeenderen als een wijnvlek. Nieuwe- bijna bliksemschichten- striemen drongen zich door het patroon van de oude en creëerde een nieuwe tekening. Draco huiverde. Haar huid was uitgeput van de constante martelingen. Hij keek haar aan en zei niks. Voorzichtig -en met trillende, klamme vingers- knoopte hij haar bloesje weer dicht. 'Denk er maar niet aan,' antwoordde hij schor en stond op, waarna hij haar omhoog hielp. De rest van de gangen en trappen liepen ze in stilte af. En toen Eleanor richting de kelder liep, keek hij haar nog even na en maakte toen zelf ook baan naar zijn gemeenschappelijke ruimte. Hij propte zijn handen in zijn zakken en staarde naar de tegels die passeerde, terwijl zijn gelakte schoenen eroverheen bewogen. Zijn gedachten dreven weg naar vanavond en hij liet de gespreksstof nogmaals door zijn hoofd herhalen. Eleanor en hij hadden vaak ruzie, om niks. Wat was er anders te verwachtten? Maar het verbijsterde hem hoe erg de spanning tussen hen soms opliep. Ze stonden zo vaak verhit tegenover elkaar door alle frustraties, problemen en gemixte gevoelens, dat de spanning in de kamer op peilde en Draco merkte het aan de lucht. Hij kon het voelen elke keer als zij haar voet in de kamer zette. En elk moment als ze weer de confrontatie met elkaar aangingen, wilde hij niks liever dan haar de mond snoeren met zijn lippen en haar daar tegen de muur aan drukken. Draco slikte een blos van zijn wangen en schraapte schamper zijn keel. Die gedachte moest hij maar uit zijn hoofd zetten. Een wederzijdse reactie kon hij toch niet verwachten.
Draco sloeg rechtsaf de gang in en opende de ingang naar de gemeenschappelijke ruimte. Toen hij daar binnenliep, zaten zijn vrienden op de bank te praten. Gek genoeg stopte het geroezemoes direct toen ze hem in het oog kregen en werd het akelig stil.
'Wat?' siste Draco en bleef argwanend staan. Hij had ook wel in de gate dat ze iets voor hem verzwegen. Het was dat Crabbe of Goyle er niet waren, anders hadden zij het er allang uitgegooid, zo dom waren die twee nog wel. Maar aan Tracy's rode hoofd was duidelijk te zien dat het over hem ging.
'Praat vooral gezellig verder,' sneerde hij en liep langs hen heen richting zijn kamer. Loom liep hij de trap op en toen hij bovenaan kwam, hoorde hij duidelijk voetstappen die hem achtervolgden. Hij schonk er geen aandacht aan en opende de deur naar de slaapvertrekken. Een bekende geur kroop zijn neus binnen en verdrong eindelijk het bloemige aroma dat hem de hele weg had achtervolgd. Draco liep naar zijn bed en ging zitten. Niet veel later kwam Blaise de kamer binnen lopen. Hij leek wat geschrokken dat Draco zo op hem zat te wachten en schraapte schamper zijn keel. Hij nam plaats op het bed tegenover hem. 'We moeten praten, man.'
'Volgens mij hebben jullie dat al genoeg gedaan net,' antwoordde Draco ongeïnteresseerd. Hij had geen idee waarmee hij zo dadelijk geconfronteerd zou worden, maar aan Blaise's gezicht te zien, was het een minder dan prettig onderwerp. Hij gedroeg zich als een softie, iets dat hij haast alleen deed wanneer hij over iets pijnlijks moest praten, iets waarbij hij wist dat hij iemands gevoelens zou krenken, want normaal gezien was hij net zo bot en agressief als Draco.
'Er gaan wat roddels rond de school.'
'Roddels,' herhaalde Draco op een neutrale toon.
Blaise knikte alleen maar. 'Er wordt gezegd dat jij met iemand van een andere afdeling optrekt.'
Draco hief een wenkbrauw. 'Oh-ja joh?' zei hij sarcastisch, 'En wie mag dat dan wel zijn geweest?'
'We hebben onze vermoedens.' Subtiliteit was niet iets waar Blaise erg in uitblonk, maar Draco deed alsof zijn neus bloedde en keek hem onbegrijpend aan.
'Ik weet niet waar je het over hebt en eigenlijk heb ik geen zin om ergens van beschuldigd te worden. Niet nu, niet nooit. Hebben jullie niks beters te doen dan alle dagen een beetje zitten roddelen?'
Blaise slikte een keert moeizaam. Draco's woorden leken op hem te zijn ingewerkt, want niet veel later stond hij op en liep weg. 'Ze is het niet waard hoor,' hoorde hij Blaise nog zeggen en met een flinke zwaai gooide Draco zijn kussen naar hem toe. Er klonk een doffe klap van het kussen dat op de grond plofte. Dit was wel iets dat hij probeerde te voorkomen, want omgaan met een Hufflepuff toonde niets meer dan zwakte in hun ogen. Als het niet was dat die Hufflepuff zo knap was, dan had hij ook niks met haar te maken willen hebben. Maar dat was ze wel en Blaise kon zeggen wat hij wilde, maar Draco kon zich nog een gesprek van vorig jaar herinneren waarin ook hij had aangegeven dat hij Eleanor woest aantrekkelijk vond. Jammer genoeg voor hem zou hij nooit meer dan een straling van tien meter bij haar in de buurt kunnen komen, terwijl Draco drie keer per week naast haar kon zitten -en nu zelfs vaker in de Room of hidden things. Toch hoopte hij altijd om nog dichter bij haar toe te kunnen komen. Met een zucht liet hij zich achterover op het bed vallen. Ze teisterde hem in zijn dromen en hoewel de beelden 's nachts zo echt leken, wist hij dat zodra hij wakker zou worden het niets zou zijn dan een vage herinnering en vervlogen hoop. Hij wilde meer aanraken dan wat hij voelde bij een simpele omhelzing. Hij wilde meer ruiken dan de zoete geur van haar haren en nog meer wilde hij haar proeven. Er waren zoveel plekken op haar lichaam waar hij zijn lippen wilde planten. Haar littekens. Haar enige onzekerheid. Hij zou haar laten merken dat zelfs die haar schoonheid niet konden verpesten. Haar lichaam was al dat hem begeerde. Het moest van hem worden. Draco draaide zich om in zijn bed en probeerde de kwellende lust te onderdrukken. Waarom bleef hij zichzelf kwellen? Alsof er ooit zo'n zelfde gedachte door haar hoofd zou schieten. Als dat zo was dan hoefde hij er niet meer over te dromen.

Reacties (8)

  • Altaria

    Let them kisssssssss

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Jeeej, hoofdstukjee!
    En een supergeweldig leuk hoofdstukje!
    Ik wil dat Draco zijn fantasie waar maakt en haar kust.

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Drella moet zoenen. Punt uit.:Y)

    4 jaar geleden
  • Gunderson

    Jesus wat een perv is Draco

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Let them kiss pls.

    Also, "'Jouw twijfels kunnen het dak op.'"
    Honestly same
    +kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen