'Raimon is op Okinawa aangekomen,' dat zijn de eerste woorden van Claude als hij mijn kamer binnenloopt.
'Ook hallo, sinds wanneer stalk jij Raimon?' antwoord ik zonder op te kijken van het papier waar ik willekeurig cirkels en vierkanten op teken.
'Ik stalk Raimon niet!' verdedigt Claude zichzelf. 'Xavier daarentegen wel en van hem hoor ik het wel.'
Ik grinnik en rol met mijn ogen. 'Wat teken je?' vraagt Claude. Hij komt naast me zitten en drukt een kus op mijn hoofd.
'Deze tekening symboliseert het verschil in de wereld,' antwoord ik serieus.
'Oh, diepgaand,' Claude kijkt niet eens enigszins verbaasd.
'Ik noem het: "cirkels en vierkanten".' ik duw Claude het papier onder zijn neus. Hij kijkt er even grijzend naar.
'Goede naam, je verveelt je, nietwaar?'
Ik knik en draait het potlood tussen mijn vingers.
'We kunnen naar Okinawa gaan? Dan hebben we even rust en ik wil Raimon ook wel eens in het echt zien nadat ik er zoveel over heb gehoord,'
Ik knik en laat me languit achterover vallen. 'Ja hoor, waarom niet? Moeten we toestemming vragen?'
Claude grinnikt en staat op. 'Wacht even, Cass, ik ben zo terug,'
Ik pak mijn papier weer op en teken nog wat cirkels en vierkanten, maar het verveelt algauw. Ik sta op en loop mijn kamer uit. Ik vraag me af waar Claude heen is gegaan?
Verderop in de gang klinkt geschreeuw. Het klinkt bekend, te bekend. Ik loop er snel naartoe en zie Claude en Xavier tegen elkaar schreeuwen.
'Doe niet zo idioot, Torch! Je kan niet zomaar even naar Okinawa om Raimon lastig te vallen!'
'Wedden van wel?' spot Claude.
'Waag het niet,' zegt Xavier kil, ik herken deze toon van de wedstrijd tegen Raimon. Dit is zijn alien-toon.
'Misschien,' lacht Claude. Ik verstijf van de toon in zijn stem. Het is een combinatie van arrogantie en spot. Deze kant van hem ken ik niet, en deze kant bevalt me niet. Deze kant is zijn kant als alien, misschien had Fay gelijk, wat als die "aliens" wel slecht zijn?
Ik hoor voetstappen en ren en stukje terug zodat het niet duidelijk is dat ook het afgeluisterd.
'Kom op, Cassi! We gaan naar Okinawa, maar we moeten snel zijn.'
Raimon is op Okinawa, en zou Fay daar niet ook zijn? Mijn hart maakt een sprongetje bij de gedachte dat ik misschien terug kan naar mijn zus en naar Raimon als ik het goed doe. Misschien is dit mijn kans om te ontsnappen.
'I-ik kom,' antwoord ik in gedachten verzonken.
Samen lopen we naar het voetbalveld en Claude pakt een zwart met rode voetbal. 'We gaan,' lacht hij. Ergens in mijn achterhoofd hoor ik zijn spottende lach weer, en even begin ik te twijfelen.
'Claude, ik...'
'We hebben een beetje haast, Cassi,' zegt Claude. Hij probeert het te verbergen maar ik zie zijn ongeduld en irritatie. 'Eh, ja, maar is dit wel zo slim? Ik bedoel, Xavier vond het volgens mij maar niets,' mompel ik.
'Xavier vindt wel meer,' antwoordt Claude kil. Ik kijk hem met grote ogen aan. Ik zie nu niet mijn vriendje Claude, maar de alien die Fay en Axel steeds hebben gezien. Een stemmetje in mijn hoofd schreeuwt dat Claude beiden is, ook die alien.
Ik slik even en kom dan naast hem staan. 'Laten we gaan.'

Warme zonnestralen verwarmen mijn gezicht en ik knipper een paar keer tegen het felle licht. We zijn op Okinawa!
Waar zou Fay kunnen zijn...?
'Zullen we even bij Raimon kijken?'
Ik knik. We hebben Raimon al vlug gevonden en van een afstand kijken we toe hoe Mark met grote gebaren iets vertelt en iedereen dan in kleine groepjes weggaat.
Al die bekende gezichten bezorgen me heimwee naar het team. Naar die mensen, naar de luchtigheid. Tegen aliens vechten lijkt me leuker dan er eentje moeten zijn. Ik zucht.
'Wat is er?' vraagt Claude.
'Ikke... Eh... Claude, ik denk niet dat onze relatie wat wordt,' ik weet niet waar dat vandaan komt en vlak nadat ik het heb gezegd twijfel ik alweer. 'Ik... Ik mis Raimon. Ik kan dit alien-gebeuren niet aan. En... Toen je met Xavier praatte zag ik de alien in jullie beide, dat kan ik niet aan. Ik kan niet toezien hoe die alientoestanden jullie veranderen! Daarom... Dat... Ik kan niet een relatie hebben onder die omstandigheden.'
Claude kijkt me even onzeker aan, maar dan lijken zijn ogen donkerder te worden. 'Bedoel je dat je het uitmaakt, Cassiane?' vraagt Claude kil.
Ik haal diep adem en knik dan. 'Ja, Claude. Het spijt me, maar ik maak het uit. Het voelt gewoon niet goed,'
Claude vloekt hartgrondig en stampt weg. 'Verdomme Cassi!' zegt hij boos. Hij slaat vol tegen een boom aan.
'Claude, ik...' geschrokken door zijn uitbarsting weet ik niets meer te zeggen. 'Nee! Hou gewoon je mond! Ik wil het niet weten. Verdorie, Cassi, je hebt me gewoon gebruikt om hier bij Raimon te komen, is het niet? Ga toch lekker naar Raimon toe!' hij kijkt me woest aan.
'D-dat is niet waar,' zeg ik zacht.
'Onzin!' schreeuwt Claude boos. 'Ik zal je eens laten zien waarvoor je nu alles opgeeft! Raimon is zwak,' met die woorden rent Claude weg.
Ik zak door mijn benen en blijf op de grond zitten. Het voelt alsof ik ieder moment kan gaan huilen, maar mijn ogen blijven droog. Ergens weet ik dat dit de beste keuze was. Nu moet ik opzoek gaan naar Raimon, misschien is Fay daar ook!
Met enige moeite trek ik mezelf weer overeind. Zonder na te denken begin ik rond te lopen, Raimon kan overal zijn! Dit wordt nog lastiger dan ook had gedacht...

Uiteindelijk kom ik bij een voetbalveld aan. Het duurt een paar minuten voordat mijn brein goed en wel geregistreerd heeft wie daar staan. Het is Raimon! Ze staan verspreidt over een helft van het veld en op de andere helft staat Claude. Het fluitsignaal klinkt en Claude springt omhoog. Aan zijn manier van spelen zie ik dat hij nog steeds boos is, en dat vermoeden wordt bevestigd als hij ruw langs iemand gaat.
Zonder na te denken ren ik naar het veld toe. 'Claude!'
Ik weet dat hij mijn stem heeft gehoord want ik zie zijn spieren verstrakken. Vlak voordat ik bij het veld ben springt Claude weer in de lucht en hij schiet met al zijn woede zijn superschot atoomvuur op Mark af.
Een paar tellen nadat hij op de grond belandt sta ik naast hem. Ik leg mijn hand onzeker op zijn schouder. Heel Raimon kijkt me verbijsterd aan, maar mijn aandacht wordt nu volkomen opgeëist door Claude.
Hij slaat mijn hand ruw weg en kijkt me boos aan. 'Wat wil je?' sist hij boos.
'Claude, kalmeer een beetje,' antwoord ik.
Dan ontploft de bom. 'Nee! Ik snap je echt wel, Cassi! Blijf maar bij dit stomme Raimon team, het was dom om een buitenstaander binnen te halen en te denken dat je het zou begrijpen! Jij bent net zoals zij!' er lijkt nog een hele tirade aan te komen, dus ik snoer Claude de mond op de enige manier die echt kan werken. Ik kus hem en vertel hem zonder woorden wat ik bedoel. Uiteindelijk maak ik ook mijn lippen los van de zijne. 'I-ik... Ik begrijp het. Hoewel ik het er nog steeds niet mee eens ben,' zegt Claude gefrustreerd. 'Weet ik,' glimlach ik. Er valt een stilte terwijl heel Raimon ons aanstaart. Het is een vrouw met donker haar - ik vermoed dat ze de coach is - die de stilte verbreekt.
'Nou Claude, als je bij Raimon wilt moet ik een paar dingen van je weten,' zegt ze zakelijk. 'Allereerst, op welke school zit je?'
Claude grinnikt spottend. En dan, om al het drama compleet te maken, is Xavier daar ook nog. 'De Alius Academie, natuurlijk!' klinkt zijn stem over het veld. Ik duik verschrikt weg achter een paar mensen en glip dan van het veld om dit schouwspel van een afstand te bekijken. Als Xavier me nu ziet is al mijn kans op ontsnappen verkeken...
'Geez, Xene! Waar bemoei jij je eigenlijk mee?' vraagt Claude geïrriteerd. Ik kan nu alleen maar hopen dat hij me niet verraad...

Reacties (3)

  • MrsNeymessi

    Ugh Claude, ik wist dat hij slecht was voor Cassi. Jordan is beter.:Y)

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    OMG Cassi, dit is zo gewaagd

    3 jaar geleden
  • Amberfoster

    ohh zoo spannend cassi's hoofstukjess zijn zoo spannend

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen