Als Axel me niet tegengehouden had, was ik het veld opgerend. Het wordt me allemaal teveel. Raimon. Claude. Cassi. Xavier. Cassi, die Claude zoende... En ik dacht... Paolo zei... En Xavier dan? WAT IS HIER ALLEMAAL GAANDE?!

Een lichtflits, Xavier en Claude zijn verdwenen. En Cassi... Alsjeblieft, laat haar bij Raimon zijn... De gedachte dat ze nog bij de aliens is is ondraaglijk. Laat haar alsjeblieft ontsnapt zijn...

Axel schudt me door elkaar. "Fay? Fay, luister naar me! We moeten hier weg. NU." Hij wijst naar de drie groene mannen, een eindje verderop. "Kom mee." Hij sleept me mee, weg van Raimon. De chaos in mijn hoofd wordt er niet minder op. Gedachten wervelen door mijn hoofd als een suikerspin om een stokje. Het plakt in mijn hoofd. Denken gaat moeizaam en traag, ik ben duizelig en heb hoofdpijn. Maar bovenal ben ik bang. Bang dat de aliens Axel zullen vinden. Bang dat Cassi bij de aliens is. Bang de mensen kwijt te raken om wie ik het allermeeste geef.

We stappen Thors huis binnen, en Axel helpt me naar de bank. Ik staar als een zombie voor me uit. Raimon is hier. Ze kwamen hier voor de vlammenspits. Axel. Ze vonden een heel andere 'vlammenspits'. Claude. Een alien, die zich voordeed als iemand die graag bij Raimon wilde. En bovenal: HET VRIENDJE VAN MIJN ZUSJE!!! Terwijl Paolo zei dat ze iets met Xavier had... En dat heeft hij echt niet verzonnen. Ik bedoel, hij weet niet eens wie Xavier is! Hij moet dat ergens op gebaseerd hebben... En waarom kwam hij zich er überhaupt mee bemoeien daarnet? Zou hij achter Cassi aan gegaan zijn? Waar is Cassi nu? Is ze veilig? Is ze ontsnapt aan Alius Academie? WAAROM ZOENDE ZE CLAUDE???!!!

"Fay, hoor je me wel? Fay!" De stem van Axel dringt langzaam een beetje door in mijn gedachten. Verward knipper ik met mijn ogen.

"Axel?" Zeg ik zacht. Mijn stem klinkt gebroken. Ík ben gebroken. Een hoopje ellende, gesloopt door alles wat er gebeurd is.

"Ja Fay, ik ben het." Zegt hij zacht. Hij pakt mijn handen vast. "Luister, Fay. Je kunt beter eventjes gaan liggen. Je moet het verwerken." Nog voordat ik antwoord kan geven voel ik dat ik word opgetild. Ik laat het gebeuren. Ik denk niet dat ik zelf in staat ben om ook maar één stap te zetten.

Als ik eenmaal op mijn bed lig, val ik niet in slaap. Ik staar net zolang naar mijn plafond totdat het regenboogkleurig lijkt te zijn. Mijn hoofd bonkt... Cassi... Waar is mijn zusje? En Raimon... Alius Academie... Xavier... Claude... En ik... Ik......

Ik doe mijn ogen open. Ik sta op het strand van Okinawa en kijk uit over de zee. Een flink stuk verderop zie ik een boot, vlak bij de kust. Ik herken een aantal mensen. Claude. Xavier. En Cassi. Ik begin te rennen. Ik wil niets liever dan naar mijn kleine zusje toe. Ik vlieg haast over de schelpjes en het zand heen. Zo snel als mijn benen me kunnen dragen sprint ik op de boot af. Maar met elke stap die ik zet, lijkt de boot juist verder van me af te dobberen. Hoe ik ook ren, ik kom geen meter vooruit. Ik val op de grond. Ik probeer op te staan, maar zodra ik overeind ben is de boot verdwenen. Net als de zee en het strand. Ik sta op het trainingsveld van Raimon. Om me heen staan de andere spelers. Mark. Jude. Alle anderen... Ze kijken me woedend aan. Ik wil achteruit deinzen, maar daar staan ook mensen. Ik ben volledig omsingeld. Angstvallig kijk ik om me heen.

"Verrader." Dat ene woord, Jude's stem... Het voelt alsof iemand me in elkaar slaat. Ben ik een verrader? Ik heb tegen ze gelogen, ik ben bij Alius Academie geweest... Zou Claude hen daarover verteld hebben? Onmogelijk, hij dacht dat ik Cassi was... En had ik wel een keus? Ik moest Cassi daar weghalen.

"Je hebt altijd een keus." Mompel ik in mezelf. Het is me toen niet eens gelukt Cassi te bevrijden... Ik ben een waardeloze zus, een waardeloze voetballer, een waardeloos lid van het team en een verrader. En wat als die aliens Axel meenemen? Dan kan ik ook nog waardeloze vriendin aan mijn lijstje toevoegen... Wat hou ik dan nog over? Niets. Het team begint door elkaar te schreeuwen. Ik krijg de ergste verwijten naar mijn hoofd geslingerd. "Stop." Fluister ik met gebroken stem. Ik druk mijn handen tegen mijn oren en laat me op mijn knieën op de grond vallen. Het helpt allemaal niets. Het geschreeuw wordt steeds harder. En dan is het plotseling doodstil. Ik kijk op. Ik zit op de grond in een van de gangen van Alius Academie. Met knikkende knieën sta ik op. Ik hou mezelf staande aan de muur en loop langzaam door het gangenstelsel. Het doolhof van Alius Academie, waar ik niet doorheen kan lopen zonder te verdwalen. Ook nu niet. Opeens vliegt een van de deuren open. En dan sta ik oog in oog met een nog ergere nachtmerrie dan de droom waar ik in gevangen zit: Dave. De grijns op zijn gezicht is misselijkmakend.

"Hallo, 'Cassiane'." Zegt hij. "Of moet ik je niet zo noemen... Fayline?"

Ik deins achteruit. "Ga weg!"

"Waarom? Het wordt juist leuk! Jouw zusje krijgt haar verdiende straf. En het is jouw schuld. Jij had haar kunnen helpen ontsnappen, maar je faalde. Nu mag je toekijken hoe zij haar straf ondergaat." Zijn grijns wordt nog breder. Ik zet wankelend een stap naar achteren, maar struikel over mijn eigen voeten en val. Dave loopt lachend op me af. Hij torent boven me uit. "Allemaal jouw fout."

Ik druk mijn handen tegen mijn oren en knijp mijn ogen dicht. Ik wil zijn stem niet horen, die me herinnert aan al mijn fouten. Ik wil zijn grijns niet zien. Een hand sluit zich om mijn arm. Ik ben verlamd door angst en blinde paniek. Dan pas dringt het tot me door dat het niet Dave's hand is. Het is...


"Fay! Alsjeblieft, word wakker!"

Axel.

Ik open mijn ogen en laat me snikkend in zijn armen vallen.

"Het is al goed. Ik ben bij je." Sust hij. "Het is voorbij."

Reacties (3)

  • MrsNeymessi

    N'ahw Fay :c

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Arme fay, Axel en Fay zijn zo schattig samen

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Arme Fay..... Axel is wel erug lief!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen