Een felle lichtflits. Claude en Xavier zijn weg. Ze zijn... weg? En ik ben... hier? Een voorzichtige lach breekt door op mijn gezicht. Ik weet wel dat ik nog lang niet van alle problemen af ben en ik weet ook dat de kans groot is dat ze me komen zorgen. Maar daar wil ik nu niet over nadenken, ik het genoeg te doen zonder al dat gepieker. Het is nu namelijk tijd om het eerste probleem onder ogen te komen. Raimon.
Met trage stappen loop ik naar de groep kinderen toe. Ik weet dat ze me zien aankomen, want als ik een paar meter van ze verwijderd ben begint het geroezemoes.
'Is dat niet die alien? Ze zat toch eerst bij Raimon? Die verrader weet ook niet wat ze wilt!' vraagt het meisje met blauw haar arrogant. Ik reageer er niet op. Ik voel de blikken van iedereen op me branden als ik voor de groep sta.
'Ik... eh... N-nou... Ik...' stotter ik, tot zover mijn poging om het nog een beetje subtiel te doen. Ik buig diep. 'Het spijt me.'
Na die woorden blijft het angstvallig stil. Ik blijf gebogen staan omdat ik niet op durf te kijken, bang voor afwijzing. Dan voel ik een hand om mijn schouder die me recht op duwt. Ik kom langzaam overeind en kijk in de ogen van Mark. 'Cassi, het... Nee, ik kan niet zeggen dat het oké is, maar ik kan je vergeven. Leg het ons uit, vertel ons wat er gebeurd is.'
'Ik eh... Is Fay hier ook?' vraag ik hoopvol.
'Zie je wel, ze vertelt het niet. Ze is niet te vertrouwen,' mompelt iemand.
'Nee, Fay zit samen met jullie moeder in Italië, dat is tenminste wat ze ons vertelde. We... we zijn op zoek naar Axel,' zegt Mark. 'Maar Cassi, leg het aan ons uit. Waarom... Waarom zat je bij Alius? Wat is er aan de hand? En... Waarom eh...' Mark lacht ongemakkelijk en krabt aan zijn achterhoofd. 'Waarom zoende je Claude?'
Ik voel mijn wangen rood kleuren als ik me realiseer dat iedereen dat gezien heeft. Nog niemand behalve Mark heeft iets tegen me gezegd.
'Het is... lastig om uit te leggen,' begin ik.
'Hoe weten wij dat je de waarheid spreekt, Cassiane? Je speelt bij Alius! Het spijt me, maar we kunnen je niet vertrouwen!' zegt Erik, hij lijkt de enige te zijn die uitspreekt wat iedereen denkt want een groot gedeelte van het team humt instemmend.
'W-wat een onzin!' valt Mark uit. Ik snoer hem de mond met een harde blik, verschrikt realiseer ik me dat het een blik is die herinnert aan de aliens.
'Ik weet het, ik verwacht ook niet dat jullie me zomaar vertrouwen,' ik blijf even stil en mompel er daarna achter aan: 'Die fout maakten jullie al bij Claude.'
'Ga toch weg, stomme alien!' zegt een kleine jongen ineens bot. Ik bal mijn handen tot vuisten, maar verder laat ik niet eens merken dat ik hem gehoord heb.
'Scotty!' roept Celia geschrokken. 'G-gedraag je!' ze werpt een angstige blik op mij. Is ze... Is ze nou bang voor me? Zien ze me dan allemaal als Cassi de alien in plaats van de Cassi met wie ze in een team speelden? Ik weet dat het waar is als ik in de wantrouwend, maar ook angstige ogen van de spelers van Raimon kijk.
'Het is toch zo?' roept Scotty. 'Iedereen heeft gezien hoe ze samen met Genesis speelde, ze zit bij het hoogste team van Alius! Ze heeft tegen ons gespeeld en dankzij haar schot kwam Shawn zelfs in het ziekenhuis! Ze is gewoon een vuile verrader!'
Ik zie hoe Shawn zijn blik van mij afwendt en ik voel me weer schuldig. Mijn ogen vinden die van Jude, maar als zelfs hij zijn berekenende blik afwendt is het duidelijk dat zelfs hij niet weet wat hij moet doen. En wanneer zelfs Jude het niet weet dan weet ik zeker dat de rest van het team me nu niet zomaar zal accepteren.
'En volgens mij is het ook indirect haar schuld dat Nathan en Tod het team verlaten hebben,' voegt Scotty er nog luchtig aan toe.
'N-nathan?' vraag ik verschrikt.
'Waar interesseert jou dat, alien?' zegt het meisje met het blauwe haar fel.
'Nathan heeft het team verlaten nadat we tegen jou en... Je alienteam gespeeld hebben. Hij was kapot en zei... Hij zei dat hij niet sterk genoeg was om dit nog langer vol te houden,' verklaart Mark stil.
Ik probeer dit te verwerken terwijl Raimon me aanstaart met blikken vol afstandelijkheid, twijfel en haat jegens de aliens.
'H-het spijt me oprecht,' zeg ik zacht. 'Ik beloof jullie alles uit te leggen zodra Fay er is, ik kan dit niet alleen. Gaan... Denken jullie er nou eerst maar over na, ik kom later wel terug!'
Zonder op antwoord te wachten draai ik me om en ren ik weg. Ik voel de blikken in mijn rug branden. Een grote jongen met een gele pluk in zijn haar komt achter me aan. Zodra we uit het zicht van Raimon zijn pakt hij me vast.
'Ben jij het kleine zusje van Fayline?' vraagt hij argwanend. 'Ja, dat ben ik,' antwoord ik zuchtend. Ik probeer me los te trekken, maar zijn grote handen hebben me stevig vast. 'Kan je me nu loslaten? Ik moet haar zoeken!'
'Mijn naam is Thor,' gaat de jongen verder zonder op mijn vraag te reageren. 'Kom dan met mij mee. Ik denk dat Fay niets liever wil dan je zien. Ze mist je en maakt zich zorgen om je, weet je?'
Mijn ogen worden groter en ik kijk hem verbaasd aan. 'Jij... Jij weet waar Fay is?' vraag ik hoopvol.
Hij knikt stug en trekt me achter zich aan. 'Volg mij,' zegt hij nog - redelijk overbodig. Ik kan er niets aan doen dat ik nu toch weer hoop voel, zal ik Fay nu dan eindelijk terugzien? 'Is alles goed met haar?' vraag ik bezorgd.
'Ze maakt zichzelf ziek van zorgen, maar verder gaat het goed, volgens mij,' antwoordt Thor.
'Laten we dan opschieten!' ik trek mezelf los en kom naast Thor lopen. 'Waar gaan we heen?'
'Mijn huis, wees een beetje netjes, ik wil mijn broertjes en zus niet afschrikken.'

Reacties (3)

  • MrsNeymessi

    YASS ZE WORDEN HERENIGD

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Jude!!!!!! Dit valt me tegen van Raimon...

    3 jaar geleden
  • Amberfoster

    cassi is nu wel van alius af

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen