Foto bij H4: Het park ~ Khana

“Dag Khana! Tot nog eens”, gilde het jonge meisje mij na terwijl ik het voetpad op wandelde. Ik draaide me om en zwaaide met een glimlach nog eens, om dan diep te zuchten en verder te wandelen. Ik hield mijn bundel papieren onder mijn arm geklemd en wist de straat veilig over te steken. Die papieren waren bijna allemaal verhalen die ik de vorige avond had opgeschreven, aangezien ik geen printer had. Er zaten ook een heleboel cv’s tussen die ik met de printer van de ouders van de kinderen mocht afprinten, waardoor ik toch een vrij stevige stapel papieren bij had. Ik wou echt een baan vinden, dus ik had alles weer zitten aanpassen terwijl de kinderen even aan het tekenen waren.

Terwijl ik voor een verkeerslicht stond, zette ik even mijn 4G aan en keek naar eventuele berichten op mijn mail. Tot mijn verbazing zag ik dat ik al een antwoord had van TheDragonHunter en snel las ik het door:


Hey Khanalicht,

Ik vind het leuk dat je interesse hebt in mijn idee en ik ben best onder de indruk van jouw resultaat. Je had trouwens gelijk, ik bedoelde degelijk de leprechaun.
Ik vroeg me af of je naar New York kon komen en wanneer dat voor je gaat.
Stuur maar wanneer je kan, ik kan altijd wel tijd vrij maken...
Ik hoor nog wel van je.

Mvg.
TheDragonHunter
Aka
Nick



Ik wou beginnen typen, maar ik zag vanuit mijn ooghoeken het licht op groen springen en ik stopte mijn gsm weg; ik ging wel antwoorden als ik thuis was. Ik sloeg enkele straten in, om dan uit te komen bij een park. Een zachte wind blies door het park en voelde heerlijk aan. We waren in de helft van maart en de lente was eindelijk aangebroken. Je zag dus hier en daar een paar mensen rondlopen in dunnere kledij en zelfs al iemand in sandalen, ook al was de temperatuur aan het dalen omdat de nacht begon te vallen. Ik genoot van de rust die er heerste, in vergelijking met overdag.

Opeens hoorde ik mijn gsm afgaan en onhandig wist ik de stapel papieren in mijn ene hand te houden, terwijl ik met mijn andere hand mijn gsm vast pakte. “Met Khana Davis?” vroeg ik en wandelde ondertussen verder. “Mevrouw Davis? We hebben uw cv aangekregen en we wouden u graag uitnodigen voor een sollicitatiegesprek. Past morgen voor u?” zei de vrouw aan de andere kant van de lijn en een verbaasde frons vormde zich op mijn voorhoofd. “Eh… Ja hoor, dat past”, antwoordde ik nog steeds verbaasd en ze gaf me de nodige info. Ik sloeg het op in mijn geheugen en zag toen een wandelaar met een hond aan een lange lijn op mij afkomen. Oh nee…

Ik wist net op tijd over de lijn heen te springen en zuchtte opgelucht. Ik sloot het gesprek af en terwijl ik op mijn gsm keek, voelde ik hoe mijn tas van mijn schouder begon te glijden. Met enkele yoga-kunsten wist ik mijn berg papieren vast te houden en mijn tas terug omhoog te schuiven, maar ik keek hierdoor niet naar voren. Voor ik het wist, was ik tegen iemand aan geknald en vlogen mijn papieren alle kanten op.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen