Foto bij 032

“Je kunt je spullen achterlaten in de kast bij je bed,” vertelde Anna. “Dit is je eerste dag, dus je zal alleen met mij hoeven meelopen. Ik weet hoe goed je bent, dus ik zal Vivienne vertellen dat ze je morgen een dienst kan geven. Als je dat wilt, natuurlijk.”
Ik knikte. Hoe sneller ik aan het werk kon, hoe beter.
“Vanavond zijn we allebei vrij. Dan wil ik het hele verhaal horen.”
Ik wist waar ze op doelde. In mijn brief was ik nogal kort geweest over sommige dingen, omdat het allemaal nog zo vers was. Dat was het natuurlijk nog steeds, maar de fysieke afstand hielp een soort mentale afstand te creëren. Ik had haar nog niet verteld wat er na mijn moeders begrafenis was gebeurd, en ik zag er erg tegenop om dat haar te moeten vertellen. Ik voelde me nog steeds niet beschaamd, maar diep in mijn hart wist ik dat het niet goed was, wat ik had gedaan.

Éloïse en Vivienne kwamen nu aan in de vertrekken en ik schonk haar een bemoedigende glimlach. Ze zag er zenuwachtig uit, maar zij had dan ook niet het voordeel van het feit dat ze al iemand kende.
Anna en Vivienne wisselden een aantal vriendelijke woorden en toen gebaarde mijn vriendin haar te volgen.
“Goed, het enige wat je vandaag hoeft te doen is mij achterna te lopen en op te letten.”
“Dat hebben we vaker gedaan,” zei ik, verwijzend naar onze opleiding.
Anna grinnikte. “Ja, zeker weten. Hoe graag wilde ik toen zelf aan het werk!”

Voor heel even leek het weer zoals het ooit geweest was. Ik sloot mijn ogen en beeldde me in dat Anna en ik bijna klaar waren met onze opleiding en hoe de wereld aan onze voeten leek te liggen. Maar helaas was de wereld van nu er weer toen ik mijn ogen opende. Maar misschien zou die niet zo bedreigend zijn. Anna was hier, immers. En samen konden we iets goeds doen: levens redden.

We liepen naar het eerste bed waar een man, jonger dan ik, lag. Dat schokte me een beetje. Naar mijn schatting was hij niet ouder dan achttien.
“Jérémie, bonjour!”
“Bonjour, belle.” De jongen had een grijns op zijn gezicht die ik best aandoenlijk vond. Hoewel ik misschien met mijn ogen had gerold bij die woorden bij iemand anders, had hij een soort oprechtheid over zich heen die me goed beviel.

Reacties (3)

  • LilsEvans

    Hahaha ik herken mij in Belle's woorden alleen dan bij elke keer dat Anna genoemd wordt:Y)

    Ik begin eigenlijk lichtjes bang te worden van die hoopvolle gedachtes. Stiekem. Maar ik vind het ook leuk dat ze zo hoopvol is. Merp.

    4 jaar geleden
  • Helvar

    Ik voel me aangesproken door die jongen x'D
    Sorry, die reactie moest, hehe.

    5 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen