Foto bij H6: Sollicitatiegesprek ~ Khana

Het was nog vrij vroeg in de ochtend, maar toch stond ik al in de badkamer voor de spiegel mijn haar te doen en mijn tanden te poetsen. Ik ijsbeerde heen en weer door de zenuwen voor het sollicitatiegesprek. Natuurlijk wou ik het goed doen en die job krijgen, maar wat als het misging? Meteen spookte het voorval van gisteren weer door mijn hoofd en ik voelde mijn wangen rood kleuren van schaamte. Waarom moest dat ook mij weer overkomen…

Helemaal klaar en met een kleine handtas stond ik op het voetpad te wachten. In de verte zag ik een taxi de straat indraaien en hij stopte vlak voor mij. “Sorry mevrouw, maar deze straat was niet al te makkelijk te vinden”, verontschuldigde hij zich en ik wuifde het weg. “Geen probleem, u bent er geraakt”, antwoordde ik met een glimlach en sloot de deur. Ik woonde tenslotte niet echt in het centrum van New York, maar ergens wat meer aan de rand en Nick ook blijkbaar. Kort keek ik op mijn gsm, om dan te zien dat ik maar nipt daar ging geraken… Meteen speelde de stress weer wat op, maar ik wist dat ik nu niets anders kon doen dan wachten tot de taxi mij gebracht had…

Tien minuten voor de afgesproken tijd kwam ik aan bij de balie en de vrouw keek me over haar brilglazen aan. “Goedendag mevrouw, ik ben Khana Davis en ik heb een sollicitatiegesprek met…”, begon ik, maar ze zei droog: “15de verdieping juffrouw, u hebt nog 8 minuten.” Ik knikte even en wandelde snel door naar de lift, waarna ik op ‘15’ drukte. De lift ging naar mijn gevoel veel te langzaam omhoog en ik voelde de stress meer en meer opspelen. Ik hoopte echt dat het goed kwam…

“Bedankt juffrouw Davis, u hoort nog van ons”, zei de man nog neutraal en ik knikte, om dan met trillende benen op te staan en naar de deur toe te wandelen. Eenmaal buiten, zuchtte ik diep en sloot even mijn ogen. Toen wandelde ik naar het toilet en leunde daar op de lavabo. Ik had het verpest en nog geen klein beetje. Met moeite en wat ademhalingsoefeningen wist ik mijn tranen van frustratie binnen te houden en ik rechtte weer mijn rug. Positief blijven, misschien was er nog een kans dat ze het toch niet zo slecht vonden… Het negatief stemmetje in mij zei dat die kans er niet eens was en na hem een denkbeeldige klop te hebben gegeven, wandelde ik het toilet uit. Nog even iets halen om te eten en dan naar huis.

Eenmaal thuis aangekomen at ik mijn broodje op en besteedde ik mijn namiddag aan ontspanning. Ik ging even lopen en luisterde naar muziek. Het slechte gevoel verdween een beetje en tegen de avond was ik weer wat meer ontspannen. Terwijl ik uiteindelijk om 22u00 in bed ging liggen, overliep ik wat ik morgen moest doen. Om 14u00 had ik een afspraak bij Nick, dus in de voormiddag was ik vrij. Ik besloot om dan eens naar mijn oma te gaan, dat was tenslotte al een tijdje geleden. Ze lag in een rusthuis in Brooklyn, dus het was niet heel erg ver… Met die gedachte sloot ik mijn ogen en viel ik in slaap.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen