What's wrong? D:
We missen jullie reacties... is het verhaal niet leuk meer? Zeg dat dan, alsjeblieft! Dan kunnen we er iets aan doen!

Ik loop een paar stappen bij het team weg, het gevoel dat ik niet welkom ben straalt van de meesten af. Ik zie Mark rare bewegingen maken samen met de aanvoerder van Mary Times en ik glimlach. Dan werpt het meisje met het blauwe haar, Sue me een vijandige blik toe. Ik bal mijn handen zo hard tot vuisten dat mijn knokkels wit worden, maar ik wend mijn blik af. Hoewel ik midden in de drukte van twee teams en nog een aantal achtergebleven toeschouwers sta voel ik me enorm eenzaam. Eén gedachte komt in me op, maar voordat ik er ook maar goed over na kan denken druk ik de gedachte weg. De gedachte dat ik mijn alienteam mis.
Een jongen met een koptelefoon en een bril loopt naar me toe, het is de spelmaker van Mary Times.
'Hoi Fay, ik wist niet dat jij bij Raimon speelde! En heb je trouwens die wedstrijd van Raimon tegen Genesis gezien? Ik heb hem gisteren terug gekeken. Jeetje, wat leek dat ene alienmeisje die dat laatste schot nam op jou!' hij blijft even stil en kijkt naar Raimon die gezamenlijk lachen. Zijn vingers tikken ritmisch op zijn arm. 'Waarom doen ze zo... afstandelijk tegen je?' aan zijn stem te horen weet hij niet goed weet hoe hij dit moet vragen. Ik glimlach geforceerd. 'Ik ben Fay niet.'
De verbazing druipt van zijn gezicht en zijn getikt valt uit de maar. Ik moet nu echt lachen. 'Niet Fay? Maar je... jullie lijken... dat...' hakkelt hij verbaasd.
'Ik ben haar tweelingzus, Cassi,' leg ik lachend uit.
'Oh, nou... Ik ben Candance,' stelt hij zichzelf voor. Zijn vingers vinden het ritme weer terug.
De coach van Mary Times springt enthousiast op. 'Zo'n geweldige wedstrijd als dit moet gevierd worden met een barbecue!' roept hij. Ik glimlach. 'Jullie hebben een... bijzondere coach,' grinnik ik. Candance glimlacht en knikt, zelf als hij knikt past het precies in de maat. 'Klopt, hij is erg... enthousiast,' beaamt hij. 'Ga je mee naar het strand? Daar gaan we barbecueën.'
Ik schud mijn hoofd. 'Ik denk niet dat ik...' ik werp een blik op Raimon en vang een blik van Jack die me een beetje angstig aankijkt. 'Welkom ben.' voltooi ik mijn zin.
Mark, die dat laatste gehoord moet hebben grijpt mijn arm vast. 'Dat dacht ik niet, Cassi! Jij hoort ook bij het team, jij gaat gewoon mee!' ik wend mijn blik af omdat ik weet dat tegen hem in gaan geen zin heeft. 'Kom! Dan gaan we barbecueën!' lacht Mark.

Ik zit aan de rand van de zee, een aantal meters van de rest verwijderd. De golven spoelen over mijn tenen als ze breken op het strand. Ik heb een vleesspies van de barbecue in mijn hand en ik neem er kleine hapjes van. 'Kijk, die alien kent haar plaats, ze hoort niet in ons team,' hoor ik iemand zeggen. Ik kijk opzij, de woorden kwamen - niet bepaald verrassend - van Sue ze hangt aan Erik en kijkt me arrogant aan. Ik sta op het punt om op te staan en uit te testen hoeveel schade ik met het stokje van mijn opgegeten spies kan aanbrengen als iemand naast me komt zitten. Het is de aanvoerder van Mary Times, Hurley.
'Voordat je iets zegt, ik ben niet Fay, ik ben haar tweelingzus Cassi.' zeg ik terwijl ik mijn greep op het houtje laat verslappen. Hurley ploft naast me in het zand en biedt me een nieuwe spies aan. 'Ik kwam eigenlijk vragen of je nog trek hebt,' grijnst hij. Ik glimlach zwak en pak de spies aan. 'Bedankt,' zeg ik zacht.
In stilte eet ik hem op terwijl ik naar de blauwe oceaan kijk. Okinawa is prachtig! Ik weet dat Hurley met allemaal dingen in zijn hoofd zit, en het lijkt alsof hij wat wil zeggen, maar hij weet niet waar hij moet beginnen. Hij volgt mijn blik naar de oceaan en glimlacht dan.
'De zee is prachtig, nietwaar? Altijd als ik ergens mij zit ga ik naar haar toe, en dan... het lijkt alsof ze me begrijpt en een gedeelde last is minder zwaar,' vertelt hij.
Ik haal mijn hand door het water en glimlach.
'Kom op, Cassi - dat was je naam toch? Laten we gaan zwemmen! Vertrouw je zorgen toe aan de zee, je lijkt eronder te breken.'
Ik kan mijn verbazing niet verbergen. Breken? 'Maar... ik heb geen zwemkleding bij mij,' sputter ik tegen. Hurley grijnst en trekt zijn schoenen al uit. 'Ik ook niet,' antwoordt hij. Hij gooit zijn schoenen en sokken uit en loopt dan in zijn voetbaluniform het water in. Ik kan een grijns niet onderdrukken. Mijn schoenen heb ik al uitgetrokken toen ik aan de kant ging zitten. Ik kijk opzij naar Raimon, waarvan niemand ook maar aan mij denkt en kijk dan naar het doorzichtig blauwe water dat ze felle zon weerspiegeld.
'Ach, waarom ook niet?' mompel ik in mezelf. Ik loop zo het heldere water in. Als ik tot mijn middel in het water sta duik ik onderwater en ik kom vlakbij Hurley weer boven.
'Hey Cassi...' begint hij aarzelend. Ik knik kort ten teken dat hij door moet praten. 'Waarom noemde dat ene meisje je "alien"?'
Ik kijk weg. 'Dat is... een moeilijk verhaal... Ik leg het je later wel uit, oké?'
Hurley spettert wat water in mijn afgewende gezicht. 'Hé! Niet zo verdrietig kijken ineens, het hoeft niet, hoor! Dan vertel je het niet, geen zorgen.'
Ik lach en zwem nog een tijdje in het rond met Hurley.
'Wacht, ik moet gaan!' zegt hij ineens verschrikt als het strand langzaam leeg stroomt. 'Ik had Mark beloofd dat ik hem zou leren surfen! Sorry Cassi, tot later!' roept Hurley terwijl hij vlug naar de kant zwemt. Hij rent weg en zwaait ondertussen nog snel. Ik glimlach en zwem rustig naar de kant.
'Weet die jongen wel dat je een bedrieglijke alien bent, Cassiane?' vraagt Sue op poeslieve toon als ik wegloop. Ik draai me woest om, nu is de maat vol! Ik been boos op haar af en voordat ik het door heb, heb ik haar een klap gegeven. Alle spelers van Raimon die nog op het strand zijn kijken verbijsterd naar ons. Sue is op de grond gevallen en kijkt me eerst verrast, maar dan boos aan.
'Pas maar op, meisje,' grom ik spottend. 'Aliens zijn gevaarlijk.'
Zonder iemand ook maar een blik waardig te gunnen draai ik me om en loop ik met opgeheven hoofd weg. Zodra ik uit het zicht ben begin ik - nog steeds boos - te rennen. Wie denkt ze wel dat ze is? De trut! Mijn gemene - eerlijke - kant hoopt dat ze een rode plek overhoudt aan de klap.
Voordat ik Thors huis binnen ga zorg ik dat ik tenminste iets gekalmeerd ben. Ik stap naar binnen en sta oog in oog met twee kleine jongetjes en een meisje. 'Maar... Fay is al binnen?' zegt één van de kinderen.
'Maar zo'n alien leek precies op Fay, weet jullie nog?' vraagt een ander angstig.
'ALIEN!' roept de laatste bang uit.

Reacties (6)

  • MrsNeymessi

    Dat kind verdiende een klap,you go Cassi. (:
    CASSI IS GEEN ALIEN

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Het verhaal is geweldig maak je geen zorgen en die spies had ze moeten bewaren....

    3 jaar geleden
  • Amberfoster

    leuk;)

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Ohja en ik had echt verwacht dat ze meer zou geven dan een klapxD

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Ja het is nog steeds geweldig!
    Om reacties hoef je je geen zorgen te maken, ik ben gewoon altijd heel geconcentreerd op het verhaal zelf!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen