Het gejuich van Raimon om me heen verstomd als Hiroto opstaat. Een beetje wankel loopt hij onze kant op.
'Jullie zijn zo naïef, denken jullie nou echt dat wij nu al verslagen zijn? Nee, wij hebben nog één truc, één team achter de hand.'
'W-watte?' zegt Endou verrast. 'Nog eentje? Nou ja, die verslaan we ook wel!'
'Ja!' valt Raimon in.
Hiroto lacht spottend. 'Dat wordt vast een leuke wedstrijd,' hij pakt de zwarte voetbal die achter hem ligt en schiet hem ineens op volle kracht onze kant op. 'Kaede! Het is tijd.'
Die woorden zeggen genoeg. Mijn ogen schieten nog snel langs de gezichten van mijn teamgenoten. De bal raast op ons af. Iedereen springt verschrikt opzij en Endou valt op de grond als hij de bal tegen probeert te houden.
De bal is nog maar een meter van mij verwijderd. Ik weet wat ik moet doen, mijn benen voelen zwaar als ik in de lucht spring en de bal aanneem.
Heel Raimon deinst als één persoon achteruit. Ik word omringd door een kleine tornado en als ik weer op de grond land draaq ik mijn vertrouwde uniform van Aliea. Hoewel het voelt alsof dit alles vertraagd ging kan het niet veel meer dan een minuut geduurd hebben. Ik neem een paar tellen de tijd om in mijn rol als alien te vallen en kijk dan met een arrogant lachje op. Bijna laat ik mijn masker spontaan weer vallen. Ze kijken me aan met zoveel ongeloof, verdriet en pijn. Ik wil ze dit niet aandoen. Dan vinden mijn ogen die van Hiroto, in plaats van de kille blik die ik verwacht had knikt hij bemoedigend.
'H-hikari? Wat... Wat is dit? Je gaat toch niet... Dat kan je niet menen! Hoor jij bij Aliea?!'
'Al vanaf het begin af aan,' antwoord ik hard. 'Ik ben de aanvoerder van het laatste team van de Aliea Acedemy, Atom.'
'Hikari... Nee! Jij bent niet zoals zij! Jij bent één van ons!' zegt Endou gefrustreerd.
'Kom op zeg,' snuif ik spottend. 'Gran heeft gelijk, jullie zijn zo naïef. Endou, heb je ooit wel eens goed nagedacht?'
Kidou legt zijn hand op Endou's arm en het lijkt alsof dat het enige is wat hem ervan weerhoudt om me nu aan te vliegen. Gouenji bestudeert me met zijn onpeilbare ogen, maar het is Satoru waarvan ik toch het meeste schrik, juist omdat hij nu niet zo vurig is als anders. Zijn armen hangen slap langs zijn lichaam, zijn handen tot vuisten gebald. Hij staart me aan. Emoties tollen door zijn ogen. Twijfel, vragen, schrik, woede, verbijstering, verdriet en pijn. Ik grijns gemeen naar hem en zijn lichaam schokt even.
'Hikari, we dagen jou en jouw team nu onmiddellijk uit!' schreeuwt Endou boos. Ik richt mijn blik weer op Endou. 'Mooi zo, ik heb liever niet dat jullie met tegenzin voetballen, dit is de wedstrijd waar ik al de hele tijd op wacht!' Het doet pijn om de blikken op hun gezichten te zien. Dit zullen ze me nooit vergeven.
'Maar we spelen niet nu, jullie moeten eerst uitrusten van deze wedstrijd. Ik wil tegen jullie spelen als jullie op volle kracht zijn, anders wordt het nog gemakkelijker voor ons. Morgen om twaalf uur precies spelen we de wedstrijd, hier op dit veld. Tot dan kunnen jullie rusten. Kom mee,'
Ik wacht niet af, maar loop weg. Hun blikken branden in mijn rug terwijl ze achter me aan lopen.
In een grote zaal zijn bedden, banken en een paar tafels neergezet voor de spelers van Raimon.
'Hier kunnen jullie rusten tot morgen, ik kom jullie wel ophalen.'
Ze lopen allemaal naar binnen. Satoru blijft nog even voor mij staan en kijkt me diep in de ogen aan. Met geveinsde minachting kijk ik terug.
'En toch geloof ik dat de echte Kari daar nog ergens is,' zegt hij zacht. Ik rol met mijn ogen en knik sarcastisch. 'Zie het onder ogen, Sato. Dit is de echte Kari.'
Satoru wendt zijn blik gepijnigd af en dan loopt ook hij naar binnen. Ik doe de deur dicht en op slot, zodat niemand van hen door de Academy gaat snuffelen. Daarna slenter ik door de vertrouwde gangen van Aliea totdat ik bij mijn oude slaapkamer uitkom. Alles is nog precies als voordat ik naar Raimon ging. Ik laat eindelijk het alienmasker vallen. Tranen schieten in mijn ogen terwijl ik me op mijn oude bed laat vallen. Ondanks het verdriet en de pijn heb ik sinds tijden niet meer zo fijn geslapen, ik ben eindelijk weer thuis.

Om elf uur sta ik voor de deur waarachter Raimon zich bevindt. Het ontbijt voelde bijna zoals vroeger, samen met Nagumo en Suzuno. Alleen voelde ik aldoor Hiroto's blik in mijn rug branden.
Ik haal de deur van het slot en gooi hem open.
'Jullie hebben een uur de tijd om je voor te bereiden op de wedstrijd,' deel ik mee. 'Volg mij maar naar het veld.'
Terwijl Raimon zich voorbereidt sla ik ze gade, en iedere keer wanneer iemand mijn kant op kijkt, grijns ik arrogant terug. Ze hoeven niet te weten dat wij onze warming-up al eerder gedaan hebben. Het is fijn om mijn eigen team - mijn vrienden - weer terug te hebben.
De scheidsrechter stapt het veld op en fluit kort. We nemen met onze posities in, en ik zie dat Raimon hetzelfde doet. Ik loop naar voren, net als Endou, om zoals het hoort vooraf de aanvoerder een hand te geven.
'Moge het geluk met jullie zijn, dat hebben jullie namelijk wel nodig om ook maar een kans te kunnen maken.' glimlach ik arrogant. Endou antwoordt niet, maar kijkt me verbeten aan. Alsof hij in mijn ogen iets van de Hikari die hij kent zoekt. Ik grijns gemeen en Endou kijkt weg.
Raimon trapt af zodra het fluitsignaal klinkt. Vader zit boven te kijken en hij knikt kort. Ik knik terug, ik weet wat we afgesproken hebben en dat zal ik doen ook. Ik sprint naar voren en maak een teken naar Akeno, één van mijn teamgenoten. Hij knikt kort en pakt dan in één beweging de bal van Gouenji af. Tot zover Raimons eerste aanval. Akeno passt naar mij en ik ren naar voren. Het afgesproken plan is niet echt mijn favoriet, maar als alles werkt zoals gepland kan mijn team hun begrenzers aanhouden, waardoor die veel minder pijn zouden hebben. Dat geeft me de laatste zet. Ik omzeil het middenveld en snij door de verdediging van Raimon. 'Sworddance!' ik maak een paar soepele dansende bewegingen terwijl de wind om me heen zich vormt tot vijf messcherpe zwaarden. Ze suizen angstaanjagend dicht langs mijn gezicht en ik weet dat één fout in mijn beweging fataal zou kunnen zijn. Ik draai in het rond en de windzwaarden draaien als een draaikolk om me heen. Dan schiet ik de bal hard op Tachimukai af. De zwaarden vliegen als een leger achter de bal aan. Ik blijf doodstil staan terwijl het zwaard op een kleine centimeter langs mij gezicht vliegt. Het is een gevaarlijke techniek, vandaar dat hij ook verboden is. Ik heb deze techniek ook al heel lang niet gedaan, niet meer sinds die ene keer... dat het mis ging.
'Mugen The Hand!' schreeuwt Tachimukai. Vanachter hem komt een kolonie van oranje handen om de bal tegen te houden. Maar de handen worden onmiddellijk stuk gehakt door de scherpe zwaarden. De bal belandt samen met Tachimukai in het net, het heeft het schot niet eens kunnen vertragen.
'En dat is één,' zeg ik met een arrogante grijns. Dat ik zo vlug in de wedstrijd al gescoord heb lijkt Raimon geen goed te doen, ze trappen opnieuw af, maar nu met minder inzet, alsof ze al verslagen zijn.
'Geven jullie het al op?' vraag ik met geveinsde verbazing, terwijl één van mijn middenvelders de bal afpakt. We vallen weer aan, we moeten nu scoren want ik weet zeker dat ze het hier niet bij gaan laten zitten. Dat wordt bevestigd wanneer Endou me vol vertrouwen aankijkt en zegt: 'We zijn pas net begonnen! We zullen laten zien wat we kunnen!'
'Ach, doe wat je niet laten kunt,' glimlach ik spottend terwijl er weer een schot op Tachimukai wordt afgevuurd.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    OMG. I'm confused. Very confused. Kari... geen Dark Emperors...:O

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen