Foto bij 033

“Hoe voel je je nu?” vroeg Anna.
“Beter.”
Anna glimlachte en wendde zich toen naar mij. “Een simpel wondje op zijn middelvinger is gaan ontsteken en we hebben het moeten amputeren.”
“Wauw.”
Jérémie haalde zijn linkerhand onder het deken vandaan en wiebelde met zijn vingers. Er miste inderdaad één, maar daar leek hij niet zo mee te zitten.

“Het zijn de omstandigheden in de loopgraven. Het is zo vies daar dat een eenvoudige wond zo ontstoken kan worden. Als we er niet sneller bij waren geweest, was hij misschien een hand kwijtgeraakt.”
“Wanneer sturen jullie me weer terug?” vroeg Jérémie.
“Niet voordat de wond volledig geheeld is. Dat zal nog een paar dagen duren.”
“Ik ben blij dat ik hier ben, weet je?” zei de jongen tegen mij. “Het is hier beter dan daarbuiten. Elke dag dat ik hier lig is een dag dat ik niet in de oorlog vecht.”
Zijn openheid liet me met mijn mond vol tanden staan. Ik wist niet wat ik moest zeggen, en ook Anna hield haar mond.
“Kom,” zei ze, “We hebben meer patiënten te gaan vandaag.”
“Sterkte,” riep ik Jérémie nog snel na en hij glimlachte. Ik was blij dat ik niet degene was die hem straks weer naar het front moest sturen.

“Daarom is het moeilijk,” verzuchtte Anna. “Toen we in Parijs mensen weg mochten sturen, konden ze vaak naar huis. Nu moeten ze terug naar het front of met een handicap naar huis. Hoe het daar voor ze zal eindigen, weten we niet. Maar het is niet hetzelfde als thuis.”
Ik knikte, maar merkte op dat ze over Parijs sprak als thuis en ik me daar niet hetzelfde bij voelde. Dit was niet het moment om daarover te praten, echter.

We bezochten nog veel meer patiënten die dag; Anna had een druk schema. Sommigen waren als Jérémie, anderen spraken nauwelijks. Ik zag een heel scala aan verwondingen die ik niet kende, en Anna beloofde me te helpen als ik iets niets wist. Toch was er ook heel veel bekends: ziekten die ik uit het handboek kende en goed te behandelen wonden. Geen van de patiënten herinnerden me aan mijn broers en dat zag ik als een goed teken. Misschien zouden mijn eerste dagen niet zo zwaar worden als Anna me voor had gewaarschuwd.

Reacties (3)

  • LilsEvans

    Alsof je ze letterlijk hun dood instuurt :/ Ik hoop maar dat ze haar familie niet in de patiënten gaat zien. Dat lijkt mij echt onverdraaglijk.

    4 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Het lijkt me ook best pittig om iemand zo vanuit het ziekenhuis het front weer in te sturen
    Je schrijft leuk (:

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen